Omar (2013)

Gisteren deze film in de reeks van " movies that matter " gezien. Ik vind het geen geweldige film! Ik zou ' m niet aanraden. Omar Superman die meerdere malen half dood geslagen wordt , heeft in de scène erna een schrammetje . De film gaf mij verder een gevoel van , we willen laten zien hoe erg het allemaal is daar. Ik kom niet verder dan 2 sterren. Sorry !

Heftige film vond ik wel , maar er zit veel in dat niet " klopt " .

Gisteravond had ik het geluk deze film te zien met een Q&A met de regisseur achteraf. Nou was ik al onder druk van het mijnenveld van verraad en intrige dat Hany Abu-Assad neerlegde voor zijn hoofdpersoon. Maar het geeft altijd wat extra's als de regisseur op uitstekende wijze enkele keuzes weet toe te lichten. Zo heeft hij er bewust niet voor gekozen om de bezetting van de Palestijnse gebieden te veroordelen, het wordt gewoon als gegeven aangenomen aan het begin van de film en weegt ieder moment mee in de zwaarte van de film. Door er vooral een menselijk verhaal van te maken zorgt hij er daarna voor dat de strijd van Omar voor iedereen invoelbaar is.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Omar (ZUBB.nl)

Steengoede film waarbij al zeer snel duidelijk wordt hoe ernstig de situatie is in het conflicht tussen Palestina en Israël. De onderlinge haat is zo groot dat een oplossing heel ver weg lijkt. Adam Bakri speelt Omar, een energieke jonge man die de bezetting van Israël meer dan zat is en komt samen met zijn vrienden in opstand.

Omar heeft een vriendinnetje, Nadia (gespeeld door de beeldschone Leem Lubany) aan de andere kant van die verrekte scheidingsmuur. De twee zijn smoorverliefd en Omar waagt dagelijks zijn leven door over de muur te klimmen om even bij zijn vriendinnetje te zijn.

De film is zeer geloofwaardig en ook nog superspannend, want natuurlijk blijft het niet bij alleen stiekeme ontmoetingen tussen de twee geliefden. Drama en noodlot slaan toe, waarna de film je aangeslagen met een brok in je keel achterlaat.

”Life became bigger than me.”

Alweer m’n derde Abu-Assad film over het leven op de Westelijke Jordaanoever en met voorsprong z’n beste. Het is een knap geschreven verhaal over liefde tegenover wantrouwen, over loyaliteit tegenover verraad. Mede dankzij de plotwendingen spannend van begin tot eind. Daarnaast zijn het acteerwerk van Adam Bakri en Leem Lubany, alsmede de regie van Anu-Assad eerste klas.

Een film die je beetpakt en niet meer loslaat.

Een goede film met een interessant verhaal waarin op een overtuigende manier wordt geschetst hoe gespannen de situatie tussen Israël en Palestina heden ten dage nog altijd is.

Adam Bakri speelt een prima hoofdrol als de man, die een vriendin heeft achter de muur en daardoor op een gegeven moment grote problemen krijgt. Het camerawerk vond ik bij vlagen ook erg sterk. Vooral als Omar achtervolgt wordt, zorgt het uitstekende camerawerk, waarbij de nauwe straatjes en steegjes goed van dichtbij in beeld worden gebracht, voor meer spanning.

Alleen in het midden wordt het verhaal een beetje vlak en er had wel een plottwist uit gemogen. Maar verder is het een fijne wegkijker, met een interessant verhaal, goed acteerwerk, en voldoende spanning. Het mist alleen net dat beetje om echt een topper te kunnen zijn.

3,5*

Film brengt het verhaal van hoe vriendschappen en liefde worden gesmoord door de druk die betrokkenen beleven onder het Palestijns-Israëlisch conflict. Deze pijnlijke teleurgang is dan ook het hoofdthema van de film, weliswaar met de oorlogstoestanden op de oorzakelijke achtergrond.

Sober, intelligent en duidelijk opgebouwde film die bovendien goed vertolkt is.

Een goede drama/thriller film...

Uitstekend en spannend verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Het is wel een moeite waard...

Goeie film over drie jeugdvrienden en Palestijnse vrijheidsstrijders die een aanslag voorbereiden. De film komt op het begin wat afstandelijk over en er wordt verder ook weinig informatie gegeven over het Israëlische/Palestijnse conflict. Gaandeweg wordt de film echter steeds beter en bevat een paar spannende achtervolgingsscènes.

Aangenaam verrast. Palestijnse vriendschappen worden vernietigd door de Israëlische veiligheidsdiensten, wanneer ze één van hen dwingen zijn vrienden te verraden na het doden van een Israëlische soldaat. Naar het einde toe wordt het nogal ongeloofwaardig en vergezocht met de zwangerschapsleugen van Amjad . In ieder geval is het duidelijk dat de Israëlische bezetting onrechtstreeks veel schade aanricht bij de bevolking. Dit liefdesverhaal met op de achtergrond verraad gaat makkelijk boeien maar krijgt een deprimerende wending en laat een bittere smaak na.

Goede film. Sterke acteurs en een mooie filmomgeving. Ondanks de achtervolgingen zat er naar mijn mening te weinig spanning in. Soms houd ik van een open einde maar bij deze film had ik dit liever anders gezien.

Kortom goed maar net niet dat beetje extra

Deze film blijft me toch wel erg bij. Een vertelling over vriendschap en verraad, over vernedering en waardigheid, die aan het einde bijna mythische proporties krijgt. Tegelijk wordt het drama heel persoonlijk gehouden. Het leven voor een Palestijn in de bezette gebieden wordt invoelbaar gemaakt, niet doordat Omar daar een overzicht van geeft maar juist doordat je één jongeman volgt in z'n onontkoombaar lijkende ondergang. Het echte onderscheidende van de film zit hem echter in de staart. Negen op de tien films zouden het zo hebben ingekleed dat Omar allereerst of alleen wraak neemt op z'n jeugdvriend. Abu-Assad maakt echter de compleet tegenovergestelde keuze en dat werkt geweldig, ook omdat je als kijker heel erg met je neus op je eigen wraakgevoelens wordt gedrukt. Ga dit zien.

Over de onzichtbare muur die de Israëlische apartheidspolitiek opwerpt tussen verschillende facties in het Palestijnse verzet. Door Israëlische kant worden vernederende fysieke barrières opgeworpen waarbinnen jonge mannen steeds op botsen tegen ongelijkheid en uitzichtloosheid. De Palestijnse kant is versplinterd geraakt door nationalisme, fundamentalisme en gewelddadig verzet. Door de politieke keuzes van beide kanten raken jonge mensen verdwaald in een labyrint van leugens over en weer.

Regisseur Hany Abu-Assad dwingt de kijker tot empathie met een titelheld die verstrikt raakt in een wespennest vol groepen met verschillende belangen. In de eerste plaats is het vooral een goed geschreven thriller met een aansprekende hoofdrolspeler en een solide plot met twists en turns. Hoogst vermakelijk voor binnen- en buitenlands publiek. Toch weet het door de link met het Palestijns-Israëlische conflict een urgent tegengeluid te zijn vanuit een groep die normaal moeilijk zijn weg vindt naar de westerse massamedia.

Hij heeft een hele tijd in ons lang gewoond en gewerkt, maar regisseur Hany Abu-Assad is geboren in Israël en zijn recente films gaan over het leven van de Palestijnen daar. Dat gold al voor het "Oscar" genomineerde "Paradise Now (2005)" en ook voor zijn indringende drama "Omar".

Om zijn geheimde liefde Nadja (Leem Lubany) te zien, komt Omar (Adam Bakri) vaak aan de andere kant van de muur tussen Israël en Palestina. Wanneer zijn vrienden een verzetsdaad tegen het Israëlische leger plannen, loopt de situatie echter uit de hand. Daarbij wordt hij opgepakt door de Israëli's, waarna hij door hun als informant wordt ingezet om zijn vrienden er bij te lappen.

Zonder te preken maakt Hany Abu-Assad er een scherpe film van, die los van de politiek ook werkt als drama. Omar is zeker ook geen politiek pamflet, want Hany Abu-Assad is meer geïnteresseerd in universele thema's als liefde, vriendschap, trouw en verraad. Hoewel de ontknoping van dit drama enigszins gekunsteld aanvoelt, geeft het wel goed de uitzichtloze situatie in het land weer.

Omar geeft een mooie weergave van hoe het er aan toe zou kunnen gaan in de Palestijns bezette gebieden in Israel. Het leven in de regio daar wordt overheerst door de hoge opgetrokken muur waardoor het sociale leven aan beide kanten wordt uit elkaar getrokken. Of je moet Omar heten en regelmatig met gevaar voor eigen leven de muur overklauteren. Wat een mens al niet overheeft voor de liefde. Veel opties zijn er overigens niet: ofwel onderga je de situatie en wacht je een leven zonder hoop of troost. Ofwel probeer je iets te ondernemen (zonder het feit dat ik gewelddadige verzetsdaden hiermee vergoelijk).

Omar komt ook op voor zijn vaderland en komt na een verzetsdaad in nauwe schoentjes. Morele principes als trouw, verraad, vriendschap, liefde enz ... komen sterk aan bod in de film. De film kent een eenvoudig en helder verloop. De film is makkelijk te volgen in zijn eenvoud. De montage en camerahantering is prima, zeker bij de achtervolgingsscènes in de smalle straatjes en gebouwen met platte daken. De film geeft het leven weer voor Palestijnen in bezet gebied zonder er een echt statement van te maken. Daarnaast heb je het liefdesverhaal met Nadia en de vriendschapsrelaties met Tarek en Amjad. De film is en blijft vrij sereen. Het einde had ik net iets anders aangepakt, maar de keuze is best verrassend. Net onvoldoende voor een 4,0*, maar wel leuk om eens gezien te hebben! Een dikke 3,5* alvast.

Lang essay: Het Israëlisch-Palestijnse conflict in Lemon Tree (2008) en Omar

Intens verhaal, lijkt me bijna onmogelijk om deze film slecht te vinden. Die muur is natuurlijk een dankbaar project om daar een goede film omheen te verzinnen en dat is dan ook redelijk gelukt. Misschien een paar onverwachte wendingen te veel om honderd procent geloofwaardig te zijn en het acteren is timide en had beter gekund(ik geloofde geen moment in de love story), maar je raken doet het wel. Slotscène komt aan als een mokerslag, briljant bedacht ook, blijf dus zitten tot het einde.

Palestijns thrillerdrama over Omar, een jonge man [Adam Bakri] die regelmatig over de Israëlische Westoeverbarrière klimt om zijn geliefde Nadia [Leem Lubany] te bezoeken en met een vrienden Amjad [Samer Bisharat] en Tarik [Eyad Hourani] plannen te bespreken in hun strijd voor de vrijheid. Nadat ze samen een plan om een Israëlische soldaat te doden weten uit te voeren, wordt Omar als enige opgepakt. De meedogenloze agent Rami [Waleed Zuaiter] weet hem door middel van marteling over te halen om informant te worden, maar Omar vermoedt dat er al een informant in zijn omgeving was en is vastbesloten die persoon te ontmaskeren. Maar wie kan hij nog vertrouwen? En is hij zelf nog wel te vertrouwen?

Regisseur Hany Abu-Assad (Paradise Now (2005), Het 14e Kippetje (1998) (!)) is tevens verantwoordelijk voor het intelligent geschreven scenario dat de verdeel- en heersstrategie van de Israëlische bezetters blootlegt. Technisch goed gemaakt, prima geacteerd en behoorlijk spannend.

Op goed geluk deze eens bekeken en het was niet mis. Een meeslepend verhaal, met een cast die het prima deed. De film was niet te lang en niet te kort. Het einde was wel wat speciaal, maar voor de rest een prima film.

Een klassieke tragedie in een moderne setting. De film toont, net als in Abu-Assad's laatste film Huda's Salon (2021) (die ik nog moet zien) een perverse modus operandi van chantage en dwingen tot collaboratie, maar maakt geen karikatuur van de complexe situatie. De aanslag waarmee de film begint is lukraak, het slachtoffer willekeurig, de vergelding chaotisch maar meedogenloos. De Palestijnen zijn verenigd in hun woede, maar wantrouwen elkaar ook, waar de Israeli dan weer gebruik van maken. Alleen al door relatief snel vrij te komen maakt iemand al verdacht, tot bij zijn vrienden en vriendin aan toe.

Daarnaast speelt nog het liefdesverhaal, waarbij mijn enige kritiek is dat Omar geen enkele navraag doet bij zijn vriendin als zij zwanger blijkt van een van zijn beste vrienden, en zelfs hun huwelijk gaat regelen. Het kan een cultuurdingetje zijn, maar gezien de aard van hun relatie vond ik dat nogal ongeloofwaardig. Het levert uiteindelijk wel een sterk einde op, dat in de uitvoering misschien voorspelbaar was, maar als slotakkoord wel heel treffend.