menu

Une Baleine Qui Avait Mal aux Dents (1974)

Alternatieve titel: A Whale That Had a Toothache

mijn stem
geen stemmen

Frankrijk
Komedie
98 minuten

geregisseerd door Jacques Bral
met Bernadette Lafont, Francis Blanche en Julien Guiomar

Een vrouw leeft ongecompliceerd met drie mannen, haar echtgenoot en zijn twee vrienden. Maar tijdens het weekend gaan hun platvloerse grappen en eindeloze kaartspelletjes haar danig vervelen. Ze voegt een vierde, wat subtielere man toe aan haar entourage.

zoeken in:
Ze bestonden nog niet : ff films van auteur Sjaak Bral... niet te verwarren met Sjaak Brel dus. Ondanks zijn imago als volkse moppentapper schijnt die Bral in sommige kringen gekend te zijn als poeet van de melancholie en zelfs een heus "meesterwerkje " te hebben afgeleverd, mij verder ongekend. Een label dat ik hier niet meteen op zou plakken overigens.
Wel kan deze film roemen op 1 van de opmerkelijkste casts uit de Franse filmgeschiedenis : Lafont, Francis Blanche, Michael Lonsdale, Luc Moullet en....Eddie Constantine in 1 film ! Zo komen we dankzij deze bizarre mix op de strekking van de film : een poging tot verzoening van cinema papa en NV/ auteurscinema, de onmogelijkheid/ absurditeit van deze onderneming werd door Bral zelf ingezien, zie ook reeds de paradoxale om niet te zeggen contraire titel.
We beginnen met Lafont die haar menage à quatre met 3 cine papa komieken (van wie Blanche haar officiële echtgenoot ) die slechts kaartspelen beu is, en haar rive gauche vriendjes uitnodigt voor een party bij haar thuis op het platteland. De rive gauche overspoelt vervolgens het cine papa bolwerk van Blanche c.s., wat dan zou moeten zorgen voor een multiculturele kruisbestuiving. Helaas echter leidt deze ontmoeting vooral tot zinloos geleuter en wordt de stemming naarmate de ochtend nadert grimmiger en melancholischer , het niveau van de gesprekken zo mogelijk nog lager dan in het begin.
Na wat authentieke verzetsdaden van mensen in opstand- de aanranding en de niet voor dierenvriendjes geschikte moord op een merel- besluit alles met een kater en de handhaving van de status quo ante. De clou van HET GEHEEL die pas na de eindcredits komt, is voorspelbaar te noemen.
Wat we hier hebben is dus authentieke mumblecore , schijnbaar geimproviseerd, die in zijn autisme en zijn registratie van een artsy fartsy bent party vaag doet denken aan Warhol, maar dan wel met een cine papa element verzorgd door Blanche c.s. Idee goed, uitwerking vervelend.
Voor Lafont buffs zal dit wat tegenvallen : amper 20 minuten in beeld geloof ik, minder dan Blanche en zelfs Lonsdale schat ik. En Constantine ? Die heeft hier niet meer dan een cameo, wel met trademark hoedje. De credits vermelden als scriptgirl ene Barbara Contstantine, wie weet dat hij daarom opdraaft.

Wie heeft dit gezien ?

Gast
geplaatst: vandaag om 17:59 uur

geplaatst: vandaag om 17:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.