The Queen of Versailles (2012)

Of het wel of niet een achterhaalde onzinpartij is doet er niet toe. De mensen in deze film staan echt niet model voor de Republikein of zo...

Bij vlagen wel tamelijk hilarisch trouwens, deze docu.. kreeg naar het einde toe vreemd genoeg nog medelijden ook met die vent..

Geniaal hoe al zn kinderen van dat rare wicht telkens tegen hem moeten zeggen hoeveel ze toch nog steeds van hem houden en hij zoiets heeft van 'als je van me houdt doe je het licht uit' hahaha.

Ik heb het idee dat de ingekorte tv-versie niet helemaal recht doet aan de emotie van het geheel, maar het is in ieder geval fijn om hem eens gezien te hebben. Vreemd ontroerend hoe die man alles kwijt begint te raken en ze dan steeds meer op een ´normaal´ gezin gaan lijken. Het zet je wel aan het denken over wat je echt in het leven nodig hebt, en een droomhuis dat op Versailles lijkt hoort daar dus niet bij.

Goeie en ook vermakelijke documentaire over een steenrijk gezin dat het grootste huis in Amerika laat bouwen, maar kort daarna hard getroffen wordt door de crisis. Op zich is het gezin alleen al genoeg stof voor een interessante documentaire (oprichter van grootste timeshare-bedrijf, 8 kinderen en money to burn). Maar als er door de crisis flink bezuinigd moet worden, zorgt dit voor veel bijzondere taferelen.

Ik heb overigens de ingekorte tv versie gezien. Waarschijnlijk zou de volledige versie 4.0 sterren krijgen.

Toch wel een interessante documentaire, wat ik niet had verwacht over mensen die een paleis wilden bouwen voor zichzelf. Het is een verhaal geworden over rijkdom wat gelukkig maakt op gebied van shoppen en shoppen en shoppen. Als de rijkdom afneemt ontdekken dezelfde mensen dat het shoppen nogal dwangmatig was en dat het ook leuk is om andere mensen te helpen. Tenminste, zo denkt de koningin van het Versailles in the middle of the VS erover, maar de koning van het paleis is diep ongelukkig met de 'armoe'. Het blijkt wel een beetje moeilijk te zijn om afscheid te nemen van de persoonlijke ambities en de verzamelwoedes, maar het botoxen kan gelukkig gewoon doorgaan.

Een stukje van de conversatie binnen het gezin, buiten dat over het geld om:

"Ga papa even zeggen dat je van hem houdt, hij heeft het moeilijk nu", zegt mama tegen zoon. Zoon verklaart papa zijn liefde en deze antwoordt: "Ok, maar dan moet je wel even het licht gaan uitdoen op de gang."

Voor mij is de docu op heel wat punten meer lachwekkend dan verdrietig, en wel op de getoonde punten waar deze mensen zoveel waarde aan hechten.

Meedoen aan deze documentaire is niet financieel. Ik denk dat ze er niets voor krijgen. Het is ijdelheid. Als je zo'n groot en extravagant huis bouwt dan wil je dat laten zien natuurlijk. En waarschijnlijk zijn de contracten wel zo dichtgetimmerd dat de makers de deur wijzen niet zomaar gaat.

Weer eens voor een ingekorte versie gevallen al baal ik stevig dat ze dat doen. Waarom niet de lange versie uitzenden, desnoods op het digitale kanaal Holland.doc. Duidelijk ingekort op een manier waardoor het verhaal overeind blijft, maar veel van de diepte en sfeer eruit gehaald is. De lange versie is waarschijnlijk een stuk beter, al was dit ook al behoorlijk fascinerend. Als een val vanuit een droomwereld. En een blik op de crisis vanuit de allerrijksten.

3.0*

Siegel is er volgens internetbronnen weer bovenop aan het komen. En hij bemoeit zich weer met politiek, hij stuurde hij wel een email aan al zijn werknemers vooral op Romney te gaan stemmen onlangs. Niet erg succesvol, want Obama won, ook in Florida en Nevada.

Why David Siegel Told His Employees to Vote for Romney - Businessweek

Intrigerend, maar als het aankomt op documentairekwaliteiten is het niet veel meer dan een langere aflevering van The Osbournes. Geeft uiteindelijk goed aan dat het geen zin heeft om rijk te zijn als je niet weet hoe je met geld moet omgaan, ik kon in ieder geval geen enkele vorm van sympathie voor het gezin voelen toen bleek dat hun droom om het grootste huis van Amerika te bouwen instortte. David Siegel lijkt bij vlagen sympathiek en ook de enige persoon waar ik in eerste instantie een beetje sympathie voor voelde, maar zodra je daarna alle vuiligheid over hem leest, blijft ook dit beeld heel moeilijk om vast te houden.

Jackie is daarnaast zo'n muts eersteklas, dat ik me niet kan voorstellen dat iemand ook daadwerkelijk zo kan zijn. Wat we van de kinderen te zien krijgen, stemt ook al weinig hoopvol voor de toekomst, vooral als je ziet hoe moeder zelf weinig echte aandacht in hen lijkt te investeren, buiten het kopen van grote hoeveelheden speelgoed dat ze niet nodig hebben (het zoontje dat zijn dertigste fiets krijgt spreekt boekdelen). Verder zou ik nog dierenmishandeling aan het lijstje willen toevoegen met de dode hagedis (zoontje: 'ik wist niet eens dat we een hagedis hadden) en de dode vissen in het aquarium.

Intrigerend is het allemaal wel, maar naast het feit dat de hoofdpersonen allemaal idioten lijken te zijn, is er weinig diepgang of ook maar enige vorm van filmtechnisch hoogstandje te vinden. Ik moet hier wel bij zeggen dat ik de tv-versie gezien heb, misschien dat de lange versie beter is.

Wat een heerlijke documentaire was dit over de timesharing miljardair David Siegel (nu bijna 80 jaar oud) die getrouwd (in 1998) is met domme (inclusief blond haar) zeer rondborstige Jackie Siegel (nu bijna 50 jaar oud en vroeger was ze "Miss Florida" en model), die in 2008 opeens te maken krijgen met de enorme beurscrash !

Voor 2008 ging het ze emorm goed voor de wind en waren ze bezig met het bouwen van het grootste huis in Amerika. De reden waarom David Siegel zo'n belachelijk groot huis liet bouwen was simpel, want hij zei gewoon "omdat hij het kon betalen". Zo hadden ze voor de beurscrash o.a. een privévliegtuig en luxe auto's voorzien van chauffeurs. David Siegel geilde dat hij tot de top van Amerika behoorde die iets bereikt hadden (hij gaf o.a. aan dat door hem George W. Bush president van Amerika was geworden) en Jackie Siegel genoot van alle luxe waar ze zelf helemaal niets voor hoefde te doen (ze moest alleen maar haar man te plezieren wat ze o.a. deed met haar enorme grote plastic borsten). Ze had meen ik 7 kinderen ter wereld gebracht, waarbij ze aangaf dat ze kinderen baren leuk vond. Ik kan me dat in haar situatie ook wel goed voorstellen want gedurende de zwangerschapsperiodes werd ze natuurlijk nog meer in de watten gelegd en hoefde ze nog minder te doen (en ze deed al niets buiten het geld van haar man uitgeven). Ze voedde overigens de kinderen zelf niet op, want daarvoor hadden ze een Filipijnse Nanny (was gewoon hun slaaf) die de kinderen als haar kinderen beschouwde. Ze had overigens zelf ook kinderen, maar die zag ze hoogst zelden en die woonden ook niet in Amerika (daar was ze overigens wel verdrietig over).

Des te heerlijker vond ik het om te zien wat voor een negatieve impact de enorme beurscrash had op hun timesharing imperium (beter gezegd zijn imperium), waardoor ze o.a. hun zeer luxe leventje moesten verlaten (ze hadden overigens nog meer dan voldoende geld om comfortabel te leven) en waardoor ze hun grootte huis ook niet meer konden laten afbouwen (het was meen ik op dat moment voor 50% gereed). Ook moesten ze afstand nemen van hun privévliegtuig en moesten ze noodgedwongen (dit is cynisch bedoeld) 1e klasse reizen met "gewone" vliegtuigen waarbij de kinderen voor de eerste keer zeiden "wie zijn toch allemaal die mensen in ons vliegtuig" Ook hadden ze geen privéchauffeurs meer die hun (met name haar) overal brachten. Geweldig was daarbij de scene waarbij Jackie Siegel een auto ophaalt op een vliegveld (na een vlucht met een "gewoon" vliegtuig) en dan vraagt aan de baliemedewerker "hoe heet mijn chauffeur"

Je zag ook duidelijk dat Jackie Siegel niet kon omgaan met de hele situatie en dat ze maar moeilijk kon wennen aan hun mindere luxe leven. Op een gegeven moment gaf ze aan "dat ze al gelukkig zou zijn met haar man en kinderen als ze moest wonen in een huis van 3 ton", maar dat was natuurlijk maar gespeeld en uiteraard hoopte ze dat alles weer snel goed zou komen. Op een gegeven moment dacht ik dat David Siegel zijn vrouw zou dumpen (hij had namelijk nergens meer plezier in en zijn vrouw begon hem eigenlijk alleen maar te irriteren omdat ze niets deed om geld te besparen), maar helaas is dat niet gebeurt (volgens mij was Jackie Siegel daar ook een beetje bang voor). Op het einde van de documentaire verliest David Siegel uiteindelijk zijn bedrijf "Westgate Resorts" en is de documentaire helaas ten einde.

Omdat de documentaire stamt uit 2012, wilde ik wel weten hoe het nu met David Siegel en Jackie Siegel zou zijn en het blijkt dat het weer financieel goed met ze gaat en dat ze ook weer bouwen (bijna af zelfs) aan het grootste huis van Amerika. Wat dat betreft zal Jackie Siegel wel weer helemaal in haar nopjes zijn, maar eerlijk gezegd had ik gehoopt dat David Siegel haar toch nog gedumpt had en dat ze financieel aan de afgrond zou staan (maar ja dom, blond en rondborstig vindt meestal wel ergens een miljonair, zie o.a. onze eigen Tatjana Simic die ook van de ene miljonair naar de andere ging). Ze ziet er overigens ook niet meer uit vanwege alle cosmetische ingrepen (tja als je geld hebt ga je dat allemaal doen om de ouderdom te verbloemen en er voor te zorgen dat je rijke man je niet snel dumpt voor een jongere vrouw, maar zelden ziet het er geslaagd uit en worden ze er alleen maar lelijker op).

Maar al met al heb ik genoten (zeker hoe het hun verging na de beurscrash) van deze documentaire en heb ik ook regelmatig moeten lachen om hun situatie en de domheid van Jackie Siegel. Maar zij lacht natuurlijk wel het laatste en het hardst want ze heeft gewoon een riant comfortabel leven en hoeft zelf helemaal niets te doen. Je kan dan wel zeggen "geld maakt niet gelukkig" maar dat is bij haar niet van toepassing, want ze geilt alleen maar op geld geld en nog eens geld en hoe meer geld ze heeft hoe gelukkiger ze is. En als haar man eenmaal dood (die is nu bijna 80 jaar) is, kan ze helemaal genieten van al het geërfde geld en kan ze zelfs een jonge "toyboy" gaan aanschaffen die haar lekker verwent (zoals zij nu de "toygirl" is voor haar man). Helaas behoor ik niet meer tot de categorie jong

P.S. hoe het gezin met de hun dieren (de ze opeens zelf moesten verzorgen) omging was natuurlijk triest en schandalig om te zien (o.a. hagedis die ze geen water geven en dus uitdroogt en doodgaat en dode vissen in het aquarium).