Afternoon Delight (2013)

Een luchtige, gemene, dramatische komedie met een dosis humor over een jonge vrouw (uitstekend en op een aantrekkelijke manier vertolkt door Kathryn Hahn), die niet gelukkig is, ondanks dat het haar voor de wind lijkt te gaan. Jammer dat het verhaal niet goed lijkt te weten welke kant het op moet met de ervaringen van de strippende vrouwen (vanuit welke achtergrond dan ook), ondanks het serieuze en roerende einde. Verder zijn de betrokken mannen wat te weinig in beeld en kom je niet veel te weten over hun achtergrond (als kijker moet je een hekel aan ze krijgen?).

Niet uitgekeken. Kon me niet boeien.

Best geinig. De hele plot slaat eigenlijk nergens op, maar dat maakt niet uit. Het zijn de losse scènes die het hem doen. Ik vind Temple sowieso een fijne actrice, en dat men niet schroomt af en toe wat tieten te tonen (en niet zo braaf als mainstream Hollywood met een lakentje ervoor) pleit sowieso voor de film. Maar wat nu het punt verder is, zoals Gauke ook al aangeeft, wordt nergens echt duidelijk. De film gaat nergens heen, maar vermaakt voor zolang het duurt. Niet meer, niet minder. 3,0*.

Juno Temple is écht een fijne actrice, dat bewijst ze ook hier weer!

Aardige film waarin een huisvrouw besluit een dakloze stripster in huis te nemen. De balans tussen comedie en drama is soms een beetje zoek hier en ook zijn de onderlinge verhoudingen tussen de personages niet even goed uitgewerkt. Desalniettemin kijkt de film gemakkelijk weg vanwege de leuke momenten, dialogen en een fijne cast.

Vond het eigenlijk nog niet eens zo verkeerd. Een filmpje dat op een gegeven moment fijn uit de hand loopt, en je eigenlijk ook wel een 'fuck it all' gevoel weet te geven. Er zijn aardig wat films over de 'American Beauty' facade, en dit is er eigenlijk ook weer zo eentje. Een huismoeder die het duidelijk zat is en zin heeft in wat avontuur.

Misschien dat het camerawerk een beetje overdone was op den duur, verder best een frisse fijne film

3,5*

Een wat quirky film die wel een aardig uitgangspunt heeft, maar in de uitwerking ervan niet echt beklijft.

Ik kan de vinger er niet precies opleggen, maar volgens mij komt het door de wat warrige manier van vertellen en dat de film lijkt te wankelen tussen enerzijds een wat lauw drama (een gefrustreerde vrouw die spanning zoekt buiten haar uitgebluste huwelijk) en een niet-zo-grappige komedie met ietwat vreemde personages.

Er zijn wat scenes en personages die ik niet echt vind passen in de film. Het zijn kleine dingetjes die net even iets teveel aandacht krijgen en die afleiden van waar de film eigenlijk om moet draaien. Zo vind ik de rol van de psychiater en de vriendinnengroep van Rachel best een stoorfactor in de film.

Niet dat het een slechte film te noemen is, maar de weg er naar toe is niet altijd even leuk of goed uitgestippeld. Het deed me in ieder geval niet zo heel veel.

Psychologisch drama over een verveelde huisvrouw, die op zoek naar wat spanning en afleiding in haar leven, bevriend raakt met een stripper en die in huis neemt. Eén erg indringende ervaring later is zij de weg kwijt, tot eigen schade en schande in haar slipstream haar man en de stripper meesleurend.
Een film die af en toe wat wegzakt, maar met een geschakeerd verhaal en met boeiende vertolkingen van Kathryn Hahn en vooral Juno Temple, die geknipt is voor dit soort rollen.

The unbearable lightness of being, ja maar wat eigenlijk. Het komt er niet erg uit, anders dan dat Kathryn Hahn’s personage ergens naar op zoek is, en denkt dat in het leven van Juno Temple te vinden. Mwah, hoe zou dat toch eens aflopen.

Echt geweldig vond ik het allemaal niet, en heel bijzonder ook niet. Toch, het kijkt wel aardig, en af en toe is er dan toch wel weer een grap die wèl werkt, al is het dan wel vooral situationeel. Jammer dat er niet net iets meer lijn in zit, dan had ik me wellicht over een paar weken nog iets herinnerd.