Blueberry Hill (1989)

Kraken zallek u!

Ik speelde al langer eens met het plan om wat meer van de Vlaamse cinema te gaan zien. Vreemd genoeg is dat een niche die bij mij als Belg zijnde wat onderbelicht is geweest en dat lijkt me niet helemaal terecht. Als Antwerpenaar heb ik dan ook altijd een lichte voorkeur gehad voor Robbe De Hert en hoewel zijn gezondheid vandaag de dag het niet meer toe om films te maken, is en blijft het een persoon die werkelijk films uitademt. Blueberry Hill zou naar het schijnt zijn persoonlijkste film zijn en laat ik die nu net op DVD hebben.

Een persoonlijke film in de zin dat het hoofdpersonage een tiener is die luistert naar de naam Robin De Hert. Het lijkt wel alsof De Hert wou afrekenen met een aantal feiten uit zijn verleden en dat resulteert in een interessante film. Geen zelfbeklag, geen vergane glorie of een te nostalgische terugkijk, maar gewoon een degelijke film rond een klas die het aan de stok krijgen met de onderdirecteur. Hier en daar niet altijd even goed gebalanceerd, lijkt wel alsof De Hert zelf niet goed wist te kiezen tussen een komedie (al kan het zijn dat ik gewoon dat gevoel kreeg vanwege de aanwezigheid van Frank 'Meester, hij begint weer' Van Dingenen) of een drama waardoor de zelfmoord van Eddy en de bijhorende begrafenis wat geforceerd aanvoelt, maar zonder meer een erg vlotte film. Liefhebbers van de cinema komen hier ook wel overduidelijk aan hun trekken. De ondertussen vergane Cinema Rex in Gent, de vele Belgische filmposters die te zien zijn en een personage wiens enige dialoog bestaat uit het bespreken van films. Altijd leuk voor de fan en ik weet niet hoe het bij de rest zit, maar ik vind het altijd leuk als ik weet waar het dan over gaat.

Michael Pas, ik zie hem graag spelen. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat het altijd even duurt vooraleer ik hem wat in zijn rol vind komen doordat zijn stem voor eeuwig en altijd met twee jeugdsentimenten (de animatiereeks van Kuifje en de serie Kulderzipken) verbonden zal zijn. Pas is gelukkig een acteur die goed genoeg is om dat euvel snel te verhelpen. Babette van Veen, dochter van die andere bekende van Veen, is een geslaagde tegenspeelster voor Pas, maar het zijn vooral toch ook een aantal van de bijrollen die dit net dat beetje extra geven. Een jonge Stijn Meuris als zoon van de conciërge en een heerlijk arrogante Frank Aendenboom onder andere. Vanwege wat problemen met de Vlaamse commissie, je kon geen twee jaar achter elkaar een film binnenbrengen waardoor De Hert met Blueberry Hill andere oorden moest opzoeken aangezien Trouble in Paradise eerder was, kwam de regisseur terecht bij de Franse commissie en om die te plezieren gaf hij een rol aan Myriam Mézières, van Une Flamme dans Mon Coeur faam. Ietwat ongeloofwaardig om een lerares in een vakschool te zien in de jaren '50, maar Mézières weet zich perfect recht te houden.

Veel bekende koppen (spot zeker ook nog Filip Peeters als liefje van mevrouw Claessens in de club!), een erg lekkere soundtrack en een degelijke uitwerking maken van Blueberry Hill een film die gezien mag worden. Niet perfect, maar ook dat heeft zijn charme. Moet maar eens op zoek gaan naar de sequel of gewoon Vlaamse films in het algemeen.

Ruime 3.5*

Erg fijne sfeervolle (high) school movie die veel weg heeft van George Lucas’ American Graffiti (1973). Een film over tieners, hun liefjes en de problemen die ze ervaren. Een tiener uit de jaren vijftig of vandaag: zo heel veel verschilt er niet hormonaal.

Wat wel verschilt en mooi in beeld werd gebracht was het autoritaire katholieke onderwijs uit die tijd. Frank Aendenboom zit een schitterende rol neer als bikkelharde onderdirecteur die nooit compromissen sloot. Daarnaast ook enkele leuke rollen voor Frank Dingenen als godsdienstleraar en vreemde eend in de bijt, de lerares Frans, gewoon omdat ze vrouw was. Franstalig ook, maar daar heeft naar verluidt de RTBF iets mee te maken als medeproducent.

Verder ook een uitstekende Michael Pas die tot de top behoort in Vlaanderen, een mooie Babette van Veen en enkele kleurrijke personages zoals de scholier met zijn filmkennis en de rol van Stijn Meuris. Verder een toepasselijke en aanstekelijke soundtrack voor een film die de fifties ademt. Fijne film!

De goedgekozen soundtrack draagt bij aan het rake sfeerbeeld van de jaren dat ikzelf de middelbare school bezocht, al maakten wij het –in mijn herinnering althans– niet zo bont als Robbe de Hert in deze film schetst. Wij waren volgens mij toch wat braver en minder obstinaat dan de scholieren op deze nijverheidsschool. Maar ja, ik heb ook nooit zo'n tiranniek schoolhoofd meegemaakt. Dat alles neemt niet weg dat de film bij mij nostalgische herinneringen oproept aan een van de mooiste periodes uit mijn leven. Hartstikke leuk dus.