Les Saveurs du Palais (2012)

Dit is een film waar je met een volle maag heen moet. Al het lekkers wat voorbij komt stuurt je anders na afloop regelrecht richting de banketbakker...

Het is een film met hoge pretenties, die ze helaas niet waarmaakt. Het verhaal is veel te vlak, te simpel, te gemaakt, te voorspelbaar. Kortom, te gemiddeld.

Mijn tip: verlaag je verwachtingen voor je erheen gaat.

Kokkin kookt in het Elysee voor de président de la république....

O la la la laa!

"gebaseerd op het waargebuerde verhaal van de privé-kok van Mitterand."

Er is een beetje tegenwerking van de vaste chef verder gebeurd er helemaal niks......

Zelfs voor de franse voedsel-fetisjisten moet dit een teleurstellende exercitie zijn.

En blijkbaar durfden de makers verder helemaal niks te doen met de président de la république stel je voor dat je ook maar iets doet wat niet klopt. Dus is die president een bordkartonnen karakter die niks noemenswaardig doet of zegt.

Aardige film waarin een vrouwelijke kok wordt gevraagd als de persoonlijke chefkok van de Franse president. Deels gebaseerd op een waargebeurd verhaal waarin de vrouw zich staande probeert te houden in de mannenwereld. Een vermakelijke film om honger van te krijgen vanwege de heerlijke gerechten die voorbij komen. De charmante Catherine Frot draagt de film moeiteloos.

De smaken van het paleis.

Als je op de borden kijkt smaakt dat naar meer. Geen verrassing dus dat Catherine Frot het aan de stok krijgt met de budgetpolitie, de dieetpolitie, en erger nog, de chef van de vreetschuur. Toch komt het drama er wat te weinig uit, ik had wel wat meer zuiderlijk temperament verwacht, wat meer geblutste koekepannen.

Dat komt er dus niet uit. De chef kokkin blijft een dame. Charmant - een rol die Catherine Frot op het lijf geschreven lijkt, charmant met een vleugje Franse wereldwijsheid, en een stevige scheut grandeur. Die ook in de zuidpoolstreek goed tot zijn recht komt.

En of het dan op ietwat waargebeurde feiten gebaseerd is, tsja. Het is in ieder geval een prettige film.

Catherine Frot rijgt de uiteenlopende rollen aan elkaar. Deze keer zit ze volop in de gastronomie waarbij ze "eenvoudige" gerechten ( zo eenvoudig vond ik ze niet) voor de Franse president moet bereiden en hierbij haar eigen stempel drukt op het keukenwerk in het Elysée.

Er gaat een zeker goed gevoel uit van deze film. De structuur is goed opgevat, met afwisselend wedervaren in het paleis en op Antartica (!) al vervalt het verhaal aldaar in het slot in een zekere klefheid.

Zeker genietbaar deze film, die ook een kijkje opvoert in het reilen en zeilen van de gevarieerde entourage van een president, goed acteerwerk, zelfs van Jean d'Ormesson als de president, al vond ik die uitbeelding wat karikaturaal.

Alweer een film waarin Catherine Frot mij al binnen enkele minuten wist mee te slepen.

Inmiddels ben ik een overtuigde fan van haar geworden.

Ze lijkt echt álles aan te kunnen.

Een prettig verhaal ook.

De president leek me wel wat aan de zeer oude kant, maar werd wel goed neergezet door Jean d'Ormesson.

Het eten ziet er lekker uit en is mooi in beeld gebracht. Verder vind ik het verhaal nogal vlak, weinig interessant, en het toneelstukje op het eind is zo flauw. Ik vind het wel goed gespeeld. De film vormde voor mij een redelijk vermakelijk geheel, dus ik geef een kleine voldoende. 3*

Regelrechte foodporn dit. Een film met veel beelden over eten dus. Kok kookt ingewikkeld voor de Franse president uit grootmoeders keuken. Mijn grootmoeder kookte een stuk eenvoudiger en ik zie de kok van Mark Rutte het nog niet doen, als ie al een kok heeft. Rare jongens die Fransen! Catherine Frot kon me nog wel bekoren, evenals het kijkje in de keuken van het het Champs-Elysee, maar het script is vederlicht en die toneelscène op het eind is werkelijk tenenkrommend.

Een biografische film over iemand die nou niet bepaald interessant is en de gebeurtenissen in de film zijn verder ook niet erg bijster interessant. Ze heeft te maken met tegenwerking van mannelijke chefs; op een gegeven moment krijgt ze te maken met bureaucratie en dan was het leuk geweest als ze bijvoorbeeld op een slimme manier daarmee om was gegaan maar net als ieder normaal mens haakt ze op een gegeven moment af.

Wat de film uiteindelijk nog wel enigszins redt is de prestatie van Frot, die wel degelijk veel charisma heeft. En verder wordt het eten redelijk smaakvol in beeld gebracht. Maar ik verwacht toch meer. 2*.

Journaliste Mary [Arly Jover] is met haar fotograaf [Joe Sheridan] op Antartica om een reportage te maken over een groep mannen die daar maanden lang blijven werken. Tot haar verbazing wordt het eten verzorgde door Hortense Laborie [Catherine Froth] die eerder drie jaar chef-kok was van de Franse President [Jean d’Ormesson]. In flashbacks zien we hoe die tijd daar verliep en ontdekken we waarom ze besloot om haar werk te vervolgen in één van de meest onherbergzame plaatsen ter wereld. Froth is prima in de hoofdrol maar het verhaal heeft te weinig om het lijf om werkelijk te beklijven. Fans van kokkerellen zullen dit wellicht een bonusster geven, want er komen nogal wat smakelijk ogende gerechten en kooktips voorbij.