Hide Your Smiling Faces (2013)

Gisteren gezien op het LIFF incl.Q and A met regisseur (!). Mooie eerste film geïnspireerd door de omgeving waar de regisseur opgroeide. De film is in 17 dagen opgenomen. Vrijwel alle plekken zijn plekken waar de regisseur kwam als kleine jongen. De film is duidelijk geen documentaire, maar is soms wel gefilmd als een docu. Dat levert mooie natuurshots op. Het acteurwerk vond ik goed en naturel. De regisseur vertelde tijdens het filmen de jonge acteurs ook inspraak te hebben gegeven over het script. Dat komt goed uit de verf! Prachtig is ook dat een aantal shots van dieren (vlieg, slang) als toevalstreffers zijn toegevoegd aan de film, netals de laatste scene.

De film zou ik nogal sferisch willen noemen. Voorgenoemde punten zijn dan de sterke punten van de film: het ziet er prachtig uit, de soms beklemmende en depressieve sfeer "pakt" je.

Het nadeel van deze aanpak is dat je duidelijk wat zitvlees nodig hebt om de film te kijken; niets voor de ongeduldige kijker dus.

Het is nauwelijks te herkennen, maar op de koptelefoon wordt hier geluisterd naar late 90's screamo met Jeromes Dream, Orchid, Saetia en het onbekendere Shady View Terrace. Allemaal afkomstig uit het noordoosten van de VS, waar de film ook is gesitueerd. Het rurale gebied daar blijft een van de mooiste plekken om jongeren te portretteren. De goed hoorbare soundtrack bestaat uit fijne droney ambient, afwisselend dromerig en dreigend. Bij de bedankjes worden namen genoemd die goed referentiemateriaal zijn, zoals Rick Alverson, Matthew Porterfield en Tim Sutton. In die hoek moet je het dus weer zoeken, maar dat het recept inmiddels wel bekend is betekent niet dat het minder fijn begint te worden. Enkel de opduikende beer werkte niet echt, een wat onnatuurlijke geforceerde zet.

Tja prachtige beelden.......sorry maar met alleen prachtige beelden kan ik niets.

De film heeft verder ook eigenlijk niets om handen...er gebeurt ook vrij weinig.Acteerwerk van de jongens is wel goed te noemen....maar ja dit had net zo goed een docu kunnen zijn over de natuur ofzo.

Er zijn betere films in dit genre.......1,5 ster.....voor de prachtige beelden dan maar he

Mooie sfeervolle film, goed geacteerd, dromerig en met prachtige beelden.

Verhaal wordt net wat te beschouwend verteld om echt diepe sporen te trekken, maar de film voldoet in het brengen van anderhalf uur schoonheid met wrange kantjes.

Die truc met de cheeseburger gaan we binnenkort maar eens uitproberen.

Wat wendyvortex zegt. Veel onderhuidse spanning, met subtiele en knappe benadering van complexe gevoelens. En dat alles in een prachtig landschap, met wat onbestemde soundtrack. Maar er mist iets waardoor het weinig beklijft; misschien is het de beschouwende vertelling, misschien ligt het ook aan het uiteindelijke teveel aan drama. Interessant werk in elk geval.

Verveling, radeloosheid, verdriet, woede en onmacht. Het is nogal wat. De jonge acteurs doen hun best om deze gevoelens vorm te geven. Dat lukt af en toe, maar vaak ook niet. Daardoor raakte het me allemaal eigenlijk niet erg en bleef ik afstand houden tot hun leefwereld.

Het verhaal situeert in een sfeervolle, maar zeker ook ruige en onvoorspelbare natuur. Het levert mooie en schilderachtige beelden op. Dat wel.

Mooi en sfeerrijk. Tikkeltje contemplatieve film, waarin het rudimentaire verhaal geenszins stoort dankzij een knap staaltje sfeerzetting. Aan de hand van riante shots en een prachtige, serene soundtrack wordt het marginale leven van twee introverte broers gadegeslagen. Twee broers wiens rollen wellicht net iets dynamischer hadden gemogen, maar het acteerwerk van Jones en Varnson volstaat. Uiteindelijk was het toch voornamelijk de sfeer die me wist te intrigeren.

Aldus een sterke, interessante debuutfilm. Benieuwd wat deze regisseur nog meer in zijn mars heeft, want dit smaakte wel. 3,5*.

Heel erg fijne coming of age film.

Er zit niet echt een grote lijn in de film behalve de dood van de vriend van Tommy. Het is vooral een aaneenschakeling van veel mooie momenten, het bezoeken van geweldige plekken in de buurt waar je woont, prachtige shots van de omgeving, fantastische muziek, een geweldige sounddesign. Een bepaalde sfeer vastleggen staat centraal in Hide Your Smiling Faces. De jongens lijken een zorgeloos leven te lijden. Maar schijn bedriegt. Complexe emoties worden doorheen de film heen vertoont. Erg goed en erg naturel geacteerd door de jonge cast. De regisseur weet precies dat juiste gevoel op te wekken waar we ons allen mee kunnen identificeren tijdens het kijken.

Erg mooie greep uit het leven van jonge mensen op een prachtige manier vastgelegd.

Traag drama over broers Tommy [Ryan Jones] en Eric [Nathan Varnson] die de laatsten zijn die hun vriend Ina [Ivan Tomic] zien voor zijn lichaam bij een rivier, vlak onder een hoge brug wordt gevonden. Carbone maakt effectief gebruikt van de prachtige locaties, daarbij beholpen door het fraaie camerawerk van Nick Bentgen en de sfeervolle muziek van Robert Donne. De (vrij) onervaren Jones en Varnson zijn echter onvoldoende in staat om aan de hoge eisen die Carbone aan ze stelt en mede daardoor zijn er, ondanks de korte speelduur, regelmatig saaie passages.

Film over depressief puberaal gedrag noem ik het maar. We zien een groep puberale jongens die wat rondhangen in een mooi natuur gebied rond een rivier en een meer. De film focust vooral op twee broertjes. Eén van de groep jongens pleegt zelfmoord. Er gebeurt verder helemaal niets in de film. Er zit verder ook nauwelijks een verhaal in de film. Hij begint ongeveer zoals hij eindigt. Waarom de jongens zich zo gedragen en wat de achtergrond is waarom de jongens zo zijn wordt nergens duidelijk gemaakt. En dat is voor mij toch essentieel om enig begrip voor de film te kunnen hebben. Nu is het helemaal niks. Alleen een mooi natuurgebied waar ik het waarschijnlijk wel prima naar mijn zin zou hebben. Maar pubers dus mogelijk niet, om maar enige betekenis voor de film te verzinnen. Erg mager dit.