Juego Peligroso (1967)

Er bestonden er veel van in die tijd : omnibuskomedies...vooral in Europa erg populair, in Latijnsamerika wat minder trouwens. Een co- productie tussen Mexico en Brazilië, met een Mexicaanse en Spaanse regisseur, die laatste vooral in Mexico werkzaam als scenarist. Het betreft 2 zwarte komedies, dat moge duidelijk zijn.

Het eerste verhaal werd geregisseerd door auteur Ripstein, duurt een half uurtje en speelt in Rio. Voor het scenario was niet de minste ingehuurd : Gabriel Garcia Marquez, nog geen nobelprijs maar wel al een tijdje schrijvend voor de film, niet zijn eerste samenwerking met de regisseur. Verhaal stelt verder weinig voor en moet het vooral van de setting in Rio hebben, waarbij Ripstein snugger genoeg is om de nodige mini VVV spotjes in te lassen voor de kijkertjes.

In concreto : gozer in Cabrio pikt een bruidspaar op met panne langs de kant van de weg, de bruidegom blijft achter en held Villar gaat er met het bruidje vandoor. De bewering hierboven dat Villar dan betrapt wordt door zijn vrouw is overigens bullshit, en zou de clou van de hele episode ook tamelijk onmogelijk maken. Die clou zit hem eerder bij het pasgetrouwde koppeltje, waar het nogal vreemd mee gesteld is, zo ontdekt Villar tot zijn chagrijn...

Scenario van GM zei ik, wat betekent dat we zowaar op enkele vleugjes zgn. magisch realisme worden getracteerd : uit de kraan komt geen water maar..vis, en er worden konijntjes tevoorschijn getoverd. Verder geen zwaar intellectuele kost, wel wat obligate kapietalisme kritiek via de nering van de gladde Villar : inspreker van commercials op de radio , "voz de la experiencia ".

Tweede episode is een stuk langer : dik uur, wederom in Rio. Geschreven en geregisseerd door Alcoriza, die jullie ook kennen als vaste scenarist van Bunuel in zijn Mexiccanse periode. Een van zijn weinige regieprojecten, dat is te zien want hij doet wat weinig met het verhaaltje over wat uiteindelijk een deranged serial killer blijkt te zijn. Tikkeltje te repetitief ook : op een gegeven moment ken je iedere vierkante millimeter van de kofferbak waarin de lijken worden gedumpt uit je hoofd, wat ook geldt voor het jacht vanwaar de lijken worden gedumpt.

De setting is natuurlijk grandioos : Rio en de zee, bovendien superster Pinal- nog steeds niet verkeerd uitziend in bikini, wat ze hier vrijwel continu is- als de maitresse van Rodrigues, die het slachtoffer lijkt te worden van een combine tussen hem en zijn vrouw. Hun spelletje echter blijkt iets te subtiel en de zaken lopen tamelijk uit de hand, met moorddadige gevolgen.

Goed, inhoudelijk stelt het allemaal niet voor en meer dan een tussendoortje is het natuurlijk niet, zoals gebruikelijk bij dit subgenre. Maar dankzij de grandioze setting begeleid door permanente bossa nova klanken en de typische late sixties sfeer incl. aankleding en kekke kleurtjes, niet vervelend om uit te zitten.