After Fall, Winter (2011)

Zeer vreemde en slecht geacteerde film. Verhaal was totaal niet boeiend.

*2

Ik voelde me niet bepaald comfortabel bij het kijken naar dit tragische melodrama (met de sfeer van berouw en de ingrediënten van een klucht) over twee eenzame mensen, waarbij de een, een kwetsbare masochist het hof maakt aan de ander, een sadiste. De film doet denken aan een Woody Allen productie, maar haalt het gewenste niveau geen ogenblik. Het is allemaal teveel van het goede. In de kantlijn zwendelen zigeunerinnen in de straten van Parijs (kan het stigmatiserender?) en als (onbenullig) subplot heeft de hoofdpersonage een lesbisch-erotische relatie met een ongeneeslijk ziek 13 jaar oud zigeunermeisje met leukemie. Aan het eind moeten losse einden aan elkaar worden geweven (wat niet echt lukt).

Inderdaad, een melodrama met een bijna grotesk slot. Over een liefdesrelatie tussen twee gemankeerde zielen; hij een aan lager wal geraakte Amerikaanse schrijver die naar Parijs is gevlucht, zij wisselt stervensbegeleiding af met SM-praktijken. De moeizame ontwikkeling van die relatie hield me toch wel bezig. In ieder opzicht een Eric Schaeffer-productie. Hij schreef het verhaal, regisseerde de film, deed de productie en speelde ook nog eens de rol van Michael, de schrijver. Een filmer met een boodschap, en die zijn er niet veel meer. De film schijnt min of meer een vervolg te zijn op de film Fall (1997). Zou die eigenlijk wel willen zien. Dit is geen gemakkelijke film. Duurt ook een dikke twee uur. Op het verhaal is zeker het nodige af te dingen. Misschien wel veel. Maar in ieder geval geen dertien-in-een-dozijn-film en een die nog wel een tijdje in m'n hoofd zal blijven spoken. Die Lizzie Brocheré is overigens wel een stuk hoor.

Een hele bijzondere film. Hier w.m.b. toch echt wel ondergewaardeerd. Hij is inderdaad anders dan anders, en het is niet bepaald een opbeurend verhaal, maar het is ook wel leuk om weer eens iets nieuws te zien.