Vittra (2012)

Leuk.

Al is het dan niet helemaal geslaagd. Iets te duidelijk dat de regisseurs zowel wat budget als ervaring missen, vooral bij de wat knulligere scenes waar het camerawerk en enkele effecten dan voor de afwerking moeten zorgen.

Maar verder een leuk, bijna origineel filmpje. De intro is ietwat suf maar duurt een goeie 20 minuutjes. Daarna is het eigenlijk meteen feest en stopt het niet meer voor een goed uur lang. Je krijgt een soort van Zweede officieuze Evil Dead remake, maar met een stevigere zombie insteek. Een huisje in het bos, basement dwellers, infecties en een hoop bloed.

Het merendeel van de film ziet er aardig uit, acteerwerk is niet denderend maar volstaat en de gore mag er ook best zijn. Duurt na verloop van tijd misschien allemaal net iets te lang (10 minuutjes minder was beter geweest), maar het vermaakt absoluut en het oogt op het einde aardig twisted daar in dat huisje.

Niet genre-fans missen waarschijnlijk een paar nuances die deze film onderscheiden van 100 andere, maar voor de liefhebber best leuk.

3.0*

Niet zo hoogstaande Zweedse variant op Evil Dead.

Ik zie dat ik van één van de regisseurs Sonny Laguna al Blood Runs Cold (2011) heb gezien en die vond ik niet al te denderend. Mede ook doordat de Zweedse cast Engels sprak, gelukkig zijn ze in Whither hiervan afgestapt.

Qua verhaaltje stelt het niet al teveel voor en het is duidelijk te zien dat de film leentjebuur heeft gespeeld bij Evil Dead. Desondanks zitten er een paar dingen in die het ietwat origineel maken. Je moet als kijker alleen wel eerst door het enigszins suffe intro van dik 25 minuten zien door te komen - zoals Onderhond al aangaf -, maar dan staat je wel een hoop bloederigheid en gore te wachten.

Helaas vond ik de pacing soms te langzaam, dan gebeurt er net iets gruwelijks en dan zakt de film weer in wachtende tot het volgende horrormoment. Het matige acteerwerk helpt hier ook niet bij en tegen het einde aan wordt het hele gebeuren iets te lang gerekt.

Al met al toch wel een vermakelijke horror om eens gezien te hebben, alleen al om de gore.

Kleine 3,0 sterren.

Fijne en verontrustende, no-nonsense horrorfilm. Het is dan ook niets meer dan een zeer goedkope en domme verkooptruc om op de poster "De Zweedse Evil Dead" te zetten. Want er is hier geen eigenzinnige, sarcastische hoofdrolspeler. Er is hier geen Ash-equivalent. Geen kettingzaag als hand. Geen POV-stijl camera-werk. Geen Necronomicon enz. Het is het groepje vrienden dat naar een hutje in het bos gaat en daar een vorm van horror overkomt. Een verhaallijn die al veel vaker hebben gezien! Alsof we die allemaal moeten vergelijken met de Raimi-klassieker? Het hutje in het bos is een slimme en kostenbesparende setting, die mits het goed wordt uitgevoerd zeker een meerwaarde heeft.

En dat doet deze film! Vanaf de start springen we er meteen in, niks eerst je vermoeien met een lang kennismakingsverhaal. Nee bam... bloed vanaf het begin (de rest komt later wel) en stoppen met gore doet de film niet meer! Ja zekers we hebben het allemaal weleens eerder gezien! Maar de effecten zij hier fantastisch, met veel verontrustende beelden in de hele film, helemaal tot aan de laatste momenten. En we hebben het hier over praktische effecten, niet over CGI.

Binnen het Horror-genre, is het vrij moeilijk om met een ​​interessante of op zijn minst inventief onderwerp te komen wat nog niet is geëxploiteerd. Deze film doet ook nergens een poging omdat te zijn maar als ik de som der delen optelt; een plezierige horrorfilm met redelijk laag budget maar met effecten van hoge kwaliteit dan is dit absoluut wel één van de betere binnen het hutje in het bos (The Cabin in the Woods) subgenre.

Mij prima bevallen horrorfilm waarin de jongelui al vrij vroeg aan de bak moeten om hun

huid te redden en gaat de actie vrijwel non-stop door naar het einde toe, de film alleen

daarom al te prijzen. Met meerdere gave scenes, terwijl het acteerwerk ook zeker niet slecht

is. Niet een zombiefilm al heeft het er wel weg van: Men heeft hier te stellen met een

mysterieuze, kwaadaardige macht uit het verleden. De witte, zielloze ogen die bij de

slachtoffers eerst een bloeddoorlopen uiterlijk aannemen, zijn ook lekker creepy. Behalve

enkele scenes in de buitenlucht spelen de verwikkelingen zich vooral af in een hut, een

inmiddels al zo vaak beproefde, beperkte setting wat in legio horrorfilms niet maar hier

weer eens doeltreffend werkt. Een horrorfilm zonder pretenties, gewoon rechttoe rechtaan

voor een lekker potje griezelend vermaak.