Het Diner (2013)

Deze film die ik vanavond in de sneak gezien heb laat mij met vraagtekens achter en dat komt o.a. door het abrupte einde. Heb ik iets gemist? Waarschijnlijk wel. Dus deze film even laten bezinken.

Laat het verhaal mij met vraagtekens achter, in ieder geval geldt dat niet voor het acteerwerk van de hoofdpersonages en de cinematografie. Die zijn zonder meer uitstekend. Ja - film maken - ze kunnen het dus toch, die Nederlandse regisseurs. Met Borgman is dit namelijk de tweede Nederlandse film dit jaar die mij met positieve gevoelens achterliet. Maar nogmaals, met het verhaal raakte ik af en toe de draad kwijt. Ondanks dat vind ik het niettemin verantwoord deze film vanwege mijn eerder genoemde positieve punten een hoge waardering te geven. Ik zal deze film ook zonder meer gaan herzien. Dat moge duidelijk zijn. Ik wil toch wel weten hoe het verhaal precies in elkaar zit. Het nadeel ook van een sneak. Je krijgt iets voorgeschoteld waar je niet goed op voorbereid ben.

4,0*

"Je zou kunnen zeggen dat dit het relaas is van iemand die het geluk probeert vast te houden."

Vanochtend maar eens in de bios meegepakt zonder enige verwachtingen en dat is maar beter ook, want echt bijzonder vond ik het helaas niet. Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar ik neem aan dat het boek vele malen beter is dan deze film. Het gegeven doet me overigens lichtelijk denken aan Carnage (2011), al heeft die film meer een komische toon.

Qua verhaal zou hier op zich wel iets moois uit moeten komen zou je denken, maar helaas is het tegendeel waar. De film verzand in een hoop geneuzel met weinig aansprekende personages en een matige spanningsopbouw. En dat is best jammer te noemen, omdat ik wel hou van zulke films waarin (psychologische) conversaties de boventoon voeren. Het gebeuren in het restaurant kwam naar mijn mening vrij flauwtjes over zonder noemenswaardige gebeurtenissen.

De film gaat dan ook als een nachtkaars uit zonder enige vorm van uitsluitsel te geven. Hierbij zou je kunnen zeggen dat dit voor meerdere interpretaties openstaat, maar het voelde meer alsof ik anderhalfuur mijn tijd heb verspild.

Het enige lichtpuntje in Het Diner is - de voor mij onbekende - Jacob Derwig, die zowat continu met sarcastische opmerkingen rondstrooit alsof het niks is. De manier waarop hij op momenten de vierde wand doorbreekt en zich richt tot de kijker was mooi gedaan.

Al met al matig, hier had zoveel meer mee gedaan kunnen worden. Een gemiste kans.

Kleine 2,0 Sterren.

Gisteravond prima vermaak gehad in de bios met deze film! Ik kan me inderdaad voorstellen dat het boek nog beter is dan de film. Het is ook wel erg duidelijk een verfilming van een boek. Neemt niet weg dat er voldoende spanning, ironie en leuke dialogen in deze film zitten. Wat mij betreft een aanradertje!

Waarom Regisseur en Schrijver van het script van ‘Het Diner’ Menno Meyjes is ook de man die het script schreef voor ‘The Color Purple’ van Steven Spielberg ervoor kiest om een verfilming te maken van het boek ‘Het Diner’ van Herman Koch mag duidelijk zijn. Een bestseller in meerdere landen, met een boeiend en intrigerend verhaal met net zo boeiende karakters. ‘Het Diner’ wordt door sommige beschreven als minimaal erg moeilijk verfilmbaar materiaal, en ondanks dat ik het boek niet gelezen heb kan ik begrijpen dat een film van nog geen anderhalf uur nooit kan vertellen wat een boek van een paar honderd pagina’s kan. Toch lukt het regisseur Meyjes om een prima film af te leveren, waar zeker genoeg op valt aan te merken, maar ook zeker genoeg positiefs over gezegd kan worden.

‘Het Diner’ Review | Filmtakers

Sluit ik me helemaal bij aan....

Zonder verwachting de bios ingegaan afgelopen zaterdag, maar er naar 1,5 uur verbijsterd uitgekomen.... mis ik niet wat?

De 'Huh?'s" en "Hè?'s" vulden na het einde de zaal...

En ik heb inderdaad het idee dat er meer van gemaakt had kunnen worden..

De film laat een onbevredigend gevoel achter....

Ik las het boek een tijdje terug. Vond het wel aardig, maar was er niet echt van onder de indruk. Ik vind het internationale succes van het boek nogal verrassend eigenlijk. Maar ik was wel benieuwd naar de film. En ook die is wel aardig, zonder dat ik echt onder de indruk ben.

Komt door de nogal hevig gebruikte voice over nooit helemaal los van het boek. En slaagt er eigenlijk maar zelden in de innerlijke monoloog echt in beelden te vangen. Het wordt steeds uitgesproken. Het is ook niet meteen een sfeerversterkend stijlmiddel hier. Ik had het juist knap gevonden als de film meer zonder voice over had gekund.

Verder wel: Vier goede en goed gecaste acteurs. De passende glossy look van de film.

Grappig is al die kritiek op het einde, want als ik de film in iets nou echt beter vond als het boek is het wel in het einde. In het boek wordt wel heel geforceerd naar verklaringen gezocht (en een vergezochte gevonden en vrij duidelijk maakt wat er gebeurt is. Dat komt omdat de focus van de film heel duidelijk ligt op alles doen om je comfortabele leven te behouden, elke rimpeling wegpoetsen, hoe erg die rimpeling ook is. Aan het lekker thrillerachtige einde van de film wordt langzaam voor Derwig heel duidelijk dat zijn zoon en vrouw nog ver over hem heen gaan in wat ze bereid zijn daarvoor te zoen en dan valt alsnog die gezochte zekerheid bijna weg. De eerste vijf kwartier van de film werken beter als boek, maar dat einde maakt veel goed.

Al met al, 3.0*

Saaie verfilming van de immens populaire roman van Herman Koch, wat overigens een overgewaardeerd werk is. Toch leest het boek als een filmscript, het is daarom verbijsterend dat het dit heeft opgeleverd.

Alleen het karakter van Thekla Reuten komt goed uit de verf. De beweegredenen van de 3 overige volwassenen komen maar mondjesmaat te pas, en worden zelfs amper genoemd of kenbaar gemaakt, zodat het giswerk zal zijn voor de filmbezoeker die het boek niet heeft gelezen.

De locatie van het restaurant (wat een grote rol speelt in het boek) wordt ook hier niets mee gedaan en met het excessieve geweld al he-le-maal niks. Zo wordt het aldus een ultrabrave film, die niet uit de verf komt. De Amerikaanse remake (door Cate Blanchett) zal waarschijnlijk nog braver zijn?

Jammer. Gelukkig is Derwig wel op dreef met zijn cynische opmerkingen en monologen, die zelfs verder gaan dan in het boek. Wellicht de enige reden om de film toch niet als een algehele flop te zien.

Oh ja, het einde...ik kan er wel mee leven, maar zelfs dit is enigszins in strijd met het boek. Lezers van het boek zullen het wel begrijpen, maar voor cinefiele begrippen voelt dit meer als een arthousigere aanpak die compleet tegenover gesteld staat met de rest van de film: een publieksfilm voor het plebs.

Bittere afdronk

Het diner begint als een hele luchtige film die je geboeid weet te houden omdat er een duidelijke aanwezige spanning heerst tussen de twee echtparen die hebben afgesproken om een avond uit eten te gaan in een luxe restaurant. Ik had nog weinig over deze titel gehoord en hierdoor had ik aanvankelijk ook geen idee wat er nu tussen de personages speelde, behalve dan dat het iets met de eigen kinderen te maken had. Dit komt door de vele mogelijkheden die het verhaal in zijn eerste helft creëert, en informatie die maar mondjesmaat aan de kijker wordt opgediend. Het beste en leukste is dus ook om hier zo onbevangen mogelijk in te stappen.

Onder begeleiding van het personage van Jacob Derwig werd ik als kijker behoorlijk in het verhaal opgenomen die zijn cynische, spottende en schaamteloze gedachtegangen maar al te graag met de kijker deelt. Met name in de eerste helft levert dit meer dan eens hilarische momenten op en heb ik dan ook hartelijk om de beste man moeten lachen. Of dit helemaal de bedoeling van de film was weet ik niet, maar deze opmerkingen waren voor mij beslist het hoogtepunt van de film.

Voor de rest vond ik het namelijk allemaal maar wat tegenvallen. Als eenmaal duidelijk is wat de olifant in de kamer nu precies is valt de spanning al snel weg en is de plot (hoewel tragisch) simpelweg te mager om de resterende speelduur boeiend genoeg te blijven. Er wordt vanaf dit punt ook nergens naar een climax toegewerkt waardoor ik maar een beetje zat te wachten tot het afgelopen was. Verveling sloeg op dit punt ook toe, mede doordat de scherpzinnigheid van Jacob Derwig tezamen met het verhaal ten onder leek te gaan. Het overige gebakkelei tussen de personages voelt op dit punt ook alleen maar puur aan om speeltijd te vullen. Het diner begint best boeiend, maar blijkt uiteindelijk niet boeiend genoeg.

2,5*

Als enige in Nederland heb ik niet het boek gelezen.

Dus ik ging open minded naar de film. Ik was aangenaam verrast. Goed verhaal. Wat zou jij doen als het jouw kind was? Moederliefde, dilemma's, intermenselijke verhoudingen op de spits gedreven, het zit er allemaal in.

Blanco de film ingegaan, zonder het boek gelezen te hebben.

Ik moet zetten dat ik aangenaam verrast ben!

Het acteerwerk is zeer sterk, de dialogen en voice-over (waarschijnlijk letterlijk uit het boek overgenomen) zijn boeiend en poëtisch van karakter en het filmwerk is ook in orde!

Alleen het open einde doet de film absoluut geen eer aan. Ik ben uberhaupt niet zo'n voorstander van open eindes, maar zeker in deze film is er nog té veel onduidelijk... Het maakt ook dat de film eigenlijk te kort is, er mocht nog best een half uur aan vastgeplakt worden!

3,5 *

Het Diner is een originele thriller met een complex plot en een krachtig thema. Het voelt daadwerkelijk aan als een roman die tot leven komt, wat de film ook zijn bijzondere stijl meegeeft. Jammer genoeg leidt de structuur van het verhaal daar zo nu en dan wel onder. De vele subplots met open eindes leiden tot een onbevredigend slot. Door de grote hoeveelheid monologen komt de nadruk teveel op Paul te liggen en te weinig op zijn tafelgenoten en hun conflict. Nogmaals: hoe ver zou jij gaan om je kinderen te beschermen? Ik zag hoe ver deze ouders gingen maar door hun gebrekkige ontwikkeling kreeg ik weinig begrip of sympathie voor hun keuzes. Daarmee bevestigd deze film mijn eerdere aanname: Vaders en VOORAL moeders zijn irrationeel!

Recensie: Het Diner (Sandro Algra.B) - Filmhoek.nl

Ik ben hier niet onderste boven van. Er moet een moordkwestie opgelost worden waardoor vier bekenden om de tafel gaan zitten. Ze nemen de keuzes door en gooien hun aarzelingen voor zich uit. De boel is verpakt met een hoop close-ups, islamitische muziek en felle lichten. Te geforceerd, té aanwezig. Ik vind ook dat de personages in Het Diner iets te emotioneel met elkaar omgaan; als ze gewoon even alles helder op een rijtje zetten en gewoon eerlijk zouden zijn hadden ze direct wat minder moeilijkheden. En wat was dat gedoe met die ober in het groene pak? Waarom gedroeg hij zich zo stom? Die zoon (Jonas Smulders) vond ik ook niet echt overtuigend. Tenslotte leverde die voice-over enorm veel irritatie in mijn hoofd.

Het ging van irritant naar bloedirritant, vrijwel geheel te danken aan Jacob Derwig. Ik had altijd al een lichte afkeer van hem, iets dat ik waarschijnlijk overgehouden heb aan In Therapie, het is iets met zijn stem. In ieder geval begon het al verkeerd met hem in de hoofdrol, en dan heeft hij ook nog eens zo'n tergend irritante rol. Zijn teksten gaan nergens over - werken misschien in een boek, maar zeker niet in een film. Dat achterlijk gebazel van hem heel de tijd, om gek van te worden.

Daan Schuurmans viel me nogal mee. Hij vindt zichzelf al jaren een briljant acteur, en ook nu weer vertilt hij zich bijna aan het typetje dat hij van zijn rol gemaakt heeft, maar ik moet zeggen dat hij er nog wel net mee wegkomt.

Soundtrack is van een zeldzame irritantheid. Totaal misplaatste tracks, opera, Arabisch gekweel, het tettert je allemaal onsubtiel tegemoet.

Het boek heb ik een tijdje geleden gelezen, en daar was ik ook niet weg van. Moet zeggen dat de warrigheid van het verhaal en de slordige opbouw ook precies op dezelfde manier weer terugkomen in de film. Naar het einde toe boeit het verhaal totaal niet meer. Als er eenmaal ontrafeld is wat er precies gebeurd is met de jongens en het filmpje, dan is de reactie van de ouders en de afwikkeling totaal niet interessant meer.

Kutfilm dus, door de achterlijke teksten, het geforceerde camerawerk, een verschrikkelijke soundtrack en een Jacob Derwig die ik nu voorgoed ga mijden.

1.5*

Het boek is beter, omdat het "wie weet wat " beter verhuld.

De relatie die de dinergasten onderhouden vind ik prima weergegeven. De acteurs doen het prima.

Het ongeloofwaardige is de plek waar het gesprek plaats vindt.

Een soortgelijk misdrijf heeft enige jaren geleden ook plaats gevonden.

Al met al vond ik het een prima film.

Prima Nederlandse film. Het verhaal lijkt vooraf wat saai voor een film, maar Meyjes slaagt erin om er een mooi geheel van de maken. Met name de 4 hoofdrolspelers helpen hem daar goed bij. Alle 4 zetten ze een toppresstatie neer. Met name Derwig is in vorm en zorgt regelmatig voor een glimlach met zijn cynische opmerkingen. Ook Reuten is ijzersterk. Jammer is dat Meyjes af en toe afwijkt van het diner om stukjes te laten zien over de gebeurtenis van de jongens. Niet dat het storend is, maar het diner zelf had de film in zijn geheel makkelijk kunnen dragen. Een klein open einde zet je licht aan het denken, maar is makkelijk in te vullen.

Een kleinschalige topper. 3.5/4.0

Herman's Hitchcock.

Herman Koch is een held. Niet alleen dankzij Jiskefet, maar zeker ook vanwege zijn auteurschap. Zijn boeken maken het leven aangenamer. En donkerder. En vooral een beetje van beide. Zijn bestseller is Het Diner. Zeker niet zijn beste boek, maar wel heel goed. Je kunt bij andere boeken van de schrijver verschillende verfilmingen bedenken, maar niet bij Het Diner. Maar ja, commerciële successen..

Zoals altijd zijn er de bekende valkuilen. En toch struikelt men hier niet continu. Niets ten nadele van wie dan ook, een verhaal dat zich grotendeels afspeelt in één ruimte heeft vakmanschap nodig en perfectie. Een Koch dus. Iemand als Alfred Hitchcock zou het kunnen uitleggen. Hoe je zoiets lastig toch tot een stijlvol en spannend einde weet te brengen. Sommige helden zijn echter dood. Gelukkig leeft Koch nog.

Redelijk.

Een alleszins redelijk psychologisch drama, dat zichzelf tekortdoet door de oplopende spanning aan tafel telkens hinderlijk te onderbreken met beelden van de vreselijke gebeurtenis, die de aanleiding vormt voor het diner. Naar mijn gevoel zou het beter zijn geweest, die scènes helemaal in het begin —nog voor de openingscredits— te tonen, zodat de slag aan tafel ongestoord zijn gang had kunnen gaan.

Je ontkomt er volgens mij niet aan om voor jezelf een oordeel te vormen over de strijdende partijen. Ik was er voor mezelf vrij snel uit: ik ben allang blij dat ik niet zulke mensen als buren heb.

Pfff, wat een zit.

Eerst komt hij traag op gang, dan even wel leuk, en dan... Een zwaar lullig einde. Abrupt, en niet bepaald fijn om zo af te kijken.

Jammer, enorm gemiste kans, want het acteerwerk is wel redelijk, en de moeder zoon relatie, en het verhaal op zich zou veel beter en mooier uitgewerkt kunnen worden.

Jacob. Vooral een interessante man door zijn rol in 'In Therapie', waar hij mijn interesse in hem als acteur gewekt had. Hij, samen met Daan Schuurmans en Kim van Kooten, waren de reden om deze film te kijken. De trailer leek me namelijk maar zo-zo en het voorgevoel dat de film zou tegenvallen was aanwezig.

En terecht. Het begint helaas al vrij saai. De dialogen zijn slaapverwekkend en Jacob wist mijn aandacht niet vast te houden. Dat blijft jammer genoeg gedurende de hele film zo. Veel oninteressant gelul. De voice-over ging me ook irriteren. Het ontbreken van spanningsopbouw deed de film voor mij ook de das om. Toen er enigszins een stijgende lijn in leek te komen, was mijn interesse al onder het vriespunt gedaald.

Zonde, want de acteurs waren top, alleen het verhaal te pover in beeld gebracht. Het boek lezen dan maar?

Goeie film waarin twee broers en hun vrouwen tijdens een diner een incident over hun kinderen bespreken. Een psychologische thriller met ook aardig wat komische momenten. Een goed verhaal dat ook onderhoudend wordt gebracht (o.a. door de opbouw en voice-over). Niet altijd evenwichtig als het aankomt op verhaal vs karakterschets. Het acteerwerk van de cast is sterk.

Ik vond dit echt een ontzettend teleurstellende film. Echt volkomen zonder clou. Ik heb het boek niet gelezen, maar volgens mij is dit wel nodig wil je iets begrijpen van deze film. Er wordt gewoon overal te weinig van laten zien. Ik heb er spijt van dat ik deze film gekeken heb. Het is niet perse slecht, maar het is gewoon geen verhaal. Het stopt zomaar.

Deze film is echt niet goed. Vreselijke personages, dom scenario, overdreven geacteerd. Wij vonden er echt geen bal aan. Totaal niet interessant.

Nietzeggende film met futloze dialogen, irritante flashbacks en een einde uit de lucht komt vallen. Weinig van genoten!

1,5*

Matige film. Het verhaal lijkt in het begin nog wel interessant, maar naarmate de film vordert wordt het slechter en slechter.

Het einde voelt ook totaal onbevredigend, er zijn zoveel zaken niet afgehandeld dat dit open einde eigenlijk een lachertje is.

Over de acteurs niks dan lof. Zij kunnen er ook niks aan doen dat het scenario kant nog wal raakt. Ze halen er nog uit wat er in zit en vooral over Jacob Derwig was ik uitermate tevreden.

Verder is dit zeker geen aanrader.

Onvoldoende.

Psychologische thriller binnen een familiedrama. Één diner in een quasi luxueus restaurant (Het Mint Hotel met uitzicht op de forse Sint Nicolaas basiliek) verzorgt voor heel wat troebelingen binnen de relatie van twee ouders (2 broers, waarvan één politiek leidsman), wanneer het onderwerp ter sprake komt dat hun zoons een zwerfster in Barcelona in een pin-portiek in de brand hebben gestoken. Dit is een weerbarstig vuurtje waardoor de ouders een cruciale keuze moeten maken door voor hun kinderen op te komen, of het op zich te nemen, waarentegen de kinderen gevrijwaard zijn van de consequenties van hun misdaad.
Anderhalf uur wordt er verhaalt vanuit de gedachten van de protagonist, de sullige sarcast Paul
(geen echte heer, een lummel, denkt, piekert en analyseert alles kapot); een 'monologue de interieures' Het is allemaal heel vilein zoals de serveerder ervan langskrijgt met daarmee het hele restaurantwezen. De regisseur, Menno Meyjes, gebruikt binnen zijn camerawerk zeer het interieur zoals de koks die vanachter een glazen wand druk bezig zijn of shots over het IJ.
Alle vier acteurs zijn goed in hun rol, Derwigs als de eeuwige gefrustreerde, Thekla Reuten die 'morft' van een sympathieke moeder tot duivelse heks (we waren al gewaarschuwd door haar scharlakenrode jurk), Kim van Kooten is de straatkatscharrel Babette en Daan Schuurmans acteert als een goed, alsware hij een jonge Michael Douglas (let op hoe Claire/Reuten anticipeert op het charismatische gedrag van Schuurmans die zijn broer terecht wijst, die ook de hele tijd niet bij de les is, zoals hij ook het contact met zijn verwaarloosd heeft en achter de feiten aanloopt - de uiteindelijke verliezer is de gewone man).
Een zeer bruuske thriller die zijn spanningen en intriges nalaat. Cate Blanchett gaat er zelfs een
Amerikaanse versie van regisseren over Koch's roman die inmiddels in 33 talen vertaald is. Zeer intrigerend.

Best een aardige prent van Nederlandse bodem. Jacob Derwig valt op met een aantal cynische hoogtepunten waar ik een paar keer prima om heb kunnen lachen. Qua opbouw en structuur is 'Het Diner' redelijk te doen, echter wordt de spanning aan tafel wel regelmatig onderbroken door flashbacks etc. Voor de verandering vond ik Daan Schuurmans prima acteren trouwens. Ik hou wel van de sfeer die zo'n restaurant met zich mee brengt, veel dialoog, weinig locaties en goede acteerprestaties. Prima film.

Het Diner

Ik denk dat als ik zeg dat het Diner van Herman Koch op bijna elke literatuurlijst van bijna elke middelbare scholier in Nederland staat ik niet overdrijf. Niet te dik, bekend, schijnt leuk te zijn: waarom dus niet lezen? Zo kreeg ik ook dat boek in mijn handen gedrukt. Nu was het niet zo spectaculair en vroeg ik mij des te meer af hoe ze het verhaal zouden verfilmen. Dat was zeker niet heel slecht, maar ook niet goed kan ik naderhand concluderen.

Op de uitwerking van het verhaal valt niet heel veel op te merken. Dat is immers boekgebonden. Nu heeft Meyjes wel een paar leuke invullingen gedaan. De obscure gedachtes van Paul in het kader van het verhaal dat gewoon doorspeelt deden me een beetje aan de stijl van Withnail and I denken (een film waar ik overigens niet door kon komen). Daarnaast bevatten alle karakters een dermate grote obscuriteit dat het in het begin best aantrekkelijk is om naar te kijken. Met een aardige humor wordt er zo nu en dan nog een glimlach op je gezicht getoverd. Het nadeel is echter dat het allemaal een beetje in een sleur beland. Het gaat te veel op dezelfde manier door. Het einde is dan ook een logische voortzetting op reeds eerder gedane zetten en dus niet meer opzienbarend. Jammer, want dat had van mij onverwachter uit de hoek mogen komen.

Op zich is het acteerwerk wel in orde allemaal. Jacob Derwil speelt een degelijke rol. Ook hij heeft echter last van het feit dat het verhaal een beetje in een sleur komt. Hierdoor lijkt zijn prestatie iets af te zwakken, terwijl die gewoon op niveau blijft. Ondanks die schijnbare afzwakking vind ik hem prima presteren.

Kim van Kooten en Daan Schuurmans doen het doorsnee. Zij weten hun rol op zich aardig in te vullen, al kan je niet zeggen dat ze van toegevoegde waarde voor hun karakter zijn. De kleine uitspatting van van Kooten tegenover Derwil was lachwekkend. Dat had net zo goed weggelaten kunnen worden.

Thekla Reuten is eigenlijk de enige die groeit in de film. In het begin vind ik haar bijzonder mager spelen. Passieloos leek het wel. Naarmate het einde vordert weet ze zich beter te manifesteren in de film.

Amsterdam blijft een heerlijke stad om te aanschouwen. Met de (voor mij) dagelijkse facetten die de stad rijk is voelt het goed om die eens voorbij te zien komen. Één opvallend detail was dat iedereen met licht aan fietste in de stad. Ik denk dat Meyjes dat echt wel natuurgetrouw had mogen doen. Dit leek bijna sprookjesachtig. Het restaurant stelt niet zo heel veel voor. Eigenlijk is dat een vrij saaie locatie. Misschien had iets klassiek-pittoresk beter in het geheel gepast.

Het Diner is een geinige productie van eigen bodem, met een ietwat saai einde.

2.5*

soms werken nederlandse boek verfilmingen.'

in dit geval helemaal niet.

jacob derwig beschouw ik als een van de beste talenten die we hebben momenteel.'

maar ook hij red de film niet.'

belachelijk einde.

Het boek heb ik niet gelezen, dus een vergelijk kan ik niet maken. De filmtechniek is goed, op sommige momenten echt gewelig. Het spelen met spiegelingen werkt goed in deze film. De cast is niet echt op dreef, maar levert goed werk af. Probleem vond ik het script. De flashbacks zijn goed te verdragen, maar de "duistere ontwikkelingen" van een femme fatale komen niet uit de verf. Einde is ronduit slecht, daarom een punt aftrek.

Een interessant verhaal die op een wat rommelige manier is uitgewerkt, ergens in de film zegt 1 van de personages dat Woody Allen een kut regisseur is, maar misschien hadden ze beter eens wat beter naar de grootmeester kunnen kijken.
De vele flashbacks en het telkens heen en weer switchen van de scenes in het restaurant en daarbuiten maakte de film voor mij rommelig, ook het thriller gedeelte op het einde voelde geforceerd aan.
De scenes in het restaurant waren voor mij zonder twijfel de beste, had A.U.B. de vele flashbacks weg gelaten en de spanning opgebouwd door middel van de oplopende dialogen van de personages, de acteurs hadden hier prima invulling aan kunnen geven.
Waar ik naar toe wil is het idee van Carnage van Polanski, dat had met dit verhaal prima gewerkt.

Al met al is het best vermakelijk en het acteerniveau is niet verkeerd, maar de uitwerking kon beter.

2,5*