Història de la Meva Mort (2013)

Boeiende film wel, waarin weinig gebeurt en datgene wat er gebeurt is maar gedeeltelijk te volgen. Belangrijke tip is dan ook om even de plotomschrijving door te lezen voordat je je hieraan waagt, anders loop je het risico pas een kwartier voor het einde te ontdekken dat de hoofdpersoon Cassanova is, en tijdens de aftiteling dat ook Dracula hierin voorkwam.

Goed, ik had dat gelukkig gedaan, zodat tenminste de hoofdlijn begrijpelijk is. Wat we te zien krijgen is Cassanova als een soort gedistingeerde Bourgondiër die (constant giechelend) eet, sekst en poept. Alle ingrediënten voor een mateloos irritant personage zou je zeggen, maar de melancholie die tegelijk over hem hangt zorgt ervoor dat ik toch geïntrigeerd bleef.

Datzelfde geldt voor de film als geheel. Història de la meva mort heeft telkens weer voldoende in huis om te blijven boeien, maar vrijwel nooit iets om echt indruk te maken. De mooie beelden zijn vooral excellent belicht (hoewel soms wat te donker in de nachtopnames) en gekadreerd, wat iets schilderachtigs heeft en me een beetje deed denken aan Kubrick's Barry Lyndon. Fraai is ook het gebruik van muziek; de opening wordt prachtig begeleid met eenvoudige gitaarmuziek en gaandeweg de film wordt de muziek abstracter en dreigender. Ten slot wil ik nog even de scene noemen waarin Cassanova en z'n dienaar op een kar door het bos rijden. Erg sterk (en in een betere film zou dit het equivalent kunnen zijn van de befaamde lorry-scene uit Stalker).

Al met al zeker wel de moeite waard, maar in het mini-genre van de Cassanova geïnspireerde kunst geef ik zonder twijfel de voorkeur aan Marais fonkelende roman De gravin van Parma.

Na een interview met Serra te hebben gezien was ik wel benieuwd naar deze film, maar hoewel het niet tegen viel had ik toch op iets meer gehoopt. Mooie scenes (het bos, het kampvuur) worden afgewisseld met wat saaie stukken en nauwelijks te volgen nachtsequenties. Het lijkt er op dat er alleen met natuurlijk licht is gewerkt en dat geeft de film een mooie warme sfeer, maar als het donker is moet je maar raden wat er gebeurt.

Casanova is een manisch-depressieve figuur die zijn knecht, een soort Sancho Panza, als klankbord gebruikt en tot allerlei inzichten komt, zoals dat het schemerlicht in een bos doet denken aan ondergoed. Best amusant, maar ook nogal gekunsteld. Overigens nemen de dialogen tussen hen in de tweede helft af, waarschijnlijk afgeleid door de jonge vrouwen die op de boerderij rondlopen waar ze te gast zijn. Daar doet dan ook graaf Dracula zijn intrede, maar diens inbreng moet niet overschat worden. Vond het overigens wel leuk om eens een film geheel in het Catalaans te zien/horen, dat een beetje klinkt als een vreemde kruising tussen Spaans, Italiaans en Portugees.