Quelques Heures de Printemps (2012)

Prachtig aangrijpend drama zonder enig vals sentiment. Een verstandige sterke vrouw lijdt aan een progressieve vorm van kankergezwellen in haar hoofd. Wat het geheel zo indrukwekkend maakt is dat ze tot op het laatst geen ziekteverschijnselen vertoont, ogenschijnlijk ook emotioneel niet lijdt. Eén keer huilt ze, als ze weet dat het einde nabij is. Geheel passend in haar manier van rationeel denken heeft ze al vroeg de mogelijkheid tot een euthanasie onderzocht, niet In Frankrijk waar het niet mag, maar in Zwitserland. Het uiteindelijke einde is emotioneel, maar niet naar of eng. De band tussen de verschillende figuren in dit verhaal voelen bijna tastbaar aan.

Klasse-acteur Vincent Lindon en Hélène Vincent, in zowat de rol van haar leven, zijn de uitblinkers in deze eenvoudige, aangrijpende en effenaf schitterende film.

Het is een aaneenschakeling van markante scenes, eigenlijk in een soort real-time, die perfect de gemoedsgesteltenis van de personages (ook de gebuur, gespeeld door Olivier Perrin, is heel mooi neergezet) en de huiselijke situatie (zelfs de houding tov de hond heeft zijn betekenis) met de moeilijke verhouding moeder-zoon weergeven.

Natuurlijke, stugge en soms openhartige dialogen maar steeds rauw en realistisch.

Heel tedere muziek en een slotscene die door merg en been gaat.

Ingehouden drama waarin een ex-vrachtwagenchauffeur na een gevangenisstraf van anderhalf jaar noodgedwongen intrekt bij zijn moeder. Naturel gespeeld, vooral de moeder denken we geen moment aan acteren. Uiteindelijk laat de film zijn ware bedoeling zien: het recht om humaan te mogen sterven.
Te ingetogen voor grootse cinematografie, maar ja de traanbuizen raakten geprikkeld.
Zag ook bij de aftiteling soundtrack door Nick Cave en Warren Ellis, ik had ze er zo niet uitgehaald, maar geleend uit "The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford".

Vincent Lindon is een goed acteur. Maar deze hele film kon me niet bekoren. Hij is erg negatief. Mensen die niet met elkaar kunnen praten en alles wat mooi zou kunnen zijn maken ze kapot. De twee hoofdrollen zijn erg negatieve karakters. Daarnaast, wat gebeurt er nu eigenlijk in die film? Nagenoeg niets. Een voor zich uitstarende passieve en hufterige werkeloze met een oude stugge moeder waarvan je langdurig ziet dat ze het fornuis doet en de aardappels schilt. Ik heb me best geergerd aan deze film.

Louter effectbejag.