Faro (2013)

Een eenvoudig verhaal over grote problemen.

Vader en dochter vluchten de natuur in en verbergen zich op een idyllische plaats. Waarbij aan de ene kant hun band wel sterker wordt, maar toch ook veel onbesproken blijft. De dialogen komen op mij dan weer behoorlijk echt over, maar zijn zeker niet het sterke punt van de film. Vooral Clara Christiansson speelt goed, de rest is ook behoorlijk. De hoofdrol is wel voor de prachtige natuur en de sfeer die de soms wat mistige, donkere beelden oproepen.

Vrij rustig verhaal, door de te beperkte dialogen van een sterke vriendenrelatie tussen vader en dochter op de vlucht voor een misdaad van de vader die in franjes vrij komt.

Toch blijft een soort spanning hen achtervolgen in deze prachtige wouden van het noorden.

Ook al zoeken ze de bescherming in de natuur, blijft hun verlangen naar dat huis in Faro. Al zijn de vooruitzichten uitzichtloos en hun verblijf onzeker.

Enkele boeiende gesprekken houden beiden bij mekaar. Verder heerst over het ganse verhaal voortdurend een rustige spanning van eenzaamheid, onzekerheid en uitzichtloze toekomst.

Ze kampen vooral met gebrek aan voedsel en onderdak.

De film valt op door de vele close-ups in de prachtige Zweedse natuur van bossen en rivieren.

Deze film valt vooral op door zijn eenvoud. Zowel het verhaal, als de verfilming. Gewoon mooi. Ook de vertolking van de vader en de dochter.

Zo rustig als hij begon, zo wandelt dit verhaal naar een onbekende toekomst.

4,0*

Vader is op de vlucht voor de politie en duikt samen met zijn dochter onder in de natuur. Een overlevingsfilm en een verhaal dat mooi opbouwt en waarin je de hoofdpersonen beetje bij beetje beter leert kennen. Knap geacteerd door met name het jonge meisje, al kakt de film op een gegeven moment wel wat in. Het einde van de film is ook niet logisch. Het einde zoals je het zou verwachten, dat ze beiden gevonden zouden worden en hij de gevangenis in gaat, zou goed genoeg geweest zijn voor deze film.