The Collector (1965)

Erg sterke en sfeervolle thriller die helemaal niet zo gedateerd aanvoelt zoals Zinema zegt. De film wordt gedragen door de twee hoofdpersonen, maar het is vooral Stamp die erboven uitsteekt. Het einde had ik eigenlijk niet zien aankomen en daarom krijgt hij van mij een half puntje extra.

De Britten waren toch sterk in dit soort filmpjes in die periode.

Deze van de week op TCM zitten kijken.

Erg goede thriller waarbij Stamp exelleert en laat zien waar zijn vroegere faam uit de jaren '60 vandaan komt.

Stamp zet uitstekend een wat wereldvreemde -naar psychopathisch neigende- nerd (vlinderverzameling!) neer.

Eggar als zijn slachtoffer is ook goed, maar voor mij toch wel een stuk minder.

Film volgt zeker tegen het einde niet de meest voorspelbare weg, valt zelfs even lichtjes tegen, om dan in de allerlaatste minuut nog even vlijmscherp terug te komen.

Alleen al voor Stamp verplichte kost.

Een acht, ofwel vier sterren.

Prima psycho.

Prima Britse griezelfilm waarbij maar weer eens blijkt dat een royaal budget niet altijd nodig is. Stamp zet een uiterst griezelige psycho neer en de chemie tussen hem en Eggar werkt prima. Ook met de spanningsopbouw zit het wel snor in dit sfeervolle griezelfilmpje, dat gedragen wordt door slechts twee hoofdrolspelers en zich vrijwel op één locatie afspeelt.

Zeer goed.

Deze film wekte mijn nieuwsgierigheid door het interessante verhaal en hij is me nu ik hem eindelijk gezien heb ( hij was moeilijk te vinden ) niet tegengevallen .

Samantha eggar ken ik als actrice niet echt maar ze speelt prima en is bovendien een lust voor het oog , terence stamp is echter degene die met zijn vreemde psycho karakter de show steelt , zij die probeert zijn sympathie te winnen in de hoop dat hij haar dan laat gaan en hij die vervolgens beseft tot zijn frustratie dat zij niet oprecht is in haar belangstelling .

De film heeft echter ook een beetje een gebrek aan spanning dat is waar de film ietswat tekortschiet

maar voor de rest prima het kijken waard .

Ik had het boek vroeger ook op mijn Engelse boekenlijst en dat was destijds ook al een beetje 'net niet', net zoals deze film.

Ik moest tijdens de film vooral heel veel denken aan Buffolo Bill uit Silence of the Lambs maar zo ver gaat het allemaal niet.

Sterker nog, het is bijna ongeloofwaardig hoe makkelijk het Freddy hier allemaal afgaat.

De vlindermetafoor is wel mooi gedaan (in het boek beter) en met name het einde en de manier waarop Freddy alles voorbereid mag er zijn.

Duistere film over een onmogelijke liefde. Erg goed spel van Stamp en vooral Eggar, die steeds meer groeit in haar rol. De beurtelings naïeve en koude blik van Stamp versus de varianten van wanhoop, boosheid, opluchting en charme van Eggar leveren een boeiende psychologische thriller op- horror is het zeker niet, apart label weer. Er zit weinig échte spanning in de film, behalve misschien het bezoekje van de buurman, waarbij in hetzelfde shot het overstromende water steeds dichter richting trap komt- waarbij de afloop van die scène dan wat tegenviel. De meeste spanning zit hem in de onvoorspelbaarheid van Stamp's personage, waardoor de acties van Eggar niet alleen voorstelbaar zijn, maar ook enigszins voorspelbaar- en dat bedoel ik positief. Ze reageert zoals ik me voorstel dat een slachtoffer van ontvoering reageert. Ze viel met haar rol terecht in de prijzen. Bijzondere soundtrack ook van Jarre, al zouden sommige stukken niet misstaan in een western.