Mondomanila (2010)

DVD release bij Tiger releases/filmfreak eind augustus.

Moderne Mondo.

Een grappige low-budgetmovie, die naast een portie humor ook veel ellende en smerigheid herbergt. Al is het wat betreft dat laatste vooral de suggestie die het hem doet. Dit in tegenstelling tot de vele shockumentaries zoals de Mondo’s waar het de naam aan ontleent. Misschien wel terecht, want die zogenaamde schokkende documentaires van weleer waren over het algemeen ook hartstikke nep. Ook tijdens deze ‘moderne versie’ is dat het geval, al ligt het er iets dikker bovenop.

Deze met de goede smaak spottende afdaling in de krochten van de zieke geest van Manilla’s rariteitenkabinet is in ieder geval niet bedoeld voor de tere zieltjes onder ons. Allesbehalve zelfs. Maar de freakshow die gemixt wordt met een soort van straattheater kent ook genoeg luchtiger deuntjes. Letterlijk zelfs wanneer muziek een lichtere toon zet en op welkome wijze de dramatiek aflost. Sowieso is deze film er eentje die met verschillende genres speelt. Onevenwichtig en raar, maar de aandacht wel vasthoudend.

De extra’s op de DVD zijn leuk. Zo bevat de schijf naast trailers de complete soundtrack en nog meer beeldmateriaal, waaronder een geweldige Filippijnse rapper. Een gehandicapte virtuoos, die met zijn ritmische gedicht ‘Droga’ indruk maakt. Het is tevens het hoogtepunt van de film.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Mijn eerste kennismaking met de Filipijnse filmindustrie was al meteen raak met Mondomanila. Wat een zwaar gestoorde, smerige, vunzige, en extreem geweldadige film, en waarom zou je de regisseur ongelijk geven? Hij schetst hier een heel creatief knutselwerkje over het leven in een sloppenwijk in Manila en drukt de kijker met de neus op de feiten over het uitzichtloze ontspoorde leven daar, met uiteraard: een flinke portie cynische humor die met schuim op de smoelwerk naar de onrechtvaardigheid word gesmeten.

Na de introductie van die tandloze zwerver worden we meteen al in de ranzige begintiteling gegooid met hele onsmakelijke tekeningen. Daarna neemt Tony D (met zijn Baby Jesus shirt ) de introductie over en gaat daarna vervolgens lekker alle soorten gebruiken met al zijn andere extreem (lees extreem) ontspoorde vriendjes (die ook op een hele buitengewone manier worden voorgesteld in deze film). De satire is goed te voelen en je zal ook vaak hartelijk lachen, maar ondertussen zit je wel met veel afschuw te kijken. De film is zo verder een kijk in het leven van de vrienden, die bestaan uit een jongen die een meisje wilt zijn en daarom elke dag door zijn vader afgeranseld word, een kreupele rapper, een ganzenneuker, een vent die zich altijd, overal en op alles afrukt, een gehandicapte minderjarige pooier, en buiten dat om: Een eenzame schoenenverkoopster die praat met de lijk van haar zus en dan ook nog die oude zwaargestoorde Ku Klux Klan veteraan, die van ontspoorde kindjes maar al te graag misbruik maakt.

Wat ik er verder over kan zeggen hier weet ik niet. Dit is gewoon een erg weirde, radbrakende trip door de Sloppenbuurt van Manila, die je gewoon moet zelf moet ervaren. Vooral de Koefnoen-achtige montage sprak me hier erg aan, en verder blijft de regisseur ook erg met de montage spelen en varieert het van een gewone film, naar een docu-feeling, en dan hier en daar nog wat jumpcuts. Ook de muziek in de film was erg sterk en bloedserieus en dan ineens eindigt de film met een vrolijke musical, met tegelijkertijd ook een tekst om bij na te denken. De regisseur weet iig van de goot van Manila af en toe en vrolijke en kleurige boel te maken... als dat zijn bedoeling was overigens. Afin, dit was me toch wel een bijzondere kijkervaring die dan ook zo'n uiterst portret schetst van ontspoorde kinderen dat Larry Clark er nog nachtmerries van zal krijgen.

4,0*

Een andere Filipijnse sloppenwijkfilm. Er worden er nogal veel gemaakt, maar dat zijn vaak realistische films over de alledaagse moeilijkheden in zo'n wijk. Mondomanila is anders. Is op een gekke manier poetischer, maar ook veel smeriger, veel theatraler, punkier, komischer en extremer. Bijna eploitatief, ware het niet dat in heel de film doorschemert dat de filmmaker niet zozeer weirde mensen observeert, maar er zelf onderdeel van is. Vol met kinderen die elke onschuld al lang kwijt zijn met punkkapsels en facial tattoo's, Freaks met allerlei afwijkingen en bizarre karaktertrekken en gewoontes, met muziek in allerlei genres en een toon die tegelijk omarmt, overdrijft en weglacht. Associaties genoeg, naast de genoemde sloppenwijkdrama's, ook films als Mondo Cane (waar de titel al naar verwijst), Gummo en Royston Tan's 15: The Movie. Overigens bijlange na niet zo goed als de laatste twee, daarvoor is de film ook weer te vrijblijvend, toch teveel een verzameling weirdo's zonder dat het meer is en te lelijk. Maar interessant was het wel. Heb weleens gehoord dat dit de meest toegankelijke film is van veelfilmer-zonder-budget Khavn (hij maakt een film of vier, vijf per jaar) en dat doet me wel twijfelen hoe goed ik iets anders van trek. Misschien het volgende IFFR eens uitproberen.

3.0*

Compromisloos, eigenzinnig, radicaal, vrolijk, bizar, kleurrijk, pijnlijk, zijn zo een paar begrippen die bij het kijken van Mondomanila bij mij opkomen. Maar vooral ook ‘liefdevol’ en ‘levendig’. Wat een heerlijke filmmaker die Khavn.

4*