Sequestro di Persona (1969)

Italocrime met Rampling en de enige echte Django. Althans, zo wordt ie gemarket in het italocult wereldje, al slaat dat tamelijk nergens op. Mingozzi is vooral gekend vanwege het spelletje dat hij met het nunsploitationgenre speelde in Flavia, maar aangezien er in 69 nog geen serieus italocrime genre bestond kun je niet zeggen dat deze film ergens op zou meeliften.

Die Mingozzi was een soort intellectueel, historicus en antropoloog, en interesseert zich hier meer voor het paleolithische clancultuurtje op Sardinie anno 69 dan voor ontvoeringen en georganiseerde misdaad op zich. De actie is dan ook - waarschuw ik alvast- extreem beperkt: 1 chase/ shoot out iets over de helft, en tegen het eind wordt het ook nog een beetje onvriendelijk.

Film is duidelijk vergelijkbaar met Barbagia van Lizzani, waar onze vriend Wolff ook al in mocht opdraven, in een gelijkaardige rol als witte boorden crimineel . Want natuurlijk is de visie van Mingozzi marksisties geinspireerd en zijn de echte baddies de keurige heren van de vastgoedmafia, dan de keurige families die meer geinteresseerd zijn in hun vermogen dan in hun kinderen, dan de politie en dan hooguit de bandieten zelf.

Wat Rampling en Nero betreft: Rampling is natuurlijk lekker, maar heeft hier als functie dat ze het POV vertegenwoordigt van de zgn. beschaving- ze is van Rome- die ziet dat zelfs de schijnbaar meest gecultiveerde locals - haar vriendje Agrà Francesco en diens buddy Nero- eenmaal afgepeld net zulke barbaren zijn als de plaatselijke schapenneukers. Zoals de poster suggereert ontwikkelt zich een bescheiden romance tussen de 2, maar meer dan een aanzet is het niet.

Het gebruik van zoems en close-ups begon zeker op het eind zwaar te irriteren, maar wat verwacht je.

Score van Ortolani.

Steek met de pont over en je zult merken dat het leven een stuk harder is... Rampling (de Diane Keaton van het verhaal) ondervindt dit ook, als het geweten van de eilanders-en als zeurkous. Film begint trouwens best schokkend wanneer een schaap (duidelijk expres) omver wordt gereden. Film scoort punten met animal cruelty. Het verhaal over de verwevenheid tussen stamhoofden en lokale vastgoedmagnaten die telkens geld tellen, is nogal langdradig verteld. De twee jeugdige personages Rampling en Nero zijn houterig. Vervolgens gaat de body double van Rampling ook nog eens naakt in een raar geregisseerde bedscene... is alles dan matig? Neen, de winterse beelden van het eiland zijn schitterend, camerawerk is überhaupt erg goed, vooral de autoscenes.. En de settings zijn om van te smullen. Het visuele aspect tilt het geheel naar een ruim voldoende. Het instrumentale hitje dat iedereen overal speelt is wel weer te stom voor worden.