Lee Towers: The Voice of Rotterdam (2013)

Zat vanavond bij de premiere in de zaal en ik moet zeggen dat ook ik wat huiverig voor de film (en Lee) was. Maar uiteindelijk -zonder dat er veel hoogstaande dingen in de documentaire gebeuren (dat ie z'n speldje kwijtraakt is ongeveer het meest dramatische moment in de film)- zorgde de film bij mij toch voor een kippenvel moment. En als toegift Lee Towers die in een vol Luxor theater You never walk alone zingt, is iets dat je toch niet vaak op het IFFR meemaakt.

Niet bijzonder, maar een nuchter en eerlijk portret, met de nodige zelfspot over Towers.

3,5*

André Hazes, Zij Gelooft in Mij 'revisited'...

Ditmaal is de Amsterdamse bierzuipende levensliedzanger vervangen door een Rotterdamse drop-etende crooner. De formule werkt nog steeds.

Leen vertelt openhartig over de ups en downs van zijn carriere veelvuldig overmand door emoties. "Legitiem dat je dat vraagt in een documentaire, maar het is moeilijk om over te vertellen." De prívé-trauma's uit de jaren '90 zijn amper verwerkt, en de liefde voor zijn familie spreekt boekdelen. En langzaam maar zeker behoort de documentaire tot een verwerkingsproces die heelt, met als hoogtepunt natuurlijk weer de Ahoy vullen na 11 elf jaar 'stilte'.

Een lach en een traan, met leedvermaak maar bovenal respect. De vooroordelen die een aantal gebruikers hier boven uitspuwen worden compleet weggevaagd.

Volgend weekend weer veelvuldig te zien op RTV Rijnmond en begin mei (hoogstwaarschijnlijk verknipt) op de nationale zenders.

Mooie documentaire, ogenschijnlijk simpel en rustig voortkabbelend, maar tegelijkertijd subtiel aangrijpend en zeer onderhoudend. Ik hoor de als Leen Huizer geboren artiest liever praten dan zingen (prachtige vertelstem heeft die man), maar zelfs voor niet-fans is dit een aanrader. Prachtig mens, prima docu.

Helaas een stuk minder dan de Hoes-documentaire. Vooral omdat de film wat minder te vertellen heeft. Is een aardig portret van de zanger maar stijgt daar niet bovenuit. Wel een aantal aardige momenten, zoals de tegenstelling tussen het feestje van die verstandelijk gehandicapte man en het ondernemersfeestje waar hij optreed. Op het eerste is hij een sfeerbrenger en hebben ze een toffe avond, op het tweede zij de ondernemers en politici aan het netwerken en eten en is er niet meer aandacht voor 'm dan voor de stereo apparatuur als er een CD zou zijn opgezet. Op beide plekken vertelt hij nog hetzelfde mopje.

2.5*

Het zal allemaal wel met voetbal te maken hebben, waar ik geen dus voor alle duidelijkheid geen fan van ben (Ajax, Feyenoord of weet ik het wat voor club... het zal me allemaal aan mijn reet roesten) wat mij vooral stoort is dat je als Rotterdammer zijnde bijna verplicht lijkt te zijn om deze man sympathiek te vinden. Niet dat ik me daar nou zo keihard tegen af wilde zetten door dit te gaan zien want ik was juist oprecht benieuwd wie nou precies die persoon was achter al die platen waar ik me op rommelmarkten en in kringloop winkels altijd doorheen moet worstelen om bij het intressante spul te komen. En ja lieve fans... Ik wou dat het anders was, maar ik weet het nog steeds niet. Lees hier oa ''profesioneel'' ''warmhartig en ''zonder kapsones'' en vraag me vol verbazing af: zijn jullie blind? Dit is een afschuwelijk sentimentele vent. Een zelfverklaard genie dat al 30 jaar meelift op het succes van andere, zich heeft omringt met mensen die hem dag in dag uit weer bevestiging geven ''hard werkende Leen dit, hard werkende Leen dat'' en letterlijk verdrinkt in zijn eigen ego. Het overschot aan scenes waar hij de gehele avond door naar zijn eigen liedjes, wat niet eens zijn eigen liedjes maar enkelt covers zijn, aan het luisteren is en hierdoor keer op keer weer ontroert raakt of kippenvel van zichzelf heeft of begint te janken als hij voor de 569e keer weer eens in een uitverkocht Ahoy mag staan zorgt na anderhalf uur toch voor wat heerlijk onbedoelde lachsalvos van mijn kant: hilarisch ook, dat verhaal over zijn ''fietsie'' Maar eerlijk is eerlijk. Als serieus portret is dit toch ronduit lachwekkend? Ze hadden wat mij betreft geen minder boeiend figuur uit kunnen kiezen. Dan is een Andre Hazes (over wie ik eens een soortgelijke documantaire zag en met wiens muziek ik al even weinig heb) toch een stuk interessanter. (1,5*)

Ik vind deze documentaire een onderhoudend inkijkje in de persoon Lee Towers. Dat zorgvuldig gecultiveerde imago, ach. Toch komt de man op mij best sympathiek over.