Workers (2013)

Deze film vanavond in een lege zaal - ik was de enigste bezoeker - bekeken. Dat kwam heel goed uit want dit is namelijk een film die je het beste alleen kan bekijken. Niet omdat hij moeilijk is maar wel uiterst traag. Een minpunt? Neen, integendeel zelfs. Het 10 minuten lange shot op die hoerenkast bij nacht vond ik schitterend. Je ziet constant mensen heen en weer lopen, af en toe stopt er een auto, een scharenslijper en nog meer van dat, je verwacht dat er iets gaat gebeuren maar er gebeurt helemaal niks. Meesterlijke scène waarbij ik onmiddellijk moest denken aan de films van Antonioni. Ja, en dan hebben we natuurlijk ook nog de broodmagere hond Princess die wel even de erfenis opstrijkt van de overleden dame des huizens. Dat beest mag natuurlijk niet te lang leven natuurlijk, dus daar moest wat op gevonden worden. Schitterend trouwens vond ik het verhaal met Rafael die wraak nam omdat hij zijn pensioen niet kreeg. Ook de scène toen hij moest vertrekken en het immens grote Philipsgebouw aan de achterzijde verliet vond ik zeer mooi. Deze film had dus ook nog een Nederlands tintje; Philips gloeilampen en Heineken bier. Wel grappig hoewel ik de film nu ook niet direct een komedie wil noemen, meer een tragikomedie eigenlijk. Sommige gasten in de film zagen er trouwens best wel boosaardig uit. Hadden allen weg van drugs maffiosi. Tja, Tijuana waar het verhaal zich afspeelde staat bekend als een zeer beruchte stad wat betreft geweldsdelicten om drugs.

4,0*

Droogkomisch mexicaans drama over twee mensen die bijna met pensioen gaan maar beiden stuiten op onvoorziene problemen. Fraai gefilmd en vooral geobserveerd, met lange takes waarin ogenschijnlijk weinig gebeurd maar die feitelijk bomvol zitten met sfeertekening en detail. Traag, dat is een feit, maar trefzeker geregisseerd en mooi gespeeld. Die stoïcijnse kop van hoofdrolspeler Jesus Padilla is onvergetelijk.

Interessante Mexicaanse film over twee loyale werknemers die uitgespuwd of vernederd worden door hun werkgever. Ze gaven alles voor hun baas vanuit een soort onderdanige loyaliteit, maar hun inzet en opofferingen kende blijkbaar een grens.

Neem nu Rafael, blijkbaar een illegale werkimmigrant uit El Salvador, gediend in Vietnam, maar met een kluitje in het riet door de VS wandelen gestuurd. Toen al dreef de naïviteit boven bij deze apathische zwijgzame man. Zijn grootste kwaliteit is zijn baan die hij zorgvuldig en plichtbewust uitvoerde tot blijkt dat hij wegens een administratieve vergissing niet op pensioen kan gaan. Hij ondergaat het allemaal zonder één stemverheffing of protest…

Lidia haar situatie was misschien gek, maar zij had naar mijn gevoel allerminst te klagen over haar werksituatie. Uiteraard was haar privévertrek armtierig daar ergens in een achterkamertje van de spierwitte villa. Rust kende ze nauwelijks met de rode alarmknop, maar haar visie nam pas een ommekeer na de dood van haar bazin. Toen bleek de geldzucht groter dan de loyaliteit, hoewel ze ook ná de dood van Princessa sowieso, net als alle anderen, beloond ging worden.

Neen, geef mij dan maar Rafaël, geweldig die stille onschuldige wraakacties, eerst in de winkel waarbij hij in het begin de doosjes van Philips zichtbaar maakte en op het einde verborg, maar ook toen hij betrapt werd op de bewakingscamera’s. Geweldige scène was dat!

Misschien minder toegankelijk voor het grote publiek met de erg veel lange stille shots. Film en tempo komt daarmee erg traag over. Voor mij prima, maar ik begrijp dat sommigen wat meer vaart wensten.