Rauwer (2012)

Oppervlakkig.

Best aardig onderwerp. Dit soort internet wijzen heb je het laatste decennia steeds vaker. Hebben dan altijd allemaal apps en internet sites waarop allerlei dingen super duidelijk uitgelegd worden volgens hen. Van de aanslag van JFK tot de befaamde E codes. Het is altijd opvallend hoe snel men iets gelooft. En vooral hoe snel men opeens zichzelf als kenner bestempeld. (merk je op MM ook wel eens) Hier merk je dat bij de vrouw ook heel erg. Die guru zegt allerlei dingen (waar de basis extreem vaag van blijft) en je ziet haar glunderen.

Waarheid lijkt verder in het midden te liggen. Gezond eten lijkt me helemaal geen slecht principe. Irriteer me altijd dood aan mensen die tomaat of komkommer niet lekker vinden en het daarom nooit eten. (zeikerige eters zijn ook een docu waardig) Maar ze slaat duidelijk door. Wat de conclusie na het eerste deel ook al was.

Helaas lijkt de maakster wat te dichtbij de familie te zitten. Sommige kritische vragen lijken weg te blijven. Zo is haar oudste zoon niet zo klein. Was hij dat wel toen hij onder zijn moeder leefde? Ook krijg je een kort beeld van de vader. Hij vindt het onzin dat ze haar kinderen kwijt zou raken. Maar wat hij precies vindt van zijn kleine zoon die er erg zwak uitziet. Wordt niet helemaal duidelijk. Ook echt doorvragen op de moeder blijft wat uit. Want er lijkt meer schuil te gaan achter de keuze rauw te eten. Ze is ook extreem bang voor elke ziekte. Je hebt ook van die Doomsday Preppers waar ik me ook altijd afvraag of je wel wilt leven in een wereld waarin haast iedereen dood is gegaan. Heb je dat ook hier. Wil je wel zo oud worden met zoveel angst voor eten en het leven opzich.

Het blijft een wat mager tweede deel. Dat wel leuk wegkijkt want het blijft een aparte vrouw.

2.5*

Het gevoel dat bij mij overheerst na het kijken van deze interessante documentaire is 'wat een afschuwelijke, dogmatische vrouw is die moeder toch.'

Haar lieve, meegaande zoon Tom is de dupe van de verstarde principes van haar. Ze vergelijkt dierlijke proteïnen met sigaretten en heroïne.

Tja, dan is het voeren van een normale, volwassen discussie haast onmogelijk. Ze hoort voor haar onwelgevallige argumenten niet eens.Of countert deze met absurde, extreme voorbeelden, zoals enigszins geëxtrapoleerd door ondergetekende 'van vis word je schizofreen.'

Zielig, met name voor Tom, een puber in het lijf van een 8 jarige, en voor de hond. De manier waarop de Nederlandse staat hiermee omgaat is ook te triest voor woorden.

100% met je eens! Kan het niet beter verwoorden.

Kijk naar wat de "normale mens" allemaal eet, of dat zo gezond is allemaal.

Veel van wat de "normale mens" als gezond bestempeld is echt niet zo gezond.

Extreem veel uit de supermarkt is geraffineerd en of bewerkt en is dus echt niet zo goed voor je...

Toch met enige verbazing en afschuw zitten kijken naar de moeder van Tom. Ze houd de ontwikkeling van haar eigen zoon, tegen omwille van persoonlijke principes.

De eerste docu heb ik niet gezien, en ik dacht in eerste instantie een jaar of 10 was. Het begin heb ik net gemist, misschien dat dit daar vermeld werd, maar ik kwam er dus pas wat later achter.

Een van de momenten die mij nog het meest zorgen baarde, was het moment dat ze dierlijke proteinen ging vergelijken met sigaretten, alcohol en heroïne! Sorry, maar toen ik dat hoorde, was dat voor mij het teken dat zij zich nooit aan zal passen. Vervolgens flapt ze er ook nog enkele uitspraken uit over dingen dat zij heeft gelezen dat je van vis schitzofreen wordt.

Ook wordt Tom weggehouden op school, ook dat kan de ontwikkeling van Tom nog wel hebben.

Lastig blijft het feit, wat de dame van Jeugdzorg al aangeeft, of het weghalen van Tom bij zijn uiterst schadelijke moeder opweegt tegen het trauma dat hij hierbij kan oplopen.

De moeder in kwestie ziet er nou ook niet heel erg gezond uit moet ik zeggen. Dit soort mensen, met dergelijke bijeenkomsten over hun 'way of life' zie ik al snel als een sekte. Voor kinderen als Tom is dit een 'way of destruction'. Hij loopt hierdoor zowel lichamelijke achterstand cq. schade op, alsook sociale en maatschappelijke schade.

Ik kan erg boos worden van types zoals de moeder van Tom. Ieder mag van mij zijn eigen keuzes maken, absoluut. En ieder moet zijn leven invullen zoals hij denkt dat dit moet. Maar laat daar niet anderen, en al helemaal niet je eigen zoon de dupe van zijn. Mijn inziens moet deze jongen ergens anders worden verzorgt, dan in zijn huidige thuissituatie.

De mafketel die daar staat te preken over chronische pijn en gras die moet zijn eigen echt laten nakijken, mijn moeder heeft al jaren chronische pijn door ontstekingen veroorzaakt door fibromyalgie, en hij wil ze dan blootvoetend op het gras laten lopen en dan na 1,5 zou je genezen zijn. Ja duh.deze mensen zijn bij mijn inziens gek. Deze jongen ziet er van buiten misschien goed uit maar van binnen mist hij enorm veel dingen die hij echt nodig heeft.Tom van zijn moeder scheiden is niet goed, maar streng toezicht op het beter eten zou een goede oplossing zijn. Ik weet zeker dat als hij volwassen is dat hij zeker stopt met rauw eten. En dat goeroe gedoe gaat nergens over, deze mensen zien dingen die niet bestaan. En als het niet gekker kan, krijgt zelfs de hond paar dagen niks te eten ivm met een ontsteking aan de oor. Heel de ram bam van rechters ect is ook voor Tom niet goed en dan al 3 jaar niet naar school is toch vet strafbaar.

"Wil je het vieren met een mandarijn?"

Als het niet zo wrang was kan je best lachen om zo'n opmerking. Laat ik vooropstellen, in beginsel mag eenieder zijn kind opvoeden zoals deze wil mits het kind zich in de maatschappij weet te passen (als bescherming dat het met zo'n persoon anders verkeerd afloopt). Want iemand een religie opdringen vind ik net zulke mishandeling. En dat kind beschermen is bij deze vrouw bij dit kind niet het geval. Zij heeft zo'n streng dogmatische ideologie, dat niets kan wijken. Als ze weer op onderzoek uitgaat, dan is de uitkomst eigenlijk al wel bekend. Ze zoekt alleen even de informatie op om dat te ondersteunen. Maar vooral voor Tom zelf, zwaar geïndoctrineerd, met dan wel een vriendinnetje maar verder geen vrienden zo het lijkt, straks niet klaar voor de maatschappij. Neemt niet weg dat beide wel van elkaar houden. Dat zie je in sommige shot's wel. En wil ook best geloven in de goede bedoelingen van moeders, maar door haar beperkte blik ziet ze enkel haar visie nog als de enige, als de juiste. En dat is kwalijk.

Over de docu zelf. Kort, helder, neemt wel degelijk stelling tegen moeders. Af en toe wat mooie beelden, af en toe aardige muziek, maar niet meer dan dat. Wel heel rauw wat betreft de beelden die worden getoond. Naakt en eerlijk, als moeders weer een ellenlange suggestieve vraag op haar kind afvuurt. Dat Tom rauw wil eten wil ik best geloven, maar dat is in die jaren er wel in gedrild. Zoals ook met enig geloof. Maar door dat zo te tonen, evenals de shake's (die soms er niet heel smakelijk uitzien, en wat andere schaamtemomenten is wel duidelijk aan wiens kant de maker staat. Ook de beelden van de kleine kinderhandjes van Tom om de middel van Tara tijdens het piano spelen. Zowel lichamelijk als geestelijk lijkt hij nog op een kindje. Goed geschoten dat.

Ze had overigens misschien wel wat kritischer in haar vragen mogen zijn tegen de moeder en vader. Hoewel, moeders antwoorden kan je ook zo wel dromen.

Eerst even het korte eerste deel gezien en daarna deze wat langere follow-up. Ouderlijke vrijheid in de opvoeding valt niet zomaar op te geven natuurlijk, maar het is bijzonder pijnlijk dat dit jochie daar geestelijk en lichamelijk onder moet lijden. Als documentaire overigens wel iets beter dan het eerdere deel dat bijzonder slecht geluid en constante hinderlijke muziek onder de beelden had. Maar echt goed kan ik dit ook weer niet noemen, de docu is meer sobertjes dan rauw.

2,5*.

Ligt het aan mijn gevoel voor humor of was dit af en toe werkelijk hilarisch? Die moeder was soms gewoon net een typetje. Eerdere al aangehaalde voorbeelden als de vastende hond, die sekte (blote voeten op het gras tegen chronische pijn?) de feest-manderijn/sla-burritto, enkele ideeen (hersentumoren door vis, vlees met heroine vergelijken...) en ga zo maar door. Ik lag werkelijk dubbel! Maar ook de (aandoenlijke) stukken met Tom en zijn vrijgevochten vriendinnetje tussendoor: ik had er de grootste moeite mee te geloven dat dit ventje al echt (bijna?) 15 was. Echt een enorme boeiend onderwerp dit, waar je niet zo 1,2,3 een mening over klaar hebt: fascinerend op een zieke manier! (3*)

Oh ik zie nu pas dat hij hier op Moviemeter staat.

Tja, wat zal ik er van zeggen. Wat mij betreft vrij onnodig om hem hier toe te voegen, want écht documentarisch (is dat een woord?) significant is hij niet, laat staan filmisch. Vrij interessant als televisiedocumentaire, maar hij blinkt verder niet echt uit in vorm. De inhoud is ook niet wereldschokkend, en allemaal vrij oppervlakkig gehouden.

Over het onderwerp en Tom en zijn moeder kan ik lang discussieren, om iets zinnigs over de documentaire zelf te zeggen lukt me niet echt.

Wel met interesse (en ergernis, woede en ongeloof) bekeken, dus laten we zeggen 3*

Te idioot voor woorden. Je zal maar zo angstig en paranoïde tegenover alles wat met gezondheid te maken heeft, in het leven staan als deze moeder.

Wat vooral opvalt in Rauw en Rauwer is dat de moeder de jongen werkelijk alles voorkauwt. Hij wordt vanaf het begin geïndoctrineerd, iets dat niet bij de oudere broer lukte. Die heeft zich dan ook los weten te rukken en is naar zijn vader in Engeland gevlucht. Vraag me ook af hoe zo'n vrouw kan denken dat ze gezond leeft, terwijl ik mummy's heb gezien met meer vet op het lichaam. Behoorlijk schrikbarend allemaal.

Qua inhoud worden er geen schokkende dingen gedaan door Sollart, ook niet op visueel gebied. Het is vooral het interessante onderwerp dat de twee documentaires zo interessant maken. Het grootste verschil tussen Rauw en Rauwer is uiteindelijk dat Rauw vooral vanuit het oogpunt van Tom is gemaakt(en begrijpelijker voor kids) en Rauwer toch wat meer afstandelijk aanvoelt, ondanks de langere speelduur. Dit komt vooral omdat Tom's perspectief wat meer wordt losgelaten en er vooral wordt geregistreerd.

3,0*

Vreemde visie.

Deze film en met name de voorafgaande kortfilm hebben nogal wat verontwaardiging veroorzaakt in ons land. Niet zo gek, want een kind dat enkel rauw voedsel eet is op zijn minst geïndoctrineerd door zijn omgeving, in dit geval de moeder en een griezelige voedselgoeroe die nog eventjes bevestigd dat complimenten behoorlijk subtiel doch dwingend kunnen zijn. Wetenschappers en doktoren, die vaak ook niet alles weten, bestrijden e.e.a. maar ook zij overtuigen niet te allen tijde.

De moeder lijkt het allemaal goed te bedoelen maar het is helder dat ze behoorlijk doorslaat met haar vreemde visie. Een beetje ongezond dus. Haar boodschap is ondanks de resolute en bedenkelijke uitvoerwijze helder: ons voedsel is vergiftigd. Een realiteit al kun je je afvragen in hoeverre dat gevaar oplevert als je iets minder heftige aanpassingen in je eetpatroon aanbrengt. De docu zelf laat vrijwel alle kansen liggen en lijkt slechts dankbaar gebruik te maken van de buitenbeentjes.

Redelijk.

Hier hebben we iedere zondag patat-dag en ik zou best wel wat minder vlees kunnen eten, maar ja dat vind mijn echtgenote nou éénmaal zo lekker....oh en ik ben dol op chips!

Kandidaten voor een rauw-dieet zijn we zeker niet en de waardering is ook puur voor de documentaire zelf...interessant dilemma.

Die moeder meent het allemaal wel goed te bedoelen, maar Tom lijkt ook wel extreem gepamperd te worden en het weghalen van school lijkt dit ook allemaal nog veel extremer te maken.

En dan ook nog de weigering om het dieet wat aan te passen, al die boterhammen met pindakaas hebben mams toch ook niet zoveel kwaad gedaan.

Nou ja, de keuze ligt bij Tom zelf, maar wat meer opstand tegen zijn moeder zou wenselijker en natuurlijker zijn.

Denk dat Tom nog eens een keer volledig ontspoort en ervandoor gaat Ik zou gek worden van die rauwkost, grasstengels en op blote voeten dansende ouwe hippies waar je moeder tussen huppelt.

Nee, best interessant om te zien, die strijd met artsen en de relatie met de zoon. Ze heeft ook wel ergens een punt vind ik maar draait volledig door met haar thuis les willen geven en de eenzijdigheid van het eten. Aan de andere kant, om alles nu op z'n lengte te gooien leek me al wat karig om daar keiharde maatregelen voor te nemen (hij was verder gezond toch?), en bij de afsluiting bleek dat hij flink gegroeid was.....

Tom's vriendinnetje kan mooi piano spelen, zeg! En ze lezen Harry Potter daar in huis, dus helemaal ontspoort zijn ze niet... Dat was wel weer genoeg off topic.

Een vriendin van me heeft het geregeld over deze docu gehad, dus ik dacht, ik zal hem ook eens kijken.

En dit was 57 minuten lang een sterke docu. Waarin alle kanten goed en in voldoende tijd belicht werden. Mijn complimenten. Het is een heel verschil met andere docu's van eigen bodem.

Eten is natuurlijk iets waar we allemaal mee te maken hebben, of we nu kiezen om te eten of niet. Dat is ook een keuze. Dus het is makkelijk om daar een mening over te hebben. En over iemands rechten hebben we bewust of onbewust ook wel een mening.

Rauw heb ik niet gezien. Maar dit geeft me toch wel een goed beeld van hun situatie nu/2012. Fijn dat Tom's vader en broer ook even geïnterviewd werden. Dit gaf voldoende informatie over hoe de broer met de situatie is omgegaan. Kan het zijn dat Francis na de scheiding rauw eten voor het huwelijk in de plaats heeft gezet? Of willen de docu-makers ons dat willen laten geloven? Interessant...

Tom kwam op mij over als een intelligente, lieve knul die in zijn jeugd blijkbaar toch veel goeds heeft meegekregen. Hem niet uit huis plaatsen lijkt me dus een goede beslissing van Bureau Jeugdzorg. Wel is het gek, en tegen de wet, om hem niet aan de leerplicht te laten voldoen. Zou zijn moeder tijd en contact met zijn vader en broer als beloning hebben ingezet voor rauw eten? Dat zou wel een heel valse streek zijn!

Overigens, als je kind spoort, is het best mogelijk om hem allerlei dingen te laten ervaren. School omdat de meeste mensen dat doen, de maffe feestjes van je moeder of vrienden. Allemaal een verrijking voor iemands leven. Leuk toch? Ik zou m'n kind allerlei ervaringen gunnen voor ze echt volwassen moeten wezen.

Wel vraag ik me af wat hun hond te eten krijgt als hij wel gezond is. Er zit geregeld groenten of rijst in hondenvoer, maar honden zouden in het wild juist vlees eten toch?

Het lijkt me interessant om Tom verder te volgen. Maar laat hem verder gewoon lekker zijn leventje leven, inderdaad.

Ruime 4*