Carambolages (1963)

Louis de Funès en de bedrijfsladder

Er was nog één titel uit de tweede Louis de Funès box die ik nog moest zien. De eerste box, de Fantômas trilogie was aardig (zeker de eerste 2 delen) en de tweede box had ook een paar leuke films. Qua plotomschrijving sprak Carambolages me echter niet zo enorm aan maar vanwege zijn korte speelduur van zo'n dikke 80 minuten leek het me wel een interessant tussendoortje op deze warme zomeravond.

En dat is het ook geworden maar het is in ieder geval geen hoogvlieger te noemen. Dat ligt voornamelijk aan het verhaal maar waar weinig spanning in zit. En dat is vreemd want op zich lijkt het vermoorden (soms per ongeluk, soms ook niet) van de hogere bazen in een bedrijf wel iets waar je wel wat spanning mee kunt opbouwen maar vooral de opbouw is nogal futloos te noemen. Naar het einde toe komt er nog wel enige vaart in wanneer de bazen van het bedrijf stuk voor stuk sterven. Het geeft een leuke gimmick met het altijd een verdieping naar boven gaan maar de uiteindelijke climax stelt teleur want je ziet het al van erg ver aankomen dat Martin gepakt zal worden via het verkeerd schrijven van het woord vraiement. Het ligt er dan ook wat te dik bovenop in de scène met zijn secretaresse.. De rol van de inspecteur was dan schijnbaar ook bedoeld als komische noot maar het werkte niet zo goed.

Het is eigenlijk alleen maar door Louis de Funès dat ik hier nog een voldoende aan geef. Ik weet niet wat het met de man is maar ik vind hem altijd een genot om naar te kijken. Zeker wanneer hij het hoofd is van een bedrijf of iets dergelijks. Zijn uitbarstingen blijven legendarisch om naar te kijken en ik vreesde dan ook dat het gedaan was met de film toen ze hem lieten doodgaan. Gelukkig niet want zoals gezegd krijgen we dan nog een redelijk amusante climax die gedragen wordt door de rest van de werknemers van het bedrijf. Alleen met Jean-Claude Brialy die de rol van Martin op zich neemt, heb ik maar bitter weinig. Ik kan er niet echt mijn vinger op leggen maar hij kwam niet echt overtuigend over. Wel grappig trouwens om een Brigitte Bardot kloon in de vorm van Sophie Daumier te zien. Mooie vrouw, daar niet van, maar overduidelijk een poging om even succesvol te worden.

Leuk om eens een keer gezien te hebben maar ik ben tot nu toe al leukere films van de Franse komiek tegen gekomen. Dit is ook geen hoofdrol maar eerder een grote bijrol en de film mist overduidelijk een goede hoofdrolspeler maar vanwege de korte speelduur gaat de film toch nog vrij vlot voorbij.

3*

Schitterende zwarte komedie. Ook gezien als onderdeel van een Louis de Funès box, al heeft de Funès hier niet de absolute hoofdrol, die eer gaat naar Jean-Claude Brialy als de coole dubbelzinnige intrigant. Louis de Funès is wel het grootste deel van de film aanwezig als zijn nerveuze zelve, en dat is altijd lachen. Maar vooral is het genieten van het scenario naar de gelijknamige roman van Fred Kassak waarin de ambities van de kaders en de bureaucratie binnen een uit zijn voegen gebarsten reisorganisatie op de hak worden genomen. Een schitterende rol is daarbij ook weggelegd voor MIchel Serrault als inspecteur Boudu. Hij heeft duidelijk een trauma opgelopen tijdens WO II en er enkele tics aan overgehouden. En mag van mij in het rijtje gaan staan van illustere collega’s als inspecteur Clouseau, zij het dat hij een iets meer doorgedraaid type is.
Visueel mooi in beeld (zwart wit) gebracht door Marcel Bluwal en zijn team, waarbij de Parijse toplocaties (Eiffeltoren, Champs Elysées, Arc de Triomphe) nooit ver weg zijn en bijdragen aan de sfeer. Bovenal ook een film met een strak tempo en leuke wendingen. Sommige humor is daarbij redelijk weird, zoals de secretaresse die een zware mannenstem heeft. Vermakelijk van begin tot eind en zeker een herziening waard.

Een mindere film met de Funès. Een ambitieuze hielenlikker wil hogerop raken in het bedrijf waar hij werkt, maar de directeur, Charolais houdt hem aan het lijntje. De hopeloos wordende Martin denkt stilaan aan radicalere manieren om zijn doel te bereiken.

Toch een opmerkelijke casting : Brialy was in die periode een heel productieve acteur maar ik heb hem nooit echt fantastisch gevonden. Serrault komt pas later in de film in de rol van een detective, en Delon komt amper 20 seconden in beeld helemaal op het einde . Als misdaadkomedie is het behoorlijk ongrappig en praterig maar het laatste half uur was wel behoorlijk genieten. Zelfs De Funès kan uiteindelijk niet verhinderen dat Carambolages een misbare film is.