Le Désirable et le Sublime (1970)

Ze bestonden anno 1970 nog : films waarmee would be auteur Benazeraf wanhopig probeerde in het gevlei te komen bij de critici en gerespecteerd te worden als avantgarde regisseur...het resultaat was wederom een totaal fiasco en de arme ziel gleed steeds verder af richting porno. Wiki France noemt dit trouwens een "intello - érotique ", die term kennen ze ook alleen daar geloof ik.

What we have here is a failure to communicate : van de regisseur richting publiek, en van de protagonisten tegenover elkaar.

Het betreft een non- narratieve film, of liever : Benazeraf waarschuwt ons tijdens de begincredits meteen dat "ceci n'est pas un film " en dat we dit- god weet waarom- moeten zien als een variant op de lof der zotheid van Erasmus. Het zal gaan over een "abstract universum waar het onwerkelijke een verlengstuk is van het werkelijke " en dat laatste wordt nog slechts bemiddeld per teeveebeelden.

In concreto : het koppeltje Audran/ Lorenz- naar het schijnt artsen van professie- heeft zich teruggetrokken op een gotisch kasteel op het ile de Chaussey, en krijgt daar bezoek van Piegay. Wat volgt is een absurde , postmoderne collage die voor de dialogen moeten doorgaan, bestaande uit pasklare citaten van zo'n beetje alle mogelijke dichters en wijsgeren. Dit semi- interessante gelul waarin in 80 minuten zo'n beetje het hele universum wordt doorlopen, krijgt vanuit de achtergrond als contrapunt het gekakel van de politiekers op de teevee mee. De boodschap is simpel : alles is verloren, en alleen godART kan ons redden...ik verzin dit niet.

Wat de film vreemder en nog enigszins te genieten maakt zijn de bizarre visuals die het gekakel begeleiden : gefilterde "erotiek ", dat wil zeggen POV/ associatieve sequenties die- geloof ik- moeten tonen waar de protagonisten echt aan denken terwijl ze hun semi- intellectuele riedeltjes afdraaien: sex dus. Die sex stelt naar Benazeraf begrippen niet zoveel voor : wat artsy fartsy kronkelende naakte wijven, wat suggesties van SM en een al even suggestieve hippie orgie. Meest opvallend misschien de naakte wijven die- FF naakt ook even - van de rotsen afrollen.

Deze sequenties- goed voor bijna de halve speelduur- dus in kleurenfilters, soms ook grisailles. Langste van die POV sequenties en ook de vreemdste was rondom het optreden van Alan Jack's group, die eerst een gig verzorgt en later overgaat tot gememoreerde - suggestie van- een orgie. Er wordt ook nog wat met bloed geschilderd.

Dit alles tamelijk random gemonteerd, dat spreekt voor zich.

Het lijkt allemaal onmogelijk serieus bedoeld te zijn, toch was het dat schijnbaar wel. We zijn hier echt bij het non plus ultra van een - onbedoelde- parodie op een Franse arthouse praatfilm aanbelandt, dat lijkt me duidelijk.

De score is ook wat je mag verwachten als begeleiding van een dergelijk product : atonale takkeherrie.

Op het eind wordt de cast aan ons voorgesteld, en waarschijnlijk hadden jullie al lang MP Luzi aka Jane Avril herkend, hier de bonne en jullie natuurlijk gekend als Cavallone muze. De cast wordt gecompleteerd door Lane als "le fantasme ", projectie van de erotische verlangens van de protagonisten, geloof ik.

Deze film is uitgebracht op "DVD "in Frankrijk, dat wil zeggen een doodordinaire VHS transfer van miserabele kwaliteit. Die heeft geen subs, heb nog geen fansubs kunnen vinden maar die moeten er wel zijn.