Història de la Meva Mort (2013)

Dat laatste past duidelijk in Serra's werkwijze/filmopvatting, zoals die ook naar voren komt in Honour of the Knights en Birdsong.

Hier een teaser die even compromisloos is als de film waarschijnlijk ook zal zijn.

Onderaan de publieksprijs op het IFFR en verwacht een uitloop waar je 'U' tegen zegt:

Heb er nu al zin in!

Wel mooi dat Locarno altijd iets moois oplevert. En ook altijd een gewaagde keuze lijkt te maken.

Had al van meerdere critici vernomen dat dit tot het beste van de competitie behoorde. Nog voordat dat die met de hoofdprijs ervandoor ging. Verder spreekt het gegeven me heel erg aan en de stills (01 / 02 / 03) vind ik ontzettend sfeervol. Wellicht dat het werk van Albert Serra me totaal niet aanspreekt maar tot die tijd ben ik enthousiast.

Die derde still ook Leuk hoor om te zien/lezen, dus vooral doorgaan zou ik zeggen. Ik heb dat zelf niet zo, neemt niet weg dat dit soort films wel de categorie vormen om het meest naar uit te zien.

edit: ik zie nu ook pas wat de still hier op MoMe voorstelt...

Vergeet niet dat Lav Diaz dit jaar de voorzitter was van de jury.

Dat kon ik niet vergeten - want jij vertelt het me net

Ik zit er niet meer zo diep in, dat is duidelijk. Het IFFR heeft al 4x Serra vertoond heb je me net laten zien, maar ik heb het gemist. Het is niet anders. Als ik beroepshalve met films bezig was, was het me niet gebeurd, maar ik moet nu keuzes maken en hopen dat ik schade kan inhalen, dus Serra gaat op de lijst.

Something went wrong ??

Jep, maar dan vooral bij de kant van Albert Serra.

Boeiende film wel, waarin weinig gebeurt en datgene wat er gebeurt is maar gedeeltelijk te volgen. Belangrijke tip is dan ook om even de plotomschrijving door te lezen voordat je je hieraan waagt, anders loop je het risico pas een kwartier voor het einde te ontdekken dat de hoofdpersoon Cassanova is, en tijdens de aftiteling dat ook Dracula hierin voorkwam.

Goed, ik had dat gelukkig gedaan, zodat tenminste de hoofdlijn begrijpelijk is. Wat we te zien krijgen is Cassanova als een soort gedistingeerde Bourgondiër die (constant giechelend) eet, sekst en poept. Alle ingrediënten voor een mateloos irritant personage zou je zeggen, maar de melancholie die tegelijk over hem hangt zorgt ervoor dat ik toch geïntrigeerd bleef.

Datzelfde geldt voor de film als geheel. Història de la meva mort heeft telkens weer voldoende in huis om te blijven boeien, maar vrijwel nooit iets om echt indruk te maken. De mooie beelden zijn vooral excellent belicht (hoewel soms wat te donker in de nachtopnames) en gekadreerd, wat iets schilderachtigs heeft en me een beetje deed denken aan Kubrick's Barry Lyndon. Fraai is ook het gebruik van muziek; de opening wordt prachtig begeleid met eenvoudige gitaarmuziek en gaandeweg de film wordt de muziek abstracter en dreigender. Ten slot wil ik nog even de scene noemen waarin Cassanova en z'n dienaar op een kar door het bos rijden. Erg sterk (en in een betere film zou dit het equivalent kunnen zijn van de befaamde lorry-scene uit Stalker).

Al met al zeker wel de moeite waard, maar in het mini-genre van de Cassanova geïnspireerde kunst geef ik zonder twijfel de voorkeur aan Marais fonkelende roman De gravin van Parma.

DVD release in aantocht bij Second Run.

Ik dacht dat AE deze ging doen, maar het maakt mij niet uit.

Ik vind het wel jammer, want Second Run doet niet aan blu-ray.

Dit is wel de laatste film die je op BR moet zien.

Vanaf vandaag te zien op Mubi.

Deconstructie van de mythe. Wat ervan overblijft is een menselijke, al te menselijke Casanova. In Serra's film is hij een laconieke levensgenieter (vaak op het komische af), maar ook een tamelijk viezige, grotesk wellustige man.

Soms is de film onnoemelijk saai en vervelend, maar bij tijden, met name de tweede helft, heeft de film een memorabele, Rembrandt-achtige look die resulteert in combinatie met de muziek in een sfeer die beklijft.

Wat het allemaal betekent dat blijft aan de kijker voor een groot deel, maar een brandend, vleselijk verlangen naar de ander is wat Casanova met Dracula verbindt. Soms is de ander aantrekkelijk, dan weer is hij/zij afstotelijk. In dit interval ontstaat de lust. Letterlijk het bloed uit de ander zuigen, of de ander seksueel bezoedelen heeft gemeen dat het de ander onherroepelijk anders maakt, het functioneel benadert, als gebruiksvoorwerp en als zodanig ontmenselijkt.

Na een interview met Serra te hebben gezien was ik wel benieuwd naar deze film, maar hoewel het niet tegen viel had ik toch op iets meer gehoopt. Mooie scenes (het bos, het kampvuur) worden afgewisseld met wat saaie stukken en nauwelijks te volgen nachtsequenties. Het lijkt er op dat er alleen met natuurlijk licht is gewerkt en dat geeft de film een mooie warme sfeer, maar als het donker is moet je maar raden wat er gebeurt.

Casanova is een manisch-depressieve figuur die zijn knecht, een soort Sancho Panza, als klankbord gebruikt en tot allerlei inzichten komt, zoals dat het schemerlicht in een bos doet denken aan ondergoed. Best amusant, maar ook nogal gekunsteld. Overigens nemen de dialogen tussen hen in de tweede helft af, waarschijnlijk afgeleid door de jonge vrouwen die op de boerderij rondlopen waar ze te gast zijn. Daar doet dan ook graaf Dracula zijn intrede, maar diens inbreng moet niet overschat worden. Vond het overigens wel leuk om eens een film geheel in het Catalaans te zien/horen, dat een beetje klinkt als een vreemde kruising tussen Spaans, Italiaans en Portugees.