Thérèse Desqueyroux (2012)

Audrey Tautou stelt nooit teleur. De setting is prachtig, de beelden en soundtrack om van te smullen, dat kunnen die Fransen wel. Helaas is de film veel te veel van de hak op de tak, motieven ontbreken voor veel van de gebeurtenissen. Soms loopt het verhaal als een sneltrein, en vervolgens gaat het weer stapvoets, uitgerekend op de minder interessante momenten.

Ik heb wel genoten, maar dan vooral van de cinematografische pracht, en vanwege mijn (film)liefde voor Audrey Tautou.

Erg beklemmend, allemaal. Niet het vrolijkste hoofdpersonage, maar haar deprimerende persoonlijkheid weet de kijker wel vast te houden en begrip op te brengen. Ook niet de snelste film, daarom vind ik het knap hoe deze de sfeer goed weet vast te houden.

Een uitgebreidere recensie vind je hier.

Een klein stukje terug in de tijd is het maar, deze film. En ook niet heel ver weg, ik ben in deze streek wel op vakantie geweest. Bomen, bomen, bomen - kilometers ver in elke richting. Niet als bos, maar als plantage - netjes op een rijtje, zover het oog kijken kan.

In die setting speelt dit drama zich af, ontstaat de situatie waarin de arme Therese tot haar daden komt - en met de gevolgen moet leven. Dat staat dus kennelijk niet zo heel ver van ons af. Of misschien ook wel - het was indertijd tenslotte opzienbarend genoeg om een boek over te schrijven. Niet dat het overigens waar gebeurd is - maar dat had wel gekund.

De film vertelt het verhaal niet heel duidelijk, er wordt je niet voorgezegd wat de personen precies beweegt tot hun daden. Daardoor komt het wel wat ontoegankelijk, zelfs saai over terwijl je zit te kijken, maar het zet daarna wel aan tot wat nieuwsgierig zoeken - dit stukje op wikipedia geeft wel een aardige kijk op het boek en de schrijver ervan. Niet dat ik meteen het boek ga lezen, maar het verhaal komt wel net iets meer tot leven op die manier.

Audrey Tautou speelt - vanzelf, zou ik zeggen haast - prima, en weer eens iets anders dan een luchtige rol. Wel jammer dat er naast haar wat weinig ruimte overblijft voor de andere acteurs.

Audrey Tautou zet een prima rol neer, maar verder valt deze film flink tegen. Met name het schokkerig vertelde verhaal laat bij gebrek aan diepgang nogal te wensen over. Zonde van het talent van Tautou, die veel beter materiaal verdient, net als Anais Demoustier trouwens.

Aardige film over een vrouw die trouwt om de twee landerijen van haar en haar man samen te voegen. Een mooi verhaal over een vrouw die zich gevangen voelt in haar eigen huwelijk dat zich afspeelt eind jaren '20. Mooi in beeld gebracht allemaal, maar wel wat afstandelijk (net als het hoofdpersonage zelf).

Vijftig jaar na Georges Franju zet ook Claude Miller hier een degelijke verfilming van Mauriac's roman neer en vijftig jaar na Emmanuelle Riva zet ook Audrey Tautou een schitterende vertolking neer van het hoofdpersonage.

"Thérèse Desqueroux" is een film met sterk psychologische inslag, met weinig of geen daadwerkelijke acties, zich afspelend in doorgaans duistere decors, maar het blijft een film met zorg gemaakt, een keurige setting maar zekerlijk ondersteund door het onbetwistbaar talent van Audrey Tautou.

Merkwaarig in het verhaal is het belang dat rijke families hechtten aan bezit en uitstraling naar de buitenwereld toe, boven liefde of wat dan ook.

Ik ben een fan van Audrey Tautou, maar ik ben geen liefhebber van familiedrama's. En zeker niet als ze in een ver verleden afspelen. Daar heeft deze film geen verandering in gebracht. Het is een saaie en emotieloze film, ondanks de aanwezigheid van Audrey. En zelfs zij kon me niet eens echt bekoren in deze film.

Bomen en arsenicum

Ik ben me de laatste jaren aan het interesseren in de Franse filmgeschiedenis, maar merk ik dat ik erg vaak teruggrijp naar klassieke regisseurs zoals François Truffaut. Beetje onterecht natuurlijk, want zo lijkt het alsof er vandaag de dag niets interessants meer wordt gemaakt en vandaar een tijdje geleden Thérèse Desqueyroux opgenomen. De zwanenzang van Claude Miller - hij overleed in 2012, niet lang nadat de film was uitgebracht - die vooral bekend is van Garde à Vue, een misdaadfilm met Lino Ventura en Romy Schneider in de hoofdrollen.

Had me dan ook liever aan die film gewaagd, maar dan zit ik natuurlijk weer in hetzelfde straatje van oudere films en dat was nu net niet de bedoeling. Jammer dan ook dat Thérèse Desqueyroux niet de film is geworden waar ik op hoopte. Zit nochtans best wel wat potentie in qua plot met Thérèse die besluit om haar man te vermoorden via een overdosis arsenicum. Je zou verwachten dat je een intrigerende film kunt maken met een sterke vrouw in de jaren '20 van Frankrijk die besluit om het heft in eigen handen te nemen om onder een levenloos huwelijk onderuit te komen, maar het resultaat is echter verre van boeiend en kabbelt eerlijk gezegd maar voort zonder in een stroomversnelling te komen. Het kan je op den duur niet meer schelen wat er nu juist met Thérèse gebeurt en daardoor verliest de climax waar Bernard haar 'vrijlaat' zijn impact. Jammer ook van die nutteloze sprongetjes in de tijd trouwens, al goed dat er nog een aanduiding op het scherm komt aangezien je anders gewoon niet door zou hebben dat er x aantal tijd verstreken is.

Audrey Tautou, het ogenschijnlijk altijd vrolijke meisje speelt hier de titelrol. Thérèse lacht zelden en oogt redelijk passief waardoor ze ver van haar vertrouwde (althans toch voor mij) acteren staat. Moeilijk om in te schatten of de invulling van Tautou nu een heerlijk staaltje acteerwerk is of dat ze er effectief tegen haar goesting stond, maar duidelijk is dat ze niet altijd weet te beklijven. Dan doet Gilles Lellouche het als manlief Bernard beter trouwens. Ook de jonge Anaïs Demoustier mocht er zijn als jeugdvriendin Anne maar verder is niemand echt memorabel. Wat dat wel is, is de setting. Bijna in zijn geheel in Gironde, Frankrijk gefilmd en de ogenschijnlijk oneindige bossen (in combinatie met de uitstekende aankleding) brengen het wel en wee van de roaring twenties geloofwaardig tot beeld.

Goh, lastig te beoordelen. Vreemd hoe Miller er in slaagt om in een film van bijna 2 uur toch zo weinig te vertellen. Thérèse Desqueyroux is dan ook een epos dat meerdere jaren omvat en toch krijg je nooit die indruk. Tautou is niet van haar vertrouwde niveau en het is vooral een aantal bijrollen en de mooie aankleding die dit nog naar een iets hoger niveau weet te stuwen. Typisch zo'n filmpje om één keer en nooit meer te zien.

2.5*

Fraai en onderkoeld, met een visuele claustrofobie (culminerend in Thérèse's zolderkamertje met het afbladderende behang) als tegenhanger van de traditie, de goede naam en het aanzien waar de schoonfamilie zo'n prijs op stelt. Magnifiek geacteerd door Audrey Tautou en met een prachtige slotscène, maar ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat de landerigheid van de setting ook een negatieve invloed had op het tempo en de algemene sfeer (en daarmee de impact) van de film. Met zorg en liefde gemaakt, en de machteloosheid van een complex personage in een verstikkende tijd komt goed tot uiting, maar iets expressiever spel van de beide hoofdpersonen had de film misschien wel goed gedaan.