Mary Marie (2010)

Vanaf 13 december in de bioscoop (Arti film)

Trailer (YouTube)

Een bijna on-Amerikaanse film, zo lichtvoetig, subtiel en verrassend. Misschien komt dat omdat ik de film met Franse ondertiteling heb gezien, maar Alana Kearns-Green die het scenario schreef en een van de twee hoofdrollen speelt, speelde ook de hoofdrol in de korte film Le retour over een vrouw die in Frankrijk heeft gestudeerd en nu weer in de VS moet aarden. Dus die Franse link is er wel.

Alana Kearns-Green en Alexandra Roxo vonden kennelijk dat ze maar eens samen een film moesten maken waarin ze tevens samen zouden spelen. Kearns schreef het verhaal, Roxo deed de regie. Die samenwerking mogen ze voor mij herhalen. Ik heb ademloos zitten kijken, vooral naar beide dames, die er appetijtelijk uitzien. Vooral die Kearns met haar korte blonde haar en haar roomblanke huid is een stuk. En de dames zijn ook niet bepaald preuts.

Het verhaal is intrigerend: twee zussen komen na de dood van hun moeder terug in het huis waar ze zijn opgegroeid. Of ze elkaar lang niet gezien hebben maakt de film niet duidelijk, maar ze koesteren een diepe vriendschap voor elkaar, zelfs liefde. Ze slapen in elkaars armen, dansen samen, lopen hand in hand, kunnen niet van elkaar afblijven en gedragen zich eerder als een verliefd stelletje dan als zussen. Maar niets is wat het lijkt in deze film. Als de handyman zijn intrede doet zien beide dames hem wel zitten. Hij zal dus moeten kiezen. En dan hebben we het gedonder in de glazen. Want als het om een man gaat worden de dames elkaars rivalen. Meer vertel ik niet. Maar er gebeurt genoeg en het slot is verrassend.

Verder is aan de vorm veel aandacht besteed. De fotografie is prachtig. Let op de scène met de sterretjes! En ook nog een schitterende soundtrack. Wat wil je nog meer.