On the Bowery (1956)

Wat zie ik? nog geen reacties en pas 1 stem voor deze gekende Americana docuklassieker?

De film heeft toch een beetje het probleem dat het een 'docudrama' is, dus met enige regelmaat gedramatiseerd. Welke delen precies gescript zijn en wat niet is me niet duidelijk, maar ik denk zo maar dat met name het sfeerbeeld en de bijfiguren allemaal 'echt' zijn.

Enfin, het geeft in ieder geval inderdaad een mooi sfeerbeeld van de achterbuurt van Manhattan, bekend staand om zn lowlifes, drank en hoeren (zie ook The Bowery (1933) ) .

Geen idee of deze buurt nog bestaat, heb nooit iemand er over gehoord die in NY was en heb het daar zelf ook niet gezien.

Maar al die getekende koppen en hoe ze op straat leven geeft wel een prachtig zwartwit beeld in deze docu.

Het verhaaltje tenslotte, over de sul die binnen 1 dag zn geld en hele bestaan op The Bowery kwijt is, is nogal simplistisch en niet echt boeiend.

The Bowery was in het zuidelijke gedeelte van Manhattan gelokaliseerd, bij de Lower East Side. De film viel bij de bekende New York Times critic uit die tijd, Bosley Crowther, niet heel goed. Dan is zijn concullega uit deze tijd van The Sun toch heel wat complimenteuzer.

De grenzen tussen fictie en documentaire zijn niet duidelijk in On The Bowery, en dat is als je het mij vraagt zowel een sterk als zwak punt van de film. De restauratie van de Cineteca di Bologna laat de beeld echter op een indringende manier tot leven komen. Het is jammer dat het verhaaltje zoals Kos hierboven al zei, niet wat meer om het lijf heeft. Toch schijnt het troosteloze portret van de aan de grond geraakte zielen die deze buurt bevolken, daar moeiteloos doorheen.

3,5*

Hij bestaat nog steeds, The Bowery. Ondanks de geruchten. Ik kan het weten, want ik heb er veel tijd versleten. Veel flophouses en goedkope kroegen zul je er echter niet meer vinden, eerder luxevastgoed en hippe cocktailbars. En toch, de aanwezigheid van Chinatown zorgt toch nog steeds wel voor een koortsachtige inner city ervaring van dog-eat-dog NYC. Tussen de fijne boetiekhotels van 500 dollar per nacht, vind je er nog een paar. Allemaal op de block tussen Grand St en Hester St. The Sun Bright Hotel. The US Pacific. The Bowery Lodge. The New World Hotel. Milano’s Bar.

Lionel Rogosin is maandenlang in de Bowery ondergedoken voordat hij deze film maakte. Goedkope muscatel wijn gedronken. Zijn geld verloren met three card monte. Hopelijk familie-erfstukken moeten verpanden om het budget rond te krijgen. Zou hij ook een paar nachten doorgebracht hebben onder kippengaas, zoals we in de film te zien krijgen? In ieder geval, het heeft zijn vruchten afgeworpen en blijkt uit de spontane vorm van de film. Ze noemen het een docufictie, maar eigenlijk is het gewoon een genre op zich. Bowerycore. Het begint al met het hoofdpersonage Ray, die er normaler en burgerlijker uitziet dan de andere karakters die we te zien krijgen. Het is bijna een soort alterego van Rogosin zelf, geen local, maar een establishment man die undercover gaat. Hij heeft zelfs de gelaatstrekken van een 50s Hollywood leading man, hoewel hij een non-acteur was die een paar jaar na de film ergens in een steegje lag, gestikt in zijn eigen braaksel. Na In The Bowery had Hollywood Ray 40.000 dollar geboden om acteur te worden. Hij weigerde, hij wilde liever op de Bowery blijven.

De immersieve aanpak van Rogosin zorgt voor een speelse samenzweerderigheid met de personages, het komt eerder opbeurend dan meelijwekkend over. Ik begrijp dan ook niet waarom die professor van de INSAS tijdens de vertoning – terwijl de zoon van Rogosin er geen speld kon tussenkrijgen in zijn nochtans uitstekende Franse – voortdurend ratelde dat dit de meest griezelige film was die hij ooit zag, dat de gezichten die we te zien krijgen angstaanjagend zijn en dat het een heuse prestatie was van vader Rogosin dat hij deze mensen een stem geeft. Het kwam allemaal door en door neerbuigend over, alsof dit caviar gauche sujet de innovatieve blik van avant-garde cinema nodig heeft om iets van empathie te voelen met de Bowery boys. In een kort segment vertelt Martin Scorsese – die om de hoek van de Bowery woonde en een paar van de gefilmde figuren persoonlijk kende – dat hij ooit met een three day stubble voor een Bowery boy gezien werd. Dit is eigenlijk de insteek van die INSAS professor: een sjofele look als 'bohémien' cultiveren, maar zelf geen associatie of skin in the game met de marginaliteit willen. Na de film beklagen de lokale hipsters zich erover dat je zo’n gezichten als in de film niet meer in Brussel ziet. Natuurlijk zijn ze er nog, maar gewoon niet in Brasserie Verschueren, waar als dakloze geklede bobo’s omringd door gelijken klagen over gentrification. En het is natuurlijk allemaal de schuld van het grootkapitaal en extreem-rechts. Maar wat zou hun chouchou Mamdani doen met zo’n flophouse? Stante pede sluiten natuurlijk wegens insalubre, en de eigenaars strafrechtelijk vervolgen. In de film zien we echter wat een waardevol ecosysteem zo’n flophouse is. The ‘Doc’ mag er twee dagen gratis overnachten. De uitbater Walter weet dat hij wel over de brug komt vroeg of laat. Ik daag je uit om dat eens in één van die faux-dive viersterrenhotels van de Lower East Side anno nu te proberen. Ergens zijn we de menselijkheid van dit exploitatief systeem verloren.

In de januarikoude trotsteer ik mij door Mulberry Street. Ik duik een lokale vreetschuur binnen ; en Italiaanse tourist trap in waar de Portoricaanse obers zoveel brillantine in hun haar hebben dat ze Italian-American geworden zijn en een onbestaand nummer van Frank Sinatra steeds op dezelfde strofe hapert. Nog een Montepulciano, en nog één. Nadien waggel ik de Milano’s Bar binnen op Houston Street, die eeuwige duisternis at noon, het laatste schuilhok van de Bowery. Ik zit echter omringd door blanke crypto bro’s die nasale monologen voeren over ijshockey. “Do you wanna start a tab? Can you get me your credit card?”

Met een plastic zak vol flessen Old English 800 stap ik de walk-up van de US Pacific Hotel binnen, langs de steile trap. In het receptiekotje met kogelvrij glas betaal ik de 100 dollar deposit voor intrek van onbepaalde duur in dit modern day flophouse. In mijn kamer zijn er geen ramen. Een hygiëne-kit ligt klaar met een dunne tandenborstel en tandpasta, dat is die Chinese gastvrijheid. Ik leg mij op de harde matras en kijk naar de vochtplekken op het plafond. In mijn verbeelding verschijnt er kippengaas. Hier kan ik wel even blijven.

Haha, grappig om dit te lezen. Inmiddels ben ik daar wel geweest, maar het is meer een yuppenbedoening geworden dan dat het ooit was.