Aku no Kyôten (2012)

De vermakelijkste Miike sinds Bijita Q voor mij, wat zoveel wil zeggen als dat ik niet bepaald een groot liefhebber van zijn werk ben. Bewondering is er echter in overvloed, is het niet voor zijn werktempo (gemiddeld 2 tot 4 films per jaar) dan is het wel om zijn creativiteit. Splatter-yakuza, infantiele Power Rangers animatie, sado-masochistische geestmeisjes, kitscherige gay-chique: je kan het zo gek niet bedenken met die man, maar hier deed ie toch wel iets wat ik nog niet eerder had gezien.
Als je van deze film een beschrijving wilt maken moet je je woorden toch wel zorgvuldig kiezen.
Een soort ontspoort drama waarvan de climax een persiflage op de vele verschillende high school schooting-verhalen moet voorstellen. Kan me voorstellen dat veel mensen zich daar geen voorstelling van kunnen maken, want ja, dat is toch helemaal niet om te lachen? Vind ik ook niet, maar toch flikt hij het je te laten schateren van het lachen tijdens een breed uitgemeten (bijna drie kwartier durend) ongecensureerd bloedbad. Niet eens een greintje ongemakkelijkheid, gewoon schaamteloos in zijn droogheid en absurdisme. Dat stukje met die gymleraar en dat slipje (de mensen die vanavond bij me in de zaal weten welke scene ik bedoel) behoord echt tot de meest hilarische momenten die ik sinds tijden in een film tegenkwam, ik kwam werkelijk niet meer bij! Zit ik er echter wel een beetje mee hoe ik dit nu moet beoordelen. Ik heb me heel goed vermaakt. De opbouw was uitstekend, er zitten zelfs wat redelijk meeslepende (en zelfs grimmige) stukken in. De droogheid werkt aanstekelijk en 2 uur vliegt voorbij als een postduif! Het is me alleen niet helemaal duidelijk wat Miike nou wilde zeggen? Maar als ik er eens goed over nadenk had ik dat gevoel zo'n beetje bij al z'n films. Hmm, nja, voordeel van de twijfel dan maar. Die 2.00 (na 2 stemmen) is toch wel erg karrig. (3,5*) Komt ie toch maar mooi mee weg!

Miike doet weer gek en dit is de wildste film die ik tot nu toe van hem zag (al geloof ik best dat hij gekkere dingen gemaakt heeft; ik ben niet bepaald zijn grootste kenner). Het is echter ook zijn meest consistente en ook eens eentje zonder saaie scène. Het werkt vooral door de maffe, vaak enorm incorrecte humor en door de zeer effectieve schurk, die makkelijk een van de grootste griezels van het witte doek is. Er hangt een goede sfeer door de film en de opbouw van het verhaal is opvallend goed, waarbij Miike verplichte plottwists voorziet van passend absurdisme. Zo vond ik het bijvoorbeeld erg grappig dat die ene docent de ware aard van de schurk ontdekte omdat hij bij hem geen minderwaardigheidscomplex kreeg. Dat soort dingen maken deze film voor een groot deel. Het leidt allemaal tot een enorm lange climax, waarin Miike voor eens en voor altijd lijkt te willen bewijzen dat hij geen grenzen kent. Dat lukt hem.

Toch is dat ook meteen het minpunt van de film. De grote slachtpartij aan het einde zit zeker vol originele vondsten, sterke grappen en gedenkwaardige kills, om nog maar te zwijgen van een goede sfeer, maar het was voor mij letterlijk en figuurlijk overkill. Sommige mensen zullen het misschien kinderachtig van me vinden, maar ik merkte, ook wel tot mijn eigen verbazing, dat zelfs bij een komische horrorfilm met een dikke knipoog zoals hier, ik toch wel ergens een grens heb tot waarbij het leuk is om een slachtpartij te zien. Het werkt voor mij denk ik toch het beste als het er allemaal dik bovenop ligt en als de slachtoffers wat minder sympathiek zijn. Hier gaat Miike echter voor grotendeels compleet onschuldige jongeren. Hij lijkt er bijna plezier in te hebben om zoveel mogelijk weerloze meisjes op zo bruut mogelijke wijze af te knallen. Op een gegeven moment introduceert hij twee tieners die een romantische ontmoeting plannen en hij laat het enthousiasme van de twee zien. Vervolgens focust hij lang op de poging van deze twee om bij elkaar te komen, waarbij zij haar voeten breekt en met bebloede handen bij de jongen aankomt, om vervolgens te zien hoe zijn darmen eruit geschoten worden en dan zelf neergeknald te worden. De meest onschuldige en sympathieke personages krijgen zo de meest zieke dood. Een rationeel deel in mij zegt dat dit een goede grap is en dat ik respect moet hebben voor Miike, maar tijdens het kijken merkte ik dat ik bij dit soort momenten vooral chagrijnig werd en dat ik uiteindelijk vrij cynisch de zaal verliet. Ik snap wat Miike probeert te doen en het zal ongetwijfeld veel geprezen gaan worden hier, maar van mij hoeft het niet.

Niettemin, voor het grootste deel was dit gewoon goed vermaak en ergens voelt het misplaatst om zo iemand als Miike te verwijten dat hij geen gas terug kan nemen. Het is sowieso een vrij uniek filmpje.
3,5*

Miike met een duidelijke genrefilm. Maar zoals wel vaker bij Miike te lang. Een minuutje of twintig minder en de film was opgeknapt. Vooral het laatste stuk mag korter. Drie kwartier dat soort energie stompte in deze film af en maakte het hoogtepunt van de film minder hoog. Zeker niet Miike's beste.

3.0*

Mainstream Miike met een sterk randje.

Miike zet de rem op z'n gekkigheid, dat maakt het eerste uur eigenlijk een beetje saai. Er zitten nog wel vage en vreemde typetjes in, maar naar Miike normen vond ik het niet echt voldoen. Laatste 45 minuten gaat die rem er wel weer af, maar dan is het eigenlijk al iets te laat.

Mede door het brakke spel van Hideaki Ito. Draak van een acteur en een absolute miscast wat mij betreft. Komt compleet niet over, waardoor een hoop leuke scenes ook wat in het water vallen. Rest van de cast is wel aardig en de uitgerekte finale mag er absoluut zijn, maar ik verwacht van een Miike toch net dat beetje extra.

Slecht is het zeker niet, de film heeft zo zijn momenten en voor sommige zal het einde wel wat te veel zijn, maar als doorgewinterd Miike fan had hij wat vroeger mogen beginnen of wat meer los mogen gaan.

3.5*

Aku no Kyôten is het eerste werk dat ik gezien heb van het oeuvre van Takashi Miike. Ik kan zeggen dat ik redelijk onder de indruk ben. Takashi drukt duidelijk zijn unieke en bizarre stempel op zijn werk, dat mag duidelijk zijn. Want we krijgen genoeg te zien: symbolisme, complexe persoonlijkheden en expliciet geweld. Ik hoor van veel mensen dat Aku no Kyôten het minder "gekke" werk is van Takashi, er wacht dus nog veel meer gestoordheid.

Het nummer "Mack the Knife" dat in deze versie (wat een hoop zangers hebben dit nummer gezongen zeg!) gezongen wordt door Bertolt Brecht drukt meteen zijn stempel op de film. Perfecte keuze voor een soundtrack als je het mij vraagt. Het heeft namelijk veel te maken met het verhaal, en nog belangrijker: het hoofdpersonage. Het verhaal kabbelt redelijk voort. Eigenlijk gebeurt er bar weinig in het begin maar je interesse blijft gewekt. Het onderwerp "examenfraude" is een slimme afleiding voor het daadwerkelijke verhaal. De symboliek omtrent Noorse mythologie is fascinerend en geeft de film wat meer mysterie.

Ik moet eerlijk zeggen dat het geweld mij in zekere zin een beetje geschokt heeft. Vooral door de continue ophoping van zinloos geweld. Onschuldige levens worden zonder blikken of blozen verpulvert. Schattige meisjes die smeken om te worden gespaard en dan koelbloedig met een jachtgeweer worden afgeschoten als vee.En ik maar denken dat ik zoveel gewend was. Persoonlijk vind ik de film hierdoor inboeten omdat de focus teveel op het grafische/visuele ligt. De karakter waar het omdraait wordt niet goed uitgediept. Zijn motieven zijn absoluut niet duidelijk. Dat hoeft uiteraard niet alleen had ik het gevoel dat het bij deze film geen slecht idee zou zijn geweest. Een reden voor het gedrag van de leraar, hoe onbelangrijk die reden heeft mogen zijn, zou het geweld nog deels kunnen rechtvaardigen. Ik heb trouwens mijn bedenkingen over Hideaki Itô, ik kan nou niet goed beslissen of ik hem heel goed of juist vrij slecht vind acteren. Persoonlijk ga ik voor het laatste want het komt allemaal te gespeeld over. Het lijkt mij een acteur die alles teveel volgens het boekje wil doen en zijn eigen draai er niet aan wil geven. Een paar scenes kwamen er zo "raar" uit te zien, ondermaats. Hideaki is helaas een miscast.

Alles bij elkaar opgeteld is Aku no Kyôten een prima film die nergens verveelt. De zeer grafische scenes volgepropt met geweld blijven je bij. Jammer dat het karakter niet goed uitgediept is, dat zou deze film zeker goed hebben gedaan. Het nummer Mack the Knife en het stukje Noorse mythologie geven de film wat unieks. Takashi zal je in ieder geval niet snel verwarren met een andere regisseur. Ik kijk uit naar meer werk uit zijn oeuvre.

3,5*

Stukken beter dan "Gokudou Daisensou" die ik ook deze week heb bekeken. Het eerste uur gebeurde er eigenlijk vrij weinig. Ik zat zelf te twijfelen of ik wel naar een film van Miike aan het kijken was, maar het laatste 3 kwartier ging het helemaal los. De opbouw naar de grand finale was meer dan uitstekend. Een mainstream Miike volgens Onderhond? Nou, ik verkies dit verre boven dat totaal doorgeschoten Yakuza vampier gedoe zoals in het door mij genoemde "Gokudou Daisensou". Bij die film keek ik constant op mijn klok van wanneer dat maffe gedoe eindelijk afgelopen was. Niet bij deze film dus. De tijd vloog voorbij. Na "46-Okunen no Koi" is dit de beste film die ik van Miike gezien heb.

4.0*

Vijfde Miike.

En nog een stuk of 95 te gaan, al ga ik die echt niet allemaal zien. Ik denk dat ik er in mijn volledige levensloop maar een stuk of 10-15 maximaal ga zien, maar voorlopig is dit mijn vijfde. Een interessante Miike-film lijkt vaak willekeurig om de hoek te verschijnen, niet als je ernaar zoekt, en dat was dus de zaak met Lessons of the Evil.

Moet wel zeggen dat de film me tegenviel voor een concept dat me best lag. Zoals wel vaker bij Miike is deze film best controversieel te noemen, dat vooral tijdens de derde act duidelijk wordt. Miike houdt namelijk eerst zijn rem ingedrukt, en laat het pas laat weer los. Zodra dat gebeurt, is de film het waard, maar alles daarvoor niet bepaald.

Vooral omdat Miike het allemaal weer zo complex moet maken, vond al dat gedoe totaal onnodig. Daarnaast weet het gewoon niet te boeien. De regie van Miike ziet er strak uit, maar zowel de personages als de gebeurtenissen weten niet te boeien. Veel details en knappe cinematografie, maar Miike weet er niet in te slagen om het allemaal bijzonder te maken. Zo zijn de eerste 80 minuten toch echt even doorbijten.

Acteerwerk is ook niet om over naar huis te schrijven, maar ik vond Hideaki wel een aardige rol neerzetten verder. De studenten ben ik eigenlijk allemaal weer vergeten. Het maakte me volstrekt niets uit wat er met ze zou gebeuren en wat hun nu zou overkomen. Er worden pogingen gedaan om ze uit te werken, maar tevergeefs. Het blijven allemaal nogal platte, saaie personages.

Zodra het laatste kwartier aanbreekt kantelt de film eindelijk op een positieve manier. Is ook meteen de eerste keer dat de film echt serieus weet te boeien. De liefhebbers voor wat staalhard bloedvergieten zullen hier ook aan hun trekken komen, waaronder ik. Controversieel? Wellicht, maar Miike laat het allemaal niet al te serieus en vooral erg over-the-top ogen, waardoor het niet echt schokkend weet te zijn.

Film is daarmee wel met een knaller compleet, maar met het overige gedeelte had ik toch wel oprecht moeite. Er weet gewoon niet zo veel te boeien. Mocht de hele film zoals dat gedeelte zijn geweest, had het een 2,0* gekregen. Derde act weet de film dus te redden, maar dat neemt niet weg dat het verder best taai was. Miike is in staat tot beter, en slechter.