The Canterville Ghost (1944)

Weer een briljante Charles Laughton, deze keer in de rol van sullige geest.

Het begin van film is erg leuk wanneer het kasteel nog bewoond wordt door adel en ridders. Jammer dat dat verhaal maar heel kort duurt.

In de 'hedendaagse' tijd valt het kindsterretje Margaret O'Brien op. Leuk vroegwijs kind.

De geestverschijningen zien er mooi uit. In het zwart-wit tijdperk wisten ze daar wel raad mee. Zie ook Dr. Mabuse.

Een vlotte komedie, tot het punt dat ook de oorlogepisode zich in het verhaal mengt. Dat werkt allemaal wat minder goed en ik had het gevoel dat het verhaal een beetje als een nachtkaars uitgaat. Laughton is heerlijk, maar de 'lollige' toestanden met de soldaten zijn niet altijd even leuk meer. Wel een verrassende film van Dassin want zoiets had ik nooit van m gezien.

Je kunt het een vroegwijs kind noemen, maar ik vond er wel erg Amerikaans voor een Engelse film (tenminste een film die in Engeland moet spelen).

NB. De uil die in het begin een keer beeld is, is ook een Amerikaanse Oehoe en geen Europese.

Luchtig oubollig niemendalletje. De geest uit de titel zou een voorouder van John Candy kunnen zijn. Wel aardig en vermakelijk: 3*!

Langdradige flauwe versie van het bekende verhaal over een overleden aristocraat die pas rust kan vinden als een van zijn nabestaanden een heldendaad verricht.

Die kans krijgt hij als een groep Amerikaanse soldaten in het kasteel overnacht, waar hij als spook huist.

Een van de soldaten (Robert Young) blijkt familie van hem te zijn.

Ik vond het een flauwe slaapverwekkende film met dat vreselijke kindsterretje, Margaret O'Brien in een van de hoofdrollen.

Ik heb deze prima komedie vandaag onder het avondeten na vele jaren herzien. Ik heb deze versie van The Canterville Ghost opgenomen van de toen nog beschikbare tv zender TCM. Heerlijk om deze films uit de oude doos te kijken cq. herzien. Er zitten pareltjes bij hoor. Een 3.5