• 15.747 nieuwsartikelen
  • 177.983 films
  • 12.204 series
  • 33.973 seizoenen
  • 646.999 acteurs
  • 198.992 gebruikers
  • 9.371.086 stemmen
Avatar
 
banner banner

Les Dragueurs (1959)

Drama | 78 minuten
3,50 4 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 78 minuten

Alternatieve titel: The Dredgers

Oorsprong: Frankrijk

Geregisseerd door: Jean-Pierre Mocky

Met onder meer: Jacques Charrier, Charles Aznavour en Dany Robin

IMDb beoordeling: 6,8 (470)

Gesproken taal: Frans

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Les Dragueurs

De verlegen Freddy en de zelfverzekerde Joseph ontmoeten elkaar aan de oever van de Seine. Beiden zijn op zoek naar mooie vrouwen. Freddy wil de liefde van zijn leven vinden, maar hij heeft moeite om contact te maken met vrouwen. In de hoop iets te leren van de ervaren Freddy gaan ze samen op pad en ontmoeten diverse dames.

logo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm still

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Joseph Bouvier

La "bobby-soxer"

Le "fiancé" de Ghislaine

Une invitée à la surboum

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:

Ze bestonden nog niet : films van Mocky...dit was dus de eerste, een soort NV light die behalve door de NV ook duidelijk is beinvloed door I vitelloni van Fellini. Het geheel in nachtelijk Parijs- saturday night allicht- is dan ook omgeven door een waas van erotische melancholie...en dan heb je mijn aandacht.

Die erotische melancholie treffen we niet zozeer aan bij de schijnbaar nog maagdelijke Aznavour als de brave bankklerk Joseph*, maar bij zijn tegenpool Freddy, vertolkt door Charrier, die jullie ook kennen als meneer Bardot...deze beroepsdragueur ( player ) leren we meteen kennen dankzij de inrichting van zijn kamertje- een beetje alla boogie nights- maar wat zien wij ook op dat kamertje ? Een schilderij van een jongedame van de rug af, die ons meteen aan Anouk Aimee doet denken...en precies daar ligt de wortel van Freddy's erotische melancholie, zo leren wij- nogal opzichtig- gedurende de korte rest van de film.

Een film die grotendeels een buddy/ road movie/ komedie lijkt te zijn en gaandeweg steeds melancholischer wordt, besluitend met een wel erg opzichtige en moraliserende conclusie, imho. Episodisch gestructureerd natuurlijk en zo semi- naturel als mogelijk overkomend, het moest immers allemaal NV zijn en als zodanig overkomen, zo begreep Mocky.

In concreto komt dit dus neer op een serie ontmoetingen met gekende gallocult babes uit die tijd. o.a. Carrel, Robin, Berger, Blain en de Amerikaanse Belinda Lee. En ook met Aimee, de Grote Liefde van Freddy's dromen die echter wel zeer in de realiteit blijkt te zijn geworteld...ook dit nogal opzichtig gebracht. .

Howel q.q. tamelijk repetitief gaat het dankzij de bescheiden speelduur niet vervelen, ook vanwege de goede chemie tussen de 2 protagonisten van wie Aznavour waarschijnlijk de grootste prestatie levert : een absolute wereldster als wereldvreemde, verlegen sul.

Bovendien is er de schitterende score van Jarre, die in variaties ook diëgetisch terugkomt.

Is uitgebracht als onderdeel van de Mocky ( die hier niet zelf meespeelt ) DVD box zonder onderschriften, en kan uiteraard ook met fansubs worden gedownload.

*: de namen zijn in de synopsis verwisseld zie ik. Bovendien is het de dragueur die stiekem wacht op de Ware, en niet de prozaïsche Aznavour. Maar wij vergeven dit met de liefde die wij toevoegers toedragen...