L'Aventure, C'est l'Aventure (1972)

Stuk voor stuk zijn ze goed, met zijn vijven zijn ze onweerstaanbaar.
Claude Lelouch maakte, naar mijn gevoelen, een geslaagde, erg avontuurlijke komedie, met de sociale revoluties volgend op 1968, de maatschappij, politiek en geldgewin eigenlijk als een stevige uitvalbasis. Dus, iets minder gek dan men achter de fratsen van ons vijftal zou verwachten en fratsen en uiterst grappige scènes zijn er genoeg : de filosofische uiteenzettingen van Charles Denner, de scène met de secrataresse en deze met de "motard", de ondervraging door de generaal met de onderlinge weddenschappen, de commentaren rond de paus en bovenal de Aldo-pasjes..
Grappigheid wordt zeker verhoogd doordat men acteurs als Lino Ventura en Jacques Brel niet zo direct (en zeker niet dikwijls) in een komedie verwacht en uit de toon vallen doen ze zeker niet.
Film verraadt zijn leeftijd niet. Nochtans : 1972 of om het met de terminolgie van Lelouche te zeggen...45 ans déjà

Een gangsterfilm van het koldereske type. De verhaallijn meandert langs de opeenvolgende avonturen van het stel gangsters, waarin het op de hak van nemen van maatschappij en politiek de belangrijkste context vormt. En dat is aardig geslaagd in deze film die het moet hebben van grappige toestanden en spitse dialogen. Voor zover ik weet was het voor mij een kennismaking met Lino Ventura toch een icoon van de Franse cinema in een blijkbaar atypische (komische) rol. Verder ook kennismaking met Brel als acteur wat prima beviel. En met Johnny Halliday erbij was het in deze film wel dringen tussen de iconen.

Een film die heel wat kritiek kreeg bij release maar mettertijd een cultstatus verwierf. En dat laatste begrijp ik. Ik zie me in de toekomst met plezier teruggrijpen naar dit.