The Ladies Man (1961)

Lewis in een gigantisch poppenhuis met een heleboel jongedames, die allemaal in meer of mindere mate lichtelijk gestoord zijn. Hoewel ik geen fan ben van Jerry Lewis, vond ik hem in deze film eigenlijk wel vermakelijk. Echt hilarisch wordt het niet, maar wel gewoon grappig, al blijft het een beetje gezapig.

De tweede en voorlopig ook wel laatste film, die ik zie van Jerry Lewis.

Net als in “The Nutty Professor” neemt Lewis ook hier de regie en de hoofdrol voor zijn rekening. Het meest positieve vond ik de kleurrijke aankleding en het geinige verhaaltje, dat nu wel wat gedateerd oogt, maar toen wel goed gevonden was. Lewis zelf is de grote stoorzender van de film. Het is een beetje de vroegere versie van Jim Carrey, een heel druk en altijd aanwezig persoontje, die op een overdreven manier de mensen aan het lachen probeert te krijgen. Dat vind je of heel leuk, of juist niet. Een tussenweg is hiervoor meestal niet aanwezig. Dat geldt voor mij ook. Persoonlijk vond ik Lewis veel vaker irritant, dan dat hij leuk was. Ook de grappen zelf missen scherpte en zijn hier en daar best gedateerd te noemen.

Het eerste half uur is nog goed te doen. Eenmaal in het grote dameshuis verliest de film steeds meer aan kracht, worden de grappen meer herhalend en wordt het allemaal steeds minder leuk. Vanwege de status heb ik deze klassieker een kans gegeven, maar het is duidelijk dat Lewis niets voor mij is. Een erg matige komedie dus, waarin nauwelijks wat te lachen valt.

1,5*

Typisch Lewis.

Met zichzelf voor én achter de camera kan Lewis lekker z'n ding doen. De films die hij zo maakte lijken dan ook redelijk sterk op elkaar en deze Ladies Man is daar geen uitzondering op. Blijkbaar ook een relatief bekende klassieker, al had ik er nooit eerder van gehoord.

Het heeft wel even geduurd alvorens ik doorhad wat de opzet eigenlijk was. Pas na een goed uur wordt uitgelegd wat de situatie van het huis is en waarom iedereen daar bij elkaar gehokt zit. Allicht een stukje geschiedenis/(Amerikaanse?) cultuur dat ik mis, want dat soort setups of de setups die de film parodieerde wist ik niet meteen te herkennen.

Niet dat dat de film in de weg staat. Lewis z'n film gaan toch vooral om de humor, eerder dan een volledig logisch verhaal. Lewis is weer zijn komische zelf met scenes die bijna volledig rondom hem gebouwd zijn. Net als de meeste andere van z'n films is dat vooral in het begin leuk, daarna wordt het meestal iets te repetitief en halen liedjes/dansjes het tempo uit de film.

Eenvoudig aan te raden als je Lewis goed kan verdragen, af te raden als je hem niet kan uitstaan.

1.5*

"Breakfast is the most important meal you can eat in the morning."

Een toneelachtige film met mooi kleurenpalet en een Jerry Lewis die minder irritant is dan in sommige andere films. Best wel leuk voor een luie zondagnamiddag, of eender welke andere dag waarop je in een melige bui bent.

Soms kan ik echt lachen om bepaalde opmerkingen. Ik zal wel in een melige bui zijn!

Een sfeervolle setting, leuke actrices en een Jerry Lewis die tja.. Jerry Lewis is? Het had allemaal veel potentie, want het poppenhuis idee is leuk gevonden en bovendien ook erg sfeervol. Het verhaaltje daarentegen is behoorlijk rommelig, het eerste uur ging nog wel en was redelijk vermakelijk, maar in het laatste half uur vroeg ik mij af waar ik eigenlijk naar aan het kijken was.

Een film waar zonder twijfel met een beetje meer inzet een hoop meer in had gezeten.

2,5*