Dom (2011)

Deze Russische film begeeft zich thematisch op interessant gebied. Het is tegelijkertijd een familiedrama en een misdaadactiefilm. De film speelt grotendeels in een landhuis op de Russische steppe, waar de familie Sjamanov bijeen is voor de honderdste verjaardag van de pater familias. Onverwacht komt ook een van de broers die de anderen al 25 jaar niet hebben gezien naar de reünie. Deze broer Viktor heeft een lange carrière in de onderwereld achter de rug, maar wordt als verloren zoon onthaald door zijn vader (op zijn beurt de zoon van de honderdjarige). Dit levert de nodige spanningen op met andere familieleden, maar ook andere problematische familierelaties worden volop in beeld gebracht.

Terwijl zich verschillende kleine en grotere drama’s ontspinnen in het landhuis, zijn agenten van de FSB Viktor op het spoor gekomen en op weg naar het familiehuis. Alle minidrama’s komen in de loop van de film samen in een groot drama, en hoewel niet alles erg geloofwaardig is, vind ik het geheel goed opgebouwd. Daarnaast is het erg mooi in beeld gebracht, met verschillende memorabele scènes, en geeft de film een interessant inkijkje in verschillende lagen van de Russische cultuur.

Een soort Russische western over de verloren zoon Viktor die na 25 jaar ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de pater familias zijn familie op het platteland bezoekt. Hij is een beroepscrimineel en lijkt op de vlucht voor zijn tegenstrevers.

Het is een sfeervolle film met aardige shots en situaties. Het einde had van mij wat subtieler gemogen maar al met al een onderhoudende film.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/

muziek (geen Dolby Digital aanwezig)...

Prima kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Het begin van de film is een bestorming van personages, meestal leden van één familie die dikwijls niet zo erg op elkaar gesteld zijn en waar echte genegenheid en liefde doorgaans de plaats moet ruimen voor woede en vijandschap.

Het schetsen van karakters, toestanden en onderlinge verhoudingen maakt de film aanvankelijk niet zo toegankelijk, mede door de veelvuldigheid van de personages, maar ge voelt de spanning en de dreiging crescendo gaan en wanneer de hel losbarst is het er ééntje om Tarantino's, andere Scorceses en Bonnie and Clyde-zuiveringen te doen verbleken.

Sterke film die om zijn onwesterse manier van filmen aanvankelijk misschien wat moeilijk uitvalt, maar éénmaal in stroomversnelling je toch aan je stoel vastspijkert.

Muziek en gebeurtenissen staan dikwijls in contrast wat zo een sfeer opwekt van :"het is allemaal niet zo belangrijk; het kan ten alle tijde en met éénieder gebeuren.

Film die eigenlijk een tweede visie verdient.