Lo Zio di Brooklyn (1995)

Ze bestonden nog niet : ff films van Cipri en Maresco...zo veel kwamen erna ook niet, vooral docu's en tv- werk in feite. Dit terwijl deze film werd onthaald door velen als een auteuristisch meesterwerk, niet geheel ten onrechte. We lay our scene in fair Palermo...hoewel, in feite in volstrekt troosteloze buitenwijken die practisch verlaten zijn. Het begint met een gozer die zijn kunstoog uitdoet en daarmee debiel in de camera grijnst, vervolgens zien we hoe een gozer zijn lul in een ezel douwt. Het moge meteen duidelijk zijn : dit is een auteursfilm, zoals ook het glorieuze z-w reeds deed vermoeden. Wat volgt is de afdaling in de hel van een schijnbaar post- apocalyptische wereld die nog slechts wordt bewoond door afasische, spuuglelijke, geretardeerde tokkies, een wereld zonder vrouwen waarvan de bewoners desondanks zijn gedegenereerd tot beesten die slechts vreten, zuipen, piesen, poepen boeren, en kotsen. Om uiteindelijk weinig heroisch dood te gaan. Wat niet wegneemt dat de sterfscène van papa resp. opa Gemelli 1 van de beste uit de filmcanon is, wat al helemaal geldt voor zijn begrafenisstoet die ongetwijfeld de zieligste en meest hilarische aller tijden is.

De weinige volgers daarvan ontmoeten een andere begrafenisstoet- voor een slachtoffer van een mafia oorlog schijnbaar- die wordt geleid door 2 misvormde dwergen, van wie er 1 niet kan spreken maar slechts boeren. Ze doen de Gemelli's een aanbod dat ze niet kunnen weigeren : het onderdak verlenen aan een Messias...zo wordt hij in het begin voorgesteld, deze oom uit Amerika ( Brooklyn wordt nergens genoemd ). Deze hoopvolle verwachting wordt niet geheel waargemaakt, zoals iedere belofte in deze nihilistische film volstrekt wordt vernietigd, met als toppunt de "herrijzenis "aan het slot.

Dit alles zou kunnen suggereren dat het hier een narratieve film zou betreffen, dit is niet echt het geval. We zien in feite een verzameling tableaux waarvan de samenhang niet duidelijk is meestal, in scherpe frames en in nog scherper z-w- ( we dienen te beklemtonen dat de fotografie hier briljant is) toont een meestentijds statische camera ons een volstrekt troosteloze wereld waar de mafia op de achtergrond maar soms ook op de voorgrond via Don Massino alomtegenwoordig is, en waar het katholicisme de gedaante heeft aangenomen van de celebratie van een uiteraard apocriefe San Polifemo, de eenogige heilige uit het begin die in een parodie op een triomftocht per kar wordt rondgedragen.

Behalve reeds genoemden ontmoeten wij hier vele groteske typetjes op hun via dolorosa door de misère, net als de zgn. protagonisten volstrekt proleterige, afasische, kansloze figuren die helaas voor ons hun ellende vaak larderen met gezang waarin ze om de haverklap uitbarsten. Dit alles onderbroken door de nodige pies poep en kots humor, gelukkig.

Cultureel correcte kijkertjes noemen Pasolini en Bunuel als inspiratiebronnen, ik noem Franco en Ciccio, net als de makers van de film en de door amateurs vertolkte personages Palermitanen . We zien hier in feite het F&C universum met gelijkaardige figuren... maar dan zonder lol erin en niet langer pogend het publiek te vermaken met hun kansloze zieligheid. Let wel : Cipri en Maresco hebben ook een geprezen docu over het beroemde tweetal gemaakt...

Meesterwerk ongetwijfeld, maar ook wat flauwekul tussendoor zoals het afgezaagde in de camera gepraat mockumentary style, en de pies en poep grappen werden zelfs mij op den duur te repetitief.

Dan nog waarschijnlijk de beste Italiaanse auteursfilm uit de nineties.