Mlad i Zdrav Kao Ruza (1971)

wow, een van de drukste films die ik ooit zag, duidelijke voorloper van de punk beweging, want niet alleen met de inhoud maar ook met die stijl (of het gebrek aan?) steekt deze film een hele dikke middelvinger omhoog naar alles wat riekt naar gevestigde/orde. Sterk beinvloed door de Nouvelle Vague, vooral heel duidelijk Godard, maar de Joegoslavische Black Wave, waar deze film deel van uitmaakt, hangt begrijpelijk genoeg iets minder naar het Communisme en ook deze filmmaker is net als Godard niet wars van Westerse pop-cultuur. Teenage Kicks!!

Vitaal - misschien vandaag de dag zelfs vitaler dan Easy Rider als portet van een (de) generatie.

Net zo beïnvloed door Britse Angry Young Men als Wakamatsu (en meer door die dan door Godard denk ik).

100% zeker dat Martin Scorsese deze film heeft gezien voor hij taxi Driver maakte.

De neurotisch-chaotische scènes worden continu ondersteund door muziek van King Crimson (en wel het nummer Mars/Devil's Triangle), de opgewekte-heroïsche scènes door Santana.

cool dattie ook bevallen is!

Een invloed van Wakamatsu is altijd moeilijk vast te stellen omdat zijn films in die tijd niet écht geexporteerd werden naar het Westen, op dat ene beruchte uitstapje naar het filmfestival van Berlijn na dan, maar zéker eenzelfde soort vitaliteit inderdaad (erg goed gevonden woord om deze film te omschrijven btw) ... en Wakamatsu is uiteraard ook erg door Godard beinvloed, dus indirect dan tóch

70's counter culture film uit onverwachte hoek: Tito's Joegoslavië.

Dragan Nikolić zet de nihilistische, hedonistische psycho-nozem vol overgave neer. De kijker wordt medeplichtig door zijn voortdurende doorbreken van de vierde wal.

Vitaal, anarchistisch, geïnspireerd, rommelig en chaotisch, vol met seks, drugs en geweld. De film lijkt Tito en zijn communistische Joegoslavië in het gezicht uit te lachen. Dat hij daar verboden werd, mag dan ook geen verrassing heten.

Een beetje amateuristisch, maar wel een film met ballen. Best de moeite waard.

Brutale film met veel geweld vaak voor de vuist weg en nodeloos, met vrij matig acteerwerk dat wel,

en een bizonder drukke cameravoering als om mee met een terloopsheid nog meer accent te leggen

op de zinloosheid van het geweld. De hoofdpersoon heeft ook iets totaal onverschilligs over zich, een

emotieloos ongeleid projectiel.