War of the Worlds: Goliath (2012)

Ik kreeg hierbij een beetje hetzelfde gevoel als bij Iron Sky; op papier klinkt het als iets dat helemaal in mijn straatje zou moeten liggen, maar tijdens het kijken bleef ik er vrij onverschillig onder. Het is wat saaiig, de steampunk elementen zijn vrij minimaal en het plot heeft erg weinig om handen om te blijven boeien. Dit was nog wel te overzien geweest als er veel aandacht was geweest voor toffe design van achtergronden, locaties, wapens etc, maar er was niets waarbij ik even wakker werd geschud. Matig.

Het perspectief dat scenaristen David Abramowitz en Joe Pearson (waarvan laatstgenoemde ook de regie op zich nam) hier schetsen heeft meer weg van een futuristische wereld dan 1914-1929, waardoor ik mezelf met enige regelmaat even bij de les moest houden over het feit dat Goliath zich gewoon in het verleden afspeelt. In ieder geval bevinden we ons in een geanimeerde wereld waar de marsmannetjes 15 jaar geleden de aarde platbombardeerden en inmiddels in volle oorlog zijn met de overige mensheid. Het levert een gebeuren op dat een halfuurtje moet opbouwen om vervolgens een uur lang van de ene massascene naar de ander te springen, maar nadat de zoveelste steampunk-machine op dezelfde wijze explodeert is daar de lol er snel weer vanaf. Bovendien is de animatie allesbehalve vlotjes en wordt ieder figuur voorzien van lichamen ter grootte van XXL-kleerkasten. Ik vroeg me als kijker geregeld af hoe het mogelijk is dat de strategie zich amper wijzigt nadat een twintigtal aan machines het loodje leggen tegenover 3 buitenaardse schepen, maar in de wereld van Pearson is dat klaarblijkelijk heel normaal. De finale brengt wat vernieuwing en de ontwerpen zijn best knap, verder is dit een slecht doordacht en slap aftreksel van een klassiek sciencefictionverhaal.