La Rivoluzione Sessuale (1968)

Wat zie ik ?? Nog geen pundit commentaartjes voor een film waarin Laura Antonelli zich vol enthousiasme op een sexperiment stort, rondhupst met een soort Anna Karina coupe, naakt ronddartelt onder de bodypaint, danst als een bloemenkind, met een blonde pruik de zee in hupst waarna haar doorzeken boobs goed uitkomen, die boobs even flasht en doorheen de hele film als een volleerd snolletje voor Jan en Alleman haar benen wijd doet ???
Misschien komt het omdat ik hiermee meteen alle hoogtepunten uit de film heb opgesomd, die helaas itt wat de poster suggereert geen Antonelli show is, maar een nu uiterst gedateerd en koddig overkomende 68 film, die zo te zien helaas ook ten prooi viel aan de censuur. Dat het narratief weinig voorstelt hoeft niet te verbazen aangezien het scenario werd geschreven door ene Dario Argento, niet meteen zijn sterkste punt. Regie van Ghione, en dat was geen hoogvlieger.
Gelet op de scenarist mag het niet verbazen dat het verhaal een giallo structuur blijkt te hebben : een uit merendeels vervelende lieden bestaande gezelschap van 7 man en 7 vrouw betrekt begin lente een zomerhuisje aan het strand, leider van het groepje blijkt een door Cucciolla vertolkte psycholoog te zijn die heilig gelooft in Reich en diens beruchte theorieen over totale sexuele revolutie. Om aan te tonen dat hij zelf vrij is van kleinburgerlijke opvattingen omtrent sexuele moraal, heeft hij zijn familie gemakshalve ook maar betrokken bij het project, zijn vrouw zal mee gaan swappen en swingen...toch is het vreemd dat de 7 koppels beslist bij lot, voor die loting reeds zijn onderverdeeld in mannetjes en wijfjes ! Sorry jongens, de gay revolutie liet nog op zich wachten.
Niet dat het veel uitmaakt, want dankzij de censuur zien we weinig actie, de slaapkamerscènes zijn steeds abrupt gecut en schijnbaar aan die censuur ten prooi gevallen. Wat Antonelli * wel mag laten zien hebben we hierboven reeds aangestipt, het is wel zo dat haar "relatie "met Giorgio/ Miti de meeste focus krijgt in de film, maar toch is het allemaal kwantitatief en kwalitatief teleurstellend als je bedenkt wat hier in 70 of later uit gehaald had kunnen worden.
Het is een Argento scenario dus je kunt niet zeggen dat er sprake is van personages, het dichtst komt nog Giorgio in de buurt maar deze knaap heeft karikaturale nerd trekjes en dat hij verliefd wordt op Antonelli op ouwerwets kleinburgerlijk/ romantische wijze is een ontwikkeling zoals een kleuter die had kunnen verzinnen. Zijzelf is hier de grote hoer van Babylon zonder verdere duiding, een archetype en niet meer. Het acteerwerk was muv Cucciolla zeer zwak te noemen.
Erg gedateerd visueel en inhoudelijk, met veel 68 hippie parafernalia en spastisch dansende bloemenkindertjes, beste scène was nog de reeds gememoreerde met de body paint. En heel veel zooms/ close ups natuurlijk.
Wat de boodschap betreft : een conclusie krijgen we niet expliciet, maar de afloop van het sexperiment zal wel duidelijk maken hoeveel fiducie Argento had in het realiteitsgehalte van Reich's theorieen . Of hij die nu leuk vond of niet.
Veel beter dan het beeld was het geluid : briljante score van Usuelli.

*: itt wat IMDB beweert heet Antonelli hier Stella en geen Liliana.