The Crusades (1935)

Historisch gezien volkomen onjuist deze film van DeMille over de kruistocht naar Jeruzalem, toch zeker wel vermakelijk tot op een bepaalde hoogte. Ook storend was het hoge gehalte aan christenpropaganda.

Zeker weet ik het niet maar het lijkt alsof alles in de studio is opgenomen, hierdoor lijkt het meer een toneelstuk dan een film, zeker ook door de vele dialogen die vaak saai zijn.

Toch zitten er ook mooie dingen in de film zoals het camerawerk, een paar hele mooie zwevende shots verrasten mij.

De eerste scenes met barbaarse Saracenen die kruizen en iconen verbranden en christenen verhandelen voorspellen een nogal eenzijdige kijk op de kruistochten, en gezien de regisseur Cecil B DeMille heet lag dat ook enigszins in de lijn der verwachting, toch blijkt The Crusades een verrassend genuanceerd beeld te geven over de tijden van Richard Lionheart en Saladin.

Aan Christelijke symboliek valt natuurlijk niet te ontkomen gezien het thema, maar gelukkig is daar Henry Wilcoxon die het grootste deel van de film weinig religieuze gevoelens lijkt te koesteren, wat leidt tot enkele komische momenten: als de schildknaap Alan op sterven ligt en met een gelukzalige glimlach verzoekt het Kruis te mogen aanraken is Richard nogal ongeduldig, om die missie helemaal te laten varen als hij nieuws hoort over zijn verdwenen eega- en hij heeft meer van dat soort nuchtere momenten.

Niet altijd even boeiend en soms ook wat te simplistisch als Richard en Saladin toch vooral rivalen lijken te zijn die dingen om de hand van Berengaria in plaats van opperbevelhebbers. Ook minder spectaculair dan andere films van DeMille, al komt de belegering van Acre daar toch wel bij in de buurt, hooguit jammer van het vele versneld afspelen van de beelden. Leuke acteurs waaronder DeMille’s dochter als rancuneuze verloofde, maar de al genoemde Wilcoxon steelt wel de show.

Leuke double bill wellicht met Robin Hood (1938).