Il Brigante di Tacca del Lupo (1952)

Het verhaal speelt zich af in de Basilicata anno 1863, even na de eenwording. De locals komen in opstand tegen de Piemontezen, die ze beschouwen als de zoveelste allochtone bezetters. Daarbij doen bandieten onder wie Raffa-Raffa zich voor als zgn. aanhangers van de Bourbons om zo steun te vinden bij de bevolking voor hun criminele activiteiten. Dat lukt aardig, dus Nazzari-Flynn to the rescue als kapitein van het eengeworden leger, die deze onverlaten met ijzeren vuist mores moet gaan leren...de laatste zin uit de synopsis is scherpzinnig te noemen, maar toch imho niet geheel juist. Weliswaar is het zo dat die overkill strategie niet geheel effectief is en de slimmigheidjes van de locale notabele Urzi nuttiger zijn, maar het slot zal duidelijk maken dat een beetje imponeren met grote getallen ook geen kwaad kan.

Dit is behalve een historisch drama- wederom gebaseerd op een roman tot scenario bewerkt door ene Fellini met Pinelli en Tozzi- ook een western, Germi's tweede al feitelijk ( de eerste staat hier niet op ) en het leger versus de bandieten doet wel erg denken aan cowboys v indians. Hierbij moeten we wel eerder denken aan een epigoon van de klassieke Hollywood western dan aan een proto spaghetti, voor de duidelijkheid.

Meer des Germis dan des Fellinis is het melodramatische subplot met de typisch Germiaanse gevallen jongedame Cosetta Greco, die ik hier verder niet overtuigend vond, al is haar rol hoewel uiteindelijk zeer belangrijk sowieso ondankbaar.

Oplettende kijkers zullen opmerken dat Germi de noord-zuid tegenstellingen waar hij door geobsedeerd was nog extra dik aanzet door de soldaten met een overdreven noordelijk accent te laten praten en dat hij ook opvallend veel noordelijke types gecast heeft, terwijl de zuidelijke figuranten eerder lijken te zijn weggelopen uit een Bedoeinenfilm. Klopt bijna, want hij werd niet in de Basilicata maar op Sicilie opgenomen.

Dit alles wordt natuurlijk bekroond met het obligate north meets south slot.

Score Rustichelli.

Een dankbaar onderwerp voor Italiaanse historische films, de unificatie van Italië. Meestal gaat het dan over Garibaldi en 1860, maar deze film gaat over de strubbelingen in het Zuiden een paar jaar na de eenwording. Het is bijna het equivalent van westerse soldaten in Afghanistan, het lijken twee verschillende werelden, ook al spreken ze dezelfde taal en bidden ze tot dezelfde God. Het verhaal wordt verteld vanuit Noordelijk perspectief en hoewel de sympathie van Germi duidelijk bij hen ligt plaatst hij ook wel kanttekeningen bij de tactiek van de kapitein. Die had niet bepaald de hearts & minds in gedachten. Jammer dat aan het einde wel erg veel gevraagd wordt van de kijker: het is niet echt voor te stellen dat er vrolijk gedanst wordt door zuidelijke vrouwen met de noordelijke soldaten die net hun broers/ echtgenoten/ buurmannen hebben verslagen.

Ondanks het zwakke einde een interessante, onderhoudende oorlogsfilm over een conflict dat na al die jaren nog steeds sluimert.