The Aggression Scale (2012)

Hap-slik-weg.

Een echte kloon van Home Alone is dit natuurlijk niet, maar deze ietwat amateuristisch aandoende film riekt in elk geval naar een gewelddadige versie daarvan. Na een aardig begin begint het clichématige en voorspelbare pad, maar omdat de invalshoek van het hoofdpersonage een beetje bijzonder is – het betreft hier namelijk een jochie met een autistische ontwikkelingsstoornis – valt een en ander niet direct door de mand. Het houdt niet echt over, maar ietsje beter dan doorsnee is het eindresultaat. Hap-slik-weg, de kijker boerend achterlatend.

Redelijk.

Functioneel geweld zoals het hoort. Zo mogen ze er voor mij nog veel meer B-films maken. Een 6 en half.

Home alone meets the collecter

Een leuke combinatie van twee films die ik hier te zien kreeg. Enerzijds deed dit mij erg denken aan de collector die een paar jaar geleden uitkwam, en anderzijds moest ik direct denken aan de home alone titels. Dit niet in de eerste plaats omdat het hier ook om een soort inbrekers ging, maar ook omdat de belangrijkste rol hier van een 12 jarig mannetje was. Het was natuurlijk net iets minder braaf allemaal, wat ik eigenlijk nog zacht uitdruk. Dit is dan ook beslist geen film voor je kleine broertje of zusje!

Het verhaal en de opzet zijn compleet vergeetbaar maar het begint allemaal wat beter te lopen als de ouder(s) van respectievelijk de jongen en het meisje afgemaakt worden. het tempo komt er vanaf dit moment goed in, en omdat de speelduur ook niet al te lang is wordt het verhaal ook nergens gerekt. Dit had het dunne verhaaltje ook zeker geen goed gedaan. Het is allemaal vrij snel achter de rug, en achteraf kon ik concluderen dat het best lekker weg heeft gekeken allemaal. Het is geen bioscoop waardig materiaal, maar er zijn de laatste tijd ook genoeg titels geweest die het witte doek wel haalden en die zeker een stuk minder vermakelijk waren. Simpel in zijn eenvoud, maar daardoor zeker niet minder leuk. Al had het personage van de leuk ogende Fabianne Therese, iets minder hysterisch mogen doen..

3,5*

Regisseur "Steven C. Miller" kan zich beter bezig houden met het maken van dit soort harde Actie / Thriller films dan met Horror films want daar bakt hij tot nu toe weinig van.

Ik moet zeggen dat ik dit een prima film vond die wel iets weghad van "Home Alone" meets "Rambo" Qua verhaal stelt het niet zoveel voor (wel origineel) en is het misschien ook wat belachelijk, maar de uitvoering is gewoon heerlijk. Verder wist deze film me van de eerste tot de laatste minuut te vermaken en deed de cast het ook goed en leuk. Met name dan het jochie Owen (leuk gespeeld door Ryan Hartwig), zijn zus Lauren (gespeeld door de fraaie Fabianne Therese) en de slechterik Lloyd (heerlijk gespeeld door Dana Ashbrook). Het verhaal bevat best veel grof geweld en er zit hier en daar ook wat subtiele humor in. Het einde was overigens steengoed. Al met al heb ik me prima vermaakt met deze film die zich ook nog eens heerlijk wegkijkt.

Ik moet zeggen dat het best een apart gezin was met een ietwat sletterige dochter met zelfmoord neigingen en een gestoorde zoon die in feite een psychopaat is

"Find the fucking kids."

Uit enkele berichten lees ik dat dit veel weg heeft van Home Alone en op zich kan ik hier wel in mee gaan, dit is inderdaad de horrorversie van Home Alone.

Helaas heeft de film wel een lange aanloop nodig waarin vrij weinig gebeurt en als het dan eenmaal losgaat gebeurt er niet bijster veel op een paar brute kills na. Daarnaast had ik ook meer gore verwacht als ik op sommige berichten af moet gaan.

Tevens is het ook erg ongeloofwaardig dat zo een jonge knaap als een combinatie van Rambo/MacGuyver vanuit het niets vallen kan opzetten en vrij gemakkelijk volwassen kerels kan uitschakelen. Zijn achtergrondverhaal had iets beter uitgediept kunnen worden, al kom je er wel gauw achter dat hij een gevaar voor de maatschappij is.

Al met al een redelijke film die door de korte speelduur wel oké wegkijkt, alleen is het jammer dat de moorden een beetje tam zijn. Ik had het smeriger verwacht, zeker gezien het feit dat deze film van horror regisseur Steven C. Miller afkomt en hij niet onbekend is met gore in zijn films.

Kleine 2,5 sterren.

Hele matige film. Begin is nog wel aardig maar daarna staat het bol van de domme foute horrorfilm cliché's. Nergens echt spannend, en een tenenkrommende rol voor dat hysterische grietje. Heb hem wel afgekeken maar het heeft de nodige moeite gekost om niet over zappen naar een aflevering van de rijdende rechter of zoiets. Dat is namelijk veel spannender.

Maximaal 2 sterren

heb deze een tijdje terug bekeken, ik vond het een leuk vermakelijk filmpje.

Apart verhaal en er had voor mij meer AGGRESSION in gemogen.

verdiende 3,5 ster

Al meteen een erg ruige titel op eerste gezicht, maar het is niet meer dan filosofie en een aandoening. Ik zie bij deze film ook iewat overeenkomsten met Killers uit 1996.

Ja, het verhaal, een groepje gangsters krijgen van hun baas een simpele opdracht: vermoord iedereen die aan zijn geld heeft gezeten. Nouja, dat doen de gangs met veel plezier, en ze slachten de ene persoon na de andere zonder pardon af, en nu is een, net verhuizende, familie aan de beurt. Een voor de kinderen een vreemde man, moeder, een rebelse dochter en een merkwaardig zoontje.

Het gaat zoals het gaat: gangsters vallen binnen, niemand weet iets over geld, en dan is het slechts de trekker over halen wanneer hun poging om het geld tevoorschijn te halen niet voldaan wordt. Alleen zijn de kids wel weer een stuk slimmer en weten te ontglippen, maar waar de bende uiteraard geen rekening mee hebben gehouden is de aandoening van Owen... die levensgevaarlijk blijkt te zijn.

A.S. is gewoon een lekker doorsnee filmpje, met lompe actie, veel bloed, trekkers die zonder nadenken worden overgehaald, meedogenloze killers....maar ookeen gestoord jongentje waar de bende een verkeerde aan blijkt te hebben. Let wel... in het begin lijkt hij zo van de wereld maar toch is ie slimmer dan je zou denken. Verder gewoon een lekker portie cult.

3,5*

Een home invasion filmpje met een veelbelovend aftrap. Niet eens zo slecht geacteerd, de grijze killer althans, het ziet er best verzorgd uit, afgezien van een of ander metal riffje gaat het wel met de muziek en met het naderende onheil voor het gezinnetje is daar ook wel doorheen te komen.

Als het losbarst, zou het Miller time moeten zijn. Dat begint nog hard en grof, maar dan wordt vrij snel een dalende lijn ingezet. Het scenario helpt ook niet echt. Ik wil best een oogje dichtknijpen om bij wat bloederige agressie uit te komen, maar via dit jochie vraagt het wel heel erg veel.

Bovendien knoeit Miller hier en daar maar wat aan met rare zwiepgeluidjes die nergens op slaan, nog maar eens een digitale spetter bloed en het meisje dat maar blijft kermen en dan ineens stoer voor de dag komt. Veel van die knullige dingetjes, terwijl het elders te tam blijft om te scoren.

Een goede actie/thriller/misdaad film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Af en toe te snel camerabeweging...

Redelijke film waarin een paar mannen op zoek zijn naar het geld dat van hun baas is gestollen. Een vrij standaard plot dat een voorspelbaar en bloederig kat-en-muis-spelletje opleverd. De film is zeker niet slecht of vervelend (eerder best vermakelijk zelfs), maar het is allemaal al wel eens eerder gedaan.

Aggression Scale : (noun) A psychological test measuring the frequency of overt aggressive behaviors that may result in physical or psychological injury to others.

Eigenlijk was het de bedoeling te beginnen met een quote van Owen, de tiener die in het middelpunt van deze bloederige home-invasion staat, maar dit is eigenlijk onmogelijke daar hij gedurende de hele film geen enkel woord zegt. Geen enkel geluid. Ik verwachtte me eigenlijk aan een doorsnee B-film maar naarmate de film vorderde was deze film een aangename verrassing. Je kan het gerust “Home Alone” voor volwassenen noemen (“The Aggression Scale is like Home Alone on crack.” las ik ergens) : bloederiger, venijniger en soms rechtuit expliciet gewelddadig. Vergeleken met Owen was die Kevin toch maar een watje. En de venijnige truckjes en boobytraps die Owen opzet voor zijn belagers, zijn toch een graad erger en dodelijker.

Het verhaal op zijn eigen stelt in wezen niet echt veel voor. Ene zekere Bellavance (Ray Wise) verlaat de gevangenis en wil samen met zijn zoon naar veiliger oorden trekken. Tot hij tot de ontdekking komt dat zijn zuurverdiende geld gestolen werd. Vier trouwe bendeleden krijgen de opdracht om het geld terug te vinden. En deze opdracht wordt op een eenvoudige manier aangepakt : men neemt een lijstje van alle personen die er iets mee te maken hadden en werkt deze af van boven te beginnen. Diegenen die geen antwoord kunnen geven op de gestelde vragen, worden zonder pardon voorzien van enkele verluchtingsgaten. En dat is dan ook het eerste beeld wat je te zien krijgt in “The Aggression Scale”. Vlakaf onmiddellijk een zinloze afslachting waarbij het slachtoffer naderhand bekeken niet eens de tijd had om vragen te beantwoorden. Maar het had wel effect, deze in-your-face geweldscene. Ik moet toegeven dat ik me eventjes rechtzette. Een echte aandachtstrekker die je direct duidelijk maakt waar het naartoe gaat.

Wat Lloyd (Dana Ashbrook) en zijn kompanen niet hadden voorzien was de aanwezigheid van de jonge telg Owen (Ryan Hartwig) in de familie Rutledge die als volgende op het lijstje stond. Deze zwijgzame jongen verbergt een redelijk destructief geheim. De Rutledge familie is juist naar hun nieuwe woonst verhuist waar ze proberen een nieuw leven op te bouwen. Dit is niet zo naar de zin van Lauren (Fabianne Therese) die dat ook duidelijk laat merken en die helemaal geen zin heeft om babysitter te spelen voor de weirdo Owen in dit nieuw samengesteld gezin. Ze beseft echter nog niet dat ze blij mag zijn dat deze snotneus aan haar zijde staat.

Het is overduidelijk een low-budget film, maar wel eentje dat enorm in de smaak viel bij mij. Een razendsnelle agressieve film waarbij je aandacht geen minuut verslapt. De continue stroom van geweldsscènes zijn perfect gedoseerd en de doordachte acties van Owen maken het boeiend. Alhoewel hij soms wel leek op een jeugdige MacGyver die door vergezochte methodes en met de nodige portie geluk en toevalligheid resultaten boekte. Alle lof ook voor de vertolkingen. Ray Wise, die natuurlijk overbekend werd als Leland Palmer in Twin Peaks, zijn bijdrage was niet veelomvattend. Maar de momenten dat hij in beeld kwam wist hij toch een gewetensloze gangster te portretteren . Wie ook wel bekend was van Twin Peaks is Dana Ashbrook (als Bobby Briggs). Ik had hem echter niet direct herkend met dat grijzend haar en dat ringbaardje. Hij deed me eerder denken aan Ruben Block, de zanger van Triggerfinger. Maar wat een charisma hij uitstraalde op het scherm. De sfeer veranderde ogenblikkelijk als hij ergens verscheen. Dreigend en ongenaakbaar komt hij over waardoor iedereen zich ongemakkelijk begint te voelen. Hij laat zich omringen door enkele stereotype individuen : de hersenloze spierbundel met een enorm incasseringsvermogen, een debiele snul en het cowboy-type met een “Je mon fou” houding. Maar het is Ryan Hartwig die uitblinkt in zijn woordenloze rol. In het begin leek het een autistisch achterlijk jongetje die echter uitgroeit tot een slimme en inventieve survivalist op het moment dat hij familie en zijn eigen lijf moet zien te redden. De enige die me mateloos op de zenuwen werkte was Lauren. Als je koelbloedige moordenaars probeert te ontvluchten, ga je niet als een hysterisch tienermeisje schreeuwend door het woud rennen. Gelukkig kon ze naar het einde toe een beetje meer haar zelfbeheersing terug vinden.

Er zijn meerdere films die tonen hoe iemand psychologisch kan ineenstorten om plots extreem agressief te reageren. “The Aggressive Scale” laat echter zien hoe ver iemand kan gaan in zijn agressiviteit. Een verontrustende gedachte dat iemand zonder medicatie niet in staat is om zijn agressiviteit te bedwingen en constant een bedreiging is voor anderen. Maar het is wel een uitgangspunt om een boeiend concept rond te weven. Het mooiste verborgen item in deze film was de manier waarop Owen en Lauren naar elkaar groeiden. Ze begonnen als twee vreemden die apathisch met elkaar omgingen en eindigen als een soort Bonnie en Clyde. Onafscheidelijk en dodelijk wraakzuchtig.

3,5*