Get Cracking (1943)

Toen George Formby (1904-1961) zijn werkzaamheden van de music-hall in Lancashire naar de filmstudio in Londen verlegde werd hij de grootste filmster van het Engeland van tussen de twee wereldoorlogen. Met zijn enorme gebit, zijn gecultiveerde onhandigheid, zijn onschuldige oogopslag, zijn piepstemmetje, zijn vermogen om ondanks zijn provinciale eenvoud op het einde toch steeds het meisje te krijgen, en zijn vaak dubbelzinnige liedjes waarbij hij zichzelf op een ukelele begeleidde profileerde hij zichzelf als een soort Jan Modaal die een enorme populariteit bereikte in de twintig films die hij tussen 1934 en 1946 maakte.

        In Get cracking komt hij terecht in de strijd tussen twee lokale afdelingen van de Engelse Home Guard, de landweer van vrijwilligers die zich voorbereidde op een mogelijke Duitse invasie, een kwart eeuw vóór Dad's army. Formby is hierin niet de halve onnozele die hij dikwijls speelt : voor het eerst zie ik hem tegenover iemand die dommer is dan hij – een soldaat die niet doorheeft dat zijn geweer geladen is, met voorspelbare (zij het uiteraard nèt niet fatale) gevolgen. Bovendien toont Formby hier zijn eigen initiatief door eerst een nachtelijke strooptocht op touw te zetten om bij de rivalen een machinegeweer te stelen en daarna uit onderdelen van oude auto's en trucks zelf een tank te bouwen (of althans iets wat er ernstig op moet lijken). Dankzij Formby's iets minder voor de hand liggende personage, de aardige bijrolspelers (inclusief de mooie Dinah Sheridan als Formby's "love interest"), de leuke dorpssfeer, het hoge tempo en de prima climax is dit één van de leukste komedies die ik van deze man heb gezien (hetgeen nog altijd niet veel zegt als je niet tegen zijn kluchtige personage of de algemene oubolligheid van dit soort films kan – ik heb zelf even aan hem moeten wennen, maar om dit vrolijke voorbeeld van Formby's kunnen heb ik regelmatig moeten lachen).