Red Tears - Kôrui (2011)

Geen gegrinnik.

J-sploitation, oftewel Japanse exploitation, kan zeer vermakelijk zijn. Meestal zijn deze B-films vervuld van bloederig geweld en gaat men volledig over de top. Doordat de films vaak allesbehalve serieus van toon zijn levert dit grinnikende kijkers op die allesbehalve tere zieltjes bezitten. Want ondanks de overdaad aan CGI of 'echte effecten' blijft het er toch wel smerig uitzien.

Zo ook bij Red Tears, een actie-horrorfilm die het bloed combineert met knokscènes, die middels de schokkende camera’s extra betrokkenheid bij de kijkers moet veroorzaken. Iets wat slechts ten dele lukt, vooral vanwege de kabels waar de acteurs aan blijken te zitten. Waar die doorgaans in Azië, zelfs tijdens het subgenre, enigszins worden verbloemt is dat hier niet het geval. Nu nekt het serieuze gehalte het overduidelijke gebungel.

Het sterkste gedeelte van Red Tears is het thrillerachtige begin waarin nog een hoop onduidelijk is. Op het moment dat de actie begint en de monsters opdagen ontbreekt het aan de bezieling die films als Machine Girl of Yakuza Weapon vermakelijker doet zijn. Humor is altijd een belangrijk ingrediënt, maar die is hier helaas iets te ver te zoeken.

Onvoldoende.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Matig.

Niet echt fair om deze film met het Sushi Typhoon werk te vergelijken vind ik, daar ik het eigenlijk de film niet naar. Red Tears is iets serieuzer (hoewel het nog graag wat over-the-top uit de hoek wil komen), het is dan ook absoluut niet de zelf-bewust low-budget smeerlapperij die regisseurs als Iguchi en Nishimura loslaten.

Had van Tsujimoto alleen wat meer fun verwacht. Zeker het eerste gedeelte is nogal muf en bij momenten gewoon saai. Wat wollige filtertjes ten spijt wil het visueel ook niet echt wat worden, waardoor de eerste 45 minuten eigenlijk compleet nutteloos zijn. Het verhaaltje wordt wel opgezet, maar da's nu niet iets waar ik op zat te wachten.

Tweede deel is een stuk beter, al blijft er hier ook een iets te goedkoop sfeertje hangen, iets wat deze film niet zo goed uitkomt. Waar Tsujimoto dit bij Milly toch iets beter wist op te vangen is het bij deze film gewoon iets te weinig, maar vooral veel te laat.

Er zitten naar het einde toe best nog wat vermakelijke scenes en ideetjes, als het allemaal wat vroeger begonnen was had deze film een stuk makkelijker verteerbaar geweest. Iets waar Tsujimoto volgende keer hopelijk wat meer rekening mee houdt.

2.0*

Sluit me aan bij ipman. Erg gaaf werkje weer van Tsujimoto. Weet wat actie betreft wel van wanten en vind hem op dat terrein een streepje voor hebben op zijn collega's. Zou het inderdaad ook niet met Sushi Typhoon laten boksen, maar die typerende ingrediënten zijn (zeker de tweede helft) wel eens aanwezig.

Fijn, maar niet behorend tot de top. Dan prefereer ik zijn Hard Revenge, Milly films!

Cult Movies Reviewed: Red Tears (2011, Takanori Tsujimoto) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Geen fuck aan. Irritante montage en ook vooral bloedirritante acteurs (op Mishima na dan).

Het is gewoonweg ook jammer dat Shock-dvd tegenwoordig de ene Power Range achtige productie na de andere amateuristische studentenhorror uitgeeft, ipv vette Japanse misdaad/horror, wat ze vroeger nog wel eens deden. Ook Red Tears is weer een dikke teleurstelling. Hier krijgen we een bloedirritante love story voorgeschoteld over een sullige gangster met een meisje dat een vampier blijkt te zijn (Twilight?) maar de rebelse moeder en zijn baas gooien echter roet in het eten. Nouja, hier en daar een beetje gore, bloed, en een paar Jetix-achtige vechtpartijen en we zijn weer helemaal voldaan.... de kinderen van 10 dan.

Troep.

0,5*