Kibô no Kuni (2012)

Dit is toch niet waar ik Sono het liefst zie. Te gezapig en weinig boeiend drama zonder 'randje'. Te serieus en gewichtig en te weinig relativering denk ik, want ik kon er niet zo veel mee. 2.5*, volgende keer weer wat gekker als het kan, na Himizu de tweede 'teleurstelling' op rij..

Ook niet helemaal tevreden.

Ik vind Sono's stijl iets te dik aangezet voor een drama als dit. Vooral de scenes waarin er gebruld en gehuild worden komen niet geheel goed uit de verf. Toch jammer want dat is net waar dit soort films het van moeten hebben.

Gelukkig is het verder wel een boeiende film. Sono goed vooral op zoek naar de thematiek in de rand van een grote ramp. De angst om je ongeboren kind tekort te hebben gedaan, het geaard zijn op één plek en daar niet meer wegwillen, het lachen en hopen het op beste waar de Japanese maatschappij zwaar is op afgestraft na de ramp in Fukushima ... het komt allemaal wel aan bod.

Vond het verhaal van het bejaarde koppel wel veruit het mooist, het verhaal met de zoon net iets minder. Komt ook omdat ik beide personages minder vond acteren, waar net het opatje een paar erg knappe scenes had. Ook het bijverhaaltje van het andere jonge koppeltje is leuk, maar dat krijgt betrekkelijk weinig aandacht.

Zitten zeker mooie scenes in, vooral een aantal keer in combinatie met de muziek, maar het drama is gewoon wat te dik aangezet, terwijl nét deze film daar niet om vraagt. Gelukkig maar een uitstapje voor Sono, die ondertussen al weer vol in de gekkigheid geslagen is.

3.5*

Het is goed om te zien dat Sion Sono naast exploitatiefilms ook "normale" drama’s kan maken. Dit is daarvan een goed voorbeeld. Afgezien van de iets te lange speelduur is deze film mij goed bevallen, niet in de laatste plaats door de uitstekende vertolkingen van Isao Natsuyagi en Naoko Ohtani als het oudere echtpaar.