Under the Skin (1997)

Komt komende vrijdag op Nederland 3, om 00:00.

Lijkt me weer zo'n heerlijk, Brits filmpje. Kleinschalig en eerlijk, en lekker rauw.

Kijken dus!

Wordt trouwens in elke tv-gids (erg) hoog aangeslagen, evenals op de Volksrant-site:

Iedereen is het erover eens dat Samantha Morton doorbrak met een niet te negeren rol in Under the skin. (..) In Under the skin speelt ze Iris, die getroebleerd raakt na de dood van haar moeder (Tushingham). (..) Ze zet de pruik van mams op en begint een tour van seksuele contacten. Under the skin toont hoe seksueel escapisme ook niet alles is, zeker niet als sommige kerels je misbruiken. Het trieste verhaal, de handgehouden camera, gekke kleuren en montagetrucjes - seks wordt ergens tussen crematiebeelden geplaatst! - maken het kijken naar Under the skin niet altijd even gemakkelijk. Maar onder je huid komt de film gegarandeerd.

Morvern Callar ken ik niet, maar Samantha Morton speelt ook in Minority Report, en ze ziet er leuk uit. Lijkt mij een degelijk Brits drama. Ben benieuwd.

Wat een rol van Samantha Morton. Was ook diep geroerd door deze film. Geen alledaags werkje. Heel erg goed.

shit, ik heb hem gemist. was gisterenavond van huis en ben vergeten de video in te programmeren. er is zeker niemand anders die hem opgenomen heeft?

Ik heb de film life gezien maar ik hoorde dat petey deze ging opnemen.

helaas dus ook niet, ik ben blijven hangen.

Samantha speelt zeer goed, een van de betere actrice van de laatste jaren nu voor me.

Goede rol van Samantha Morton. Boeiende film, degelijk drama, kortom goed!

Zeker een mooi filmpje (dat Morvern Callar zal dan ook wel wat voor mij zijn). Behoorlijk realistisch en rauw. Goed acteerspel, lekker modern (nihilistische beats) en lekker tragisch. Dit soort film, enigszins docu-achtig geschoten, doet het altijd goed bij Gimli!

Ik twijfel alleen of ik hem mooi of erg mooi vond: ik geef een 3,5 die eigenlijk een 3,75 voorstelt.

Mensen die Arte kunnen ontvangen kunnen naast Das Millionenspiel (zaterdag en vrijdag) en Box of Moonlight (maandag) ook dit Under the Skin kijken (Herman!): Arte, woensdag 22:55!

goed en vooral zeer natuurlijk geacteerd!

Bijna anderhalf jaar later heb ik hem dan eindelijk gezien, vanavond op ned. 3.

Sterke film. Ik heb niet zo'n brok in mijn maag als na Morvern Callar, maar de film zal nog wel even in mijn hoofd blijven hangen.

Knap hoe Morton zo sterk de rol van Iris - die sterk lijkt op die van Morvern, alhoewel het eigenlijk andersom is - wordt te vertolken. Het gaat slechter en slechter en dan komen eindelijk al die emoties eruit. Een ontlading. Ook voor de kijker. Want dit is toch wel een beetje een 'oh nee, laat het* alsjeblieft ophouden'-film.

* met 'het' bedoel ik de ellende, niet de film an sich.

Prettig rauw geschoten, bij vlagen mooie muziek (van The Aloof). Maar het trok me te weinig mee om echt heel erg interessant te worden.

3.0*

Under the Skin is een toepasselijke titel, zo'n effect had deze film op me. Sociaal drama waar Engelsen zo goed in kunnen zijn, een ontroerende rouwverwerking. Zonder opsmuk, geen poging gedaan om het anders over te brengen zoals het is, dat gevoel krijg je. Samantha Morton is weer eens geweldig.

Sterke film met uitstekende Samantha Morton, die hiermee haar visitekaartje afgeeft. Wat speelt ze toch naturel- klasse. Ook de actice die de zus speelt is goed trouwens.

Opvallend genoeg zou het bij deze film blijven voor de regisseur, terwijl hij toch goed ontvangen werd.

Een film over losers met een harde benadering van het sociaal-maatschappelijke milieu waarin de personages verkeren. Af en toe wat sentimenteel en op de traan mikkend, maar wel ingeperkt door de weinig expressieve verteltrant. Die strakke ingetogenheid voorkomt extreme melodramatische uitwassen in het verhaal. De rauwe en bittere kantjes van de film worden heerlijk verzacht met typische Britse humor.

Iris is het hoofdpersonage. Al in de eerste minuten van de film wordt haar emotionele beladenheid heel doeltreffend aan de kijker gepresenteerd als Iris zelf de volgende tekst uitspreekt: „My mother loved flowers, and her favourite flowers were roses. And so she called my sister Rose. And she called me Iris“.

De film draait om Iris. Iris is blond, knap, heeft jongensachtig kort haar en eist heel brutaal alle aandacht van haar omgeving en van de kijker op. Haar brutale gedrag is haar afweer. Daarachter herkennen we een beschadigde onzekere ziel op zoek naar liefde en waardering. Haar speurtocht is een manische en een aggressieve exercitie die een film lang duurt.

Met de hand-held camera wordt ze heel nerveus en dicht op de huid gevolgd. Soms worden haar handelingen gevangen in vertraagde en onscherpe beelden. Het is beeldspraak die lijkt uit te drukken dat haar perceptie erg eenkennig is en ze een gevangene van zichzelf is. Het zijn kleine dromerige uitstapjes. De meeste tijd doet de camera gewoon zijn Britse rechtlijnige ding en registreert heel direct, confronterend en strijdbaar de gebeurtenissen rondom Iris.

Regisseur en schrijfster Carine Adler wilde een complex en veelzijdig vrouwelijk karakter scheppen. Een figuur die je niet simpelweg als goed of als slecht kunt betitelen. Dat is Adler gelukt. Het is haar ook gelukt om de kijker met haar eigen dogmatische psychologische verklaringen en invalshoeken op te zadelen zodat het personage in mijn beleving nooit echt een personage van vlees en bloed wordt. Iris is ontstaan in het hoofd van Adler en bij de vertaling op beeld laat zij de kijker geen ruimte voor een eigen interpretatie. Iris is haar dogmatische constructie zogezegd. Ze was mij iets te afgebakken.

Blijft staan dat de film het aanzien absoluut waard is. Samantha Morton speelt Iris fantastisch. Ze beheerst de hele reeks emotionele expressies perfect. Van hulpeloos en uitgeput tot aggressief en uitgelaten. Het overige acteerwerk (o.a. van Claire Rushbrook als zus Rose) is eveneens van hoog niveau.

Mooie setting ook. De setting is typisch Brits. In fantasieloze straten zonder groen staan de gebruikelijke grauwe rijtjes van sociale huurwoningen. De vloeren belegd met bloemetjes tapijt en de muren beplakt met vreugdeloos behang. Heerlijk triest.