La Rupture (1970)

Die Chabrol hield van doorwerken. Gewoon ieder jaar een film, sinds Le Beau Serge('58). Als het tegenzat, financiëel, werden de films gewoon wat commerciëler [en de titels ook : 'Le Tigre se perfume avec dynamite' vond ik een mooie].

Soms zijn zijn films zwak, maar er zit toch een hele trits mooie bij. Vooral uit de tijd dat hij met 'Steph' was. Goeie verhalen, met weinig personen... moord, overspel... waarom hadden we in Nederland nooit zo'n filmer ?

Na een paar films van Chabrol te hebben gezien neem ik aan dat Stéphane Audran zijn muze was? Ik vind haar vaak wel de uitstraling van een koelkast hebben, zeker in het begin van deze film! Later oogt ze op één of andere manier iets sympathieker.

Op zich niet onaardig, al is het wel een vergezocht verhaal. Wel leuk vond ik de onverwachte hulp van de wannabee acteur en de ballonnenman.

Muze én echtgenote.

La Rupture's grootste manco is dat het een zekere gemakzucht uitstraalt. In zijn betere werk richt hij zijn focus op de spanning tussen een aantal personages, maar hier mist hij de balans.

Na Audran's hartstochtelijke biecht aan het begin, moet je voor de verdere verloop maar aannemen dat ze sterk in haar schoenen staat. Ze laat pas aan het eind van de film weer wat van zichzelf zien.

De film lijkt volledig te draaien om de machtspelletjes van Cassell en Bouquet.

Audran en haar geflipte echtgenoot raken volledig ondergesneeuwd hierin. Gezien de ontknoping zijn zij vooral de slachtoffers (in oorzaak als in gevolg) van deze machtsuitoefening.