Cabin in the Sky (1943)

echt wel zo een film van hoge politieke boodschap, een film gestart zonder enige andere boodschap dan 'leve extreem links', ik had het liever gehad als de kijker tenminste de keuze had gekregen om er zelf iets uit te ontdekken ipv dat de boodschap je zo nadrukkelijk opgelegd werd

ja, de film zelf gaat over keuzes, maar meer over verleiding dan over goed en kwaad, ik heb eigenlijk helemaal niets geleerd van deze film

Alleen al dat tijdloos sterk dansnummer van John W. Bubbels maakt de film de moeite waard! Je kan zien en begrijpen waarom hij een inspiratiebron was voor Michael Jackson.

In de jaren '40 maakte Hollywood enkele musicals met Afro-Amerikaanse acteurs. Het waren breed glimlachende entertainers die konden zingen en dansen, en hun werkwoorden fout vervoegden. Deze springt eruit wegens het hoge niveau van de muziek.

In de middeleeuwen was de moraliteit een toneelgenre, en dit is een voortzetting daarvan. Little Joe moet kiezen tussen Goed en Kwaad, vertegenwoordigd door twee allegorische figuren: The General en Lucifer Jr. Hij krijgt hen te zien tijdens een bijnadoodervaring, en daarna beïnvloeden ze hem als z'n Goede en Kwade Ik. Goed is naar de kerk gaan, berouw tonen en een trouwe echtgenoot zijn. Kwaad zijn foute vrienden, verleidsters en gokspelletjes. Dobbelstenen noemt Joe calamity cubes.

Eddie Anderson, de hoofdrolspeler met de wel zeer krakende stem, was bekend als radio- en tv-komiek. Ethel Waters blinkt uit als zangeres, maar ook haar gebeden zitten vol emotie. Lena Horne is onweerstaanbaar als Georgia Brown, een succubus die kortstondig aards geluk aanbiedt. Twee legendarische muzikanten hebben een nevenrol: Louis Armstrong als demon met trompet, en Duke Ellington als bandleider met piano.

De Broadwaymusical uit 1940 werd gecomponeerd door Vernon Duke, een Amerikaan van Georgische afkomst. Taking a Chance on Love zou een standard worden. Harold Arlen voegde daar drie nieuwe liedjes aan toe, waaronder Happiness Is a Thing Called Joe. Het liedje Ain't It the Truth werd weggecensureerd omdat Lena Horne in een schuimbad als te pikant werd beoordeeld. Het fragment dook drie jaar later wel op in de MGM-documentaire Studio Visit. Ook tapdansen, een proto-moonwalk en de uitbundige lindy hop komen erin voor.

Licht en donker worden symbolisch gebruikt. Van een treurige scène in het donker springt het naar de fel verlichte bar. De echtgenote Petunia krijgt een ruiker bloemen, maar de verleidster Georgia steekt een magnoliabloem in haar haar. Er zijn drie gelijkenissen met The Wizard of Oz: de originele versie was in sepia, de tornado is eruit geleend, en er zitten aards-bovenaardse dubbelrollen in. Fantasiebeelden zitten erin verwerkt, zoals een lange trap naar de hemel. Het is een onderhoudend verhaaltje met een simpele moraal, leuke humor en geweldige muziek.