Ju-Rei: Gekijô-Ban - Kuro-Ju-Rei (2004)

Wanneer een film wordt vergeleken met de Ju-on serie raak ik vanzelf enthousiast. Vreemd op zich, want vaak draait het gewoon uit op een teleurstelling. Ju-on: The Grudge is geloof ik zo'n beetje de eerste en de laatste goede Japanse spookfilm die ik heb gezien. Voor de zoveelste keer wordt bevestigd dat Japanse spookmeisjes uit zijn, al helemaal als het zo belabberd wordt uitgevoerd als Shiraishi hier doet.

De eerste fout is dat bijna alles is gestolen van met name Shimizu's werk. De dode tienermeisjes kronkelen weer over de grond en zelfs de krakende Grudge-stem is te horen. Sommige scenes zijn bijna letterlijk overgenomen, geen greintje originaliteit te bespeuren hier.

Of toch? Fout nummer twee is namelijk de volgorde van de verhaalvertelling. Origineel in het genre, maar ik vond het uitermate verwarrend en totaal onnodig. Het kostte me meer moeite om het verhaal te volgen waardoor de verschillende chapters leken op losstaande segmenten. Hierdoor kon ik ook de hoofdrolspelers niet uit elkaar houden en kon ik ze niet in het verhaal plaatsen. Dat de hele setting een enorm sfeerloze uitstraling heeft helpt ook niet mee.

De derde grote fout zijn de scares op zich, en eigenlijk alles wat een horrorfilm een horror maakt. Iedere chapter sluit als het ware met een cliffhanger af, een scare dus. Maar werkelijk geen van allen (oke, de trapscene met het knipperende licht mocht er zijn) wist te overtuigen. Gebrek aan timing, maar ook aan make-up. De meisjes waren absoluut niet angstaanjagend, maar het stoorde me vooral dat elke confrontatie kapot werd ge-edit met een laf drumgeluid. En waarom zijn de geesten allemaal achter een waas geplakt? Onherkenbaar zijn ze zeker ja, maar ik had steeds het gevoel dat het aan mijn bril lag. En ik draag er niet eens één.

Noroi was enorm sterk, maar daarbuiten heeft Shiraishi nog niets noemenswaardigs afgeleverd helaas. Ben nog steeds benieuwd naar Teketeke, maar laat het alsjeblieft een beetje van niveau zijn.