Reipu 25-ji: Bôkan (1977)

Recent zag ik vier pinku van Yasuharu Hasebe die allemaal met het 'gezellige' thema van verkrachting 'spelen'. Het moge duidelijk zijn dat dit geen films zijn voor een breed publiek, maar het is zeker ook geen Z-grade genre werk dat alleen voor de viezige oudere man gemaakt is. Eerder al zag ik "Assault! Jack the Ripper" en vond dat een zeer degelijk gemaakte, mooie, film die eerder in het psycho-sexuele horror/thriller hoekje te plaatsen is dan onder erotica. De eerstvolgende uit hetzelfde jaar, Rape!, sluit hier direct op aan. De latere films brengen meer variatie, vaak ook in de stijl van filmen, maar helaas is ook merkbaar dat de creatieve inpuls van het onderwerp tegen die tijd ook op begint te raken, om uiteindelijk bij Attacked! uit te komen wat toch echt wel gewoon een slechte film is eigenlijk.

Okasu! (1976) Alternatieve titel: Rape!

Reipu 25-ji: Bôkan (1977) Alternatieve titel: Rape! 13th Hour
In deze film worden horror/thriller elementen aan de kant geschoven en zet fantasie en, hoe paradoxaal, romantiek de toon. Dat is even wennen. Vooral als er toch ook opeens een extreem geweldadige scene voorbij komt van een homosexuele verkrachting waarbij vóór de fellatio eerst de tanden van het slachtoffer volledig aan gruis worden geslagen met een hamer. Dat was onaangenaam, verder zijn er ook nog best veel saaie stukken, maar een aantal surrealistische touches, zoals een van kleur veranderende tatooage, blijven in gedachte wel goed hangen en maken de film bijzonder. Staat ook in de Junpo lijst!?!

Yaru! (1978) Alternatieve titel: Raping!
Osou! (1978) Alternatieve titel: Attacked!

In de '2e versie' daarvan wel, ja.

Ik zag alleen Assault! Jack the Ripper en ben het met je eens dat die best wel heel erg de moeite was. Ik zou zweren dat ik Rape! ook al eens ben tegengekomen, maar als vierluik komt dit vast ooit in een boxje bij e.o.a. label.

Deze brute, provocatieve, immorele, smerige en toch ook groteske verkrachtingsfilm had weinig tot geen inhoud (geen duidelijke verhaallijn), de personages kregen geen enkele diepgang en in de kern had deze productie een homofobisch uitgangspunt. Ik denk dat het de bedoeling van de regisseur was om de kijker te intrigeren: wanneer je als vrouw verkracht wordt dan wordt haar verlangen naar seks groter, zodat ze er zelfs voor wil betalen. Opmerkelijk vond ik dat Hasebe met behendig camerawerk de geslachtsdelen keurig buiten beeld wist te houden. Ook visueel stelde het geheel weinig voor. Voer voor de psychologen onder ons want bij mij had deze productie het effect dat ik er doodmoe van werd.