Simon Killer (2012)

Goede (2e?) film. In een mooie donkere setting soms dreunend op de bassen van een goed gevonden soundtrack, ontstaat een ergerlijk en triest verhaal. Wat een irritante hoofdpersoon: een humorloos figuur die nogal wat over zich afroept. Daargelaten dat het karakter van deze kerel me niet beviel vond ik zijn acteerwerk soms wat gemaakt overkomen. Gelukkig heeft deze acteur ook genoeg sterke momenten, netals de rest van de cast. Het is een verrassend verhaal: bij voorbaat verre van voorspelbaar, gaandweg voel je wel waar het heen gaat...maar het einde spant de kroon!

Het was me jammer genoeg nog niet gelukt Afterschool te zien, maar dat zal er wel snel van komen. Simon Killer is een erg mooie, subtiele, dreigende en sfeervolle film. Geproduceerd door o.a. Sean Durkin van Martha Marcy May Marlene, en dat is te merken. Het is een film in een zelfde stroming van filmmakers die handheld filmen, en dicht op te huid zitten met subtiel uitgewerkte personages en motivaties.

Ook in Simon Killer wordt er een hoop in het midden gelaten. We vallen eigenlijk midden in het verhaal van een net afgestudeerde twintiger, een niet bepaald sympathiek figuur die duidelijk worstelt met zichzelf. Niet alleen zijn op de klippen gelopen relatie zorgt voor problemen, gaandeweg de film wordt toch wel duidelijk dat hij niet helemaal in orde is. Al blijft het allemaal wel subtiel en wordt eigenlijk nooit echt duidelijk wat nu echt de aard van de problemen is. De titel helpt je eigenlijk de hele film door in een bepaalde richting, maar de film zelf drukt daar geen stempel op.

Verder visueel erg sterk. Zeer los, maar bij vlagen erg gestyleerd, goed camerawerk en effectieve filters. Vond het uitstekend werken. De soundtrack is ook ontzettend fijn, en er zitten een sterke dansscenes in. Het acteerniveau is redelijk goed, vrij naturel, soms wat minder sterk maar dat was te vergeven.

Verdient wel 4*.

Ik word er altijd blij van. Als ik een sterk en veelbelovend debuut zie en de tweede film bevestigd dat talent dan. Campos doet het. De films hebben verwantschap, Campos is geinteresseerd in reacties van mensen op moeilijke situaties en wat voor emoties en verborgen kanten er dan komen bovendrijven. Simon Killer trekt het veel meer naar één persoon toe. Simon. Robert uit Afterschool nam zijn omgeving waar.

Het is wel vaker geprobeerd, maar vaak ook niet goed. Een film maken over iemand bij wie onder de oppervlakte liggende manipulatieve en zeer gewelddadige neigingen komen bovendrijven Simon komt over als een normale Amerikaanse student, hij blijkt op de vlucht voor een pijnlijk geëindigde relatie. Langzaam maar zeker ontvouwt zich zijn echte persoonlijkheid en wat Simon doodeng maakt, is dat hij die neigingen omarmt, ze zijn duidelijk onderdeel van wie hij is.

De film is op een interessante manier ontwikkeld. Er is door Campos en de (wat mij betreft hele sterke) hoofdrolspeler Corbet een synopsis van acht pagina's geschreven. En in Parijs zijn de scenes en de dialogen uitgewerkt. Samen met tweede hoofdrolspeler Mati Diop.

Simon Killer is ook een boeiende donkere stadsfilm. Een film die overigens veel explicietere seksscenes (waaronder de geweldige eerste ontmoeting tussen Campos en Diap) dan geweldsscènes heeft en juist dat werkt erg goed. Stilistisch zijn inmiddels typische Campos-shots te zien. (waarin bijvoorbeeld geen gezichten te zien zijn) Opvallend sterke liedjessoundtrack ook.

Erg goed en Campos blijf ik volgen.

4.0*

Zóóó, Campos komt op de must-see lijst te staan vanaf nu. Beschadigde hoofdpersonen, dreunende soundtrack (opvallend tof afgewisseld met wat alternatieve pop) en zo'n heerlijke dromerige / low-key uitvoering. Uit de losse pols, maar zeer consequent en karakteristiek. Deed regelmatig denken aan Berberian Sound Studio (2012) , o.a dankzij de belichting van bepaalde scenes, het taalconflict en het langzaam vervreemdende personage (al kun je ervoor pleiten dat dit vanaf het begin al het geval is). Wat dat betreft is de rol van Corbet de sleutel in dit duistere drama waarin er, van de zeer visuele sex tot aan de ingetogen storytelling, nog veel tot de verbeelding zal spreken.

Die club scene met het erder genoemde nr van LCD Soundsystem

Respect voor Campos. Z'n debuut zag ik ruim tweeënhalf jaar geleden en dat vond ik niet veel, maar z'n tweede film, deze Simon killer dus, getuigt van veel bravoure. Er zijn niet veel anderen die het zouden aandurven een film met zo'n nare hoofdpersoon te maken. Een gemiste kans, want dankzij deze hoofdpersoon is de film waar ik al jaren van droom eindelijk daar. Eindelijk een levensecht portret van een psychopaat die voor je in de rij bij de kassa kan staan, die je collega kan zijn, die bij je in de straat kan wonen. En een keer geen geschifte seriemoordenaar is.

Ik vond het bijzonder boeiend om te zien hoe Simon zich in het leven van de Marianne weet te nestelen, als de parasiet die hij is, en ook het moment waarop Marianne realiseert wat de ware aard van Simon is vond ik erg sterk. Zelfs ik als kijker voelde me beetgenomen. Want hoewel ik aanvoelde dat het onverstandig was dat Marianne Simon in huis nam, zat er ik flink naast wat betreft de omvang van de leugens en het gemanipuleer van Simon. Vond ik Simon de eerste minuten nog sympathiek, daarna vond ik 'm vooral meelijwekkend. Maar dat hij zó berekenend is zag ik niet aankomen. Ik kijk er dan ook nu al naar uit om de film te herzien. Bij elke film vallen de tweede keer dingen op die je de eerste keer zijn ontgaan, maar ik denk bij deze film in het bijzonder. En anders is herziening wel de moeite waard omdat de film boordevol details en legendarische scènes zit. Hoe Simon z'n ex bijna onhoorbaar voor cunt uitmaakt na het schrijven van z'n eerste brief, z'n riedeltje over z'n thesis, de tweede keer dat hij om onderdak vraagt, de al eerder aangehaalde dansscène in de nachtclub, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Tot slot nog een speciale vermelding voor de soundtrack. Die is namelijk heerlijk en ondanks het nummer waar McSavah aan refereert, uit 1982, lekker eigentijds. Het is niet de eerste keer dat er wordt gedaan alsof de soundtrack uit muziek bestaat waar de personages op dat moment (op hun mp3-speler) naar luisteren, maar hier werkt het erg goed.

Al met al een fantastische film die ik serieus overweeg in m'n top tien te zetten.

Ik had andere verwachtingen van deze film maar uiteindelijk is het goed bevallen. Denk dat het vooral komt door verschillende opmerkingen die ik heb gehoord dat het ontzettend rauw zou zijn en moeilijk om naar te kijken. Ook mensen die tijdens een screening naar buiten lopen omdat ze er niet meer tegen konden en dergelijke.

Op dat vlak vind ik dat allemaal wel meevallen. Had nergens moeite mee, nou misschien wel met de scene in bed waarbij de rollen van man en vrouw even werden omgedraaid.

De pluspunten is de manier waarop het gefilmd is en de complexiteit van het personage.

Campos filmt soms geen gezichten maar alleen de romp, dat nu een stijlelement is wat hij eigen heeft gemaakt. Voor de rest is het gespeel met geluid erg leuk in deze film. Qua vorm, stijl en inhoud is dat in After School wel beter gedaan.

Het personage zelf is erg goed neergezet. Bijna technisch perfect op een bepaalde manier waarop je niet weet of hij nu een ¨spoiler*gestoorde psychopaat is of een redelijk normale jongeman. Een student met liefdesverdriet die naar Parijs gaat en dan in het begin op een hoffelijke, verlegen manier omgaat met meisjes. Daarna zie je een manipulerende kant van Simon, liegen, bedriegen, amoreel, vreemdgaan, afpersen en een gewelddadige kant.

Op het einde weet je dat Simon goed in de knoopt zit met zichzelf maar of hij nu echt gevaarlijk is, psychopathisch is, blijft onduidelijk en dat is het geweldige van deze film waardoor hij nadat hij afgelopen is wel even blijft hangen. Een soort puzzel waarbij er stukjes ontbreken en je elke scene weer na kan gaan of je iets hebt gemist en daardoor wel zin hebt om hem te herzien. Het compleet begrijpen van Simon is ook niet de bedoeling, het twijfelen over het personage is de bedoeling.

Waar ik bij After School nog dacht aan Hanneke en Van Sant, heeft hij bij deze film meer zijn eigen draai gevonden en een eigen stijl. Geen entertainment dit, maar een eigen creatieve, originele kijk op film. Campus denkt alleen aan eigen visie en niet aan het publiek waardoor dit een regisseur is waar je niet kan wachten op zijn volgende film om te kijken wat hij daarvan maakt.

Geweldige film van Campos. Waar hij met Afterschool veel potentie toonde, bevestigt ie dat talent met de veel betere film Simon Killer. Erg zonde dat ik deze tijdens het IFFR heb moeten skippen trouwens, was op het grote doek helemaal geweldig geweest.


Vooral op audiovisueel vlak een genot om te aanschouwen. De trademark shots van Campos komen meerdere malen terug, effectief gebruik van kleurenfilters, veel dynamiek door de handheld aanpak en uitermate sterk gecompleteerd door het sound design. Ook weer zo'n Campos trademark, maar het komt bij Simon Killer zo effectief samen. Zeer sfeervolle stilering. Corbet is ijzingwekkend als Simon en zijn samenspel met Diop is daadwerkelijk om van te watertanden. Het ijzingwekkende van Simon is ook deels op het conto van Campos te schrijven, die heel effectief een beklemmende spanning opbouwt. Diop is ook nog nooit zo mooi geweest.


Lekkere gevarieerde soundtrack (geweldige transities ook naar de mp3 speler IN de film), zeer graphic nudity en ook nog eens op een adembenemende manier op beeld gevangen (dit is nogal een zeer onderschat element) en ook de aard van Simon wordt wel erg subtiel beetje bij beetje door Campos uit de doeken gedaan. Neem bijvoorbeeld Simon's karakter, die in het begin volledig normaal lijkt maar er toch kleine momentjes zijn die argwaan wekken, en dat maakt 'm zo angstaanjagend. Wel jammer van de titel op dit gebied.


Een zeer krachtige stijloefening. Zowel qua vorm als inhoud enorm beklijvend. Zeer bijzondere film met een audiovisuele stijl die het bij herziening nog wel eens naar de volle mep zou kunnen brengen. Laat graag die ruimte nog over voor die herziening binnenkort. Masters of Cinema Bluray is grandioos.

Blauwdruk arthouse.

Ken Campos verder niet. Maar de film kwam op mij juist wat cliché arthouse over. We filmen je door de straten de hele tijd van achter met handheld camera. Camera staat op statief en we pannen van de ene kant langzaam naar de andere kant, en niet te vergeten de shots waarin we alleen het middenlijf zien.

Toen de film begon met een geinig nummertje en een kleurenfilter over het beeld van Parijs, hoopte ik eigenlijk op wat meer durf op dat terrein. Op bepaalde momenten leek me een wat hectischere montage wel werken. Uiteindelijk begrijp ik de keuze wel. Je wil Simon volgen en dat werkt meestal beter als je ook wat doelloze dingen volgt of hem alleen door de straten ziet lopen. Maar ik vond dit zo typisch. Verhaal werkt dan ook matig mee. De liefde tussen Simon en Marianne was zeker nog wel boeiend. Maar het is net weer wat te depressief en we volgen net weer een wat te vage jongen. En uiteindelijk gebeurde er ook weer net wat te weinig. Ook was wat Campos nou eigenlijk wou vertellen of wou overbrengen me onduidelijk.

2.5 sterren.

De tweede meevaller vandaag. Ik hou namelijk wel van films als dit. Lange, trage, strak gekadreerde shots, sterk kleurgebruik, rustige, passende muziek (met een paar uitzonderingen), maar vooral een zeer boeiend hoofdpersonage die, zoals Apollinisch ook al aangaf, zowaar een realistische psychopaat neerzet - niet één die mensen in stukken hakt, maar daarom niets minder naar. De opening van de film vond ik slecht, haar einde liet me onbevredigd en de film wordt geen moment echt geweldig, maar verder is dit gewoon mijn ding. 3.5*

(De poster is trouwens ook erg mooi - al had het oog eigenlijk íets meer naar links gemoeten.)

Niet heel boeiend.

Kende Campos niet, maar op basis van deze film is er weinig drang om z'n werk (één film, maar soit) verder op te zoeken. Hoewel hij allicht een dappere poging doet, komt het vaak wat amateuristisch over.

Corbet/Simon is een enorm probleem voor deze film. Vervelend personage, niet omdat hij een naar personage is, maar eerder omdat het nogal een lompe lamzak is. Vond Simon dan ook niet geweldig geloofwaardig overkomen, naast dat hij nogal laks neergezet wordt. Had er serieus moeite mee dat hij iedereen nogal makkelijk een loer kon draaien, zelfs al begeeft hij zich niet tussen de meest intelligente mensen.

Vond het visueel ook maar magertjes. Flauwe filters, matig camerawerk en een paar schuchtere pogingen op iets alternatiever over te komen. Versterkt door een enorme kutsoundtrack. Lamlendige popmuziek die de sfeer verder verbrodt. Best jammer want Campos z'n aanpak had best kunnen werken, mits iets meer durf getoond werd.

Wel fijn dat er de hele film iets mysterieus rond Simon's personage blijft hangen, maar daar had veel meer mee gedaan kunnen worden. Het blijft allemaal iets te cliché en Campos kleurt teveel binnen de lijntjes. Einde, hoewel effectief voor het mysterie, was dan ook niet helemaal bevredigend. Had het liever wat slechter zien aflopen met Simon

De potentie is er, maar Campos moet nog aardig wat extra spekjes eten vooraleer ik hem als serieus regisseur kan gaan zien.

2.0*

Kon mij niet bekoren. Meer dan boeiend onderwerp, maar niet genoeg uitgediept. Eerste 30-45 minuten rete saai, waarna de film eindelijk begon te draaien. Laatste half uur is veruit het interessantst, maar had nog veel verder uitgediept kunnen worden. Blijft allemaal té oppervlakkig.

Mijn laatste stem dit jaar...

Na het zien van de onderhuidse Afterschool van Campos, wou ik nu toch echt wel Simon Killer gaan zien (waar ik al langer benieuwd naar was) En deze is toch nog wel een stuk subtieler, onschuldig lijkender en onderhuidser dan Campos voorganger.

Je weet al meteen bij het begin dat Simon, een jongen die niet weet hoe hij met de breuk van zijn voormalige relatie om moet gaan en waarschijnlijk een trip naar Parijs als oplossing ziet om zijn hoofd leeg te maken, al iets duisters in zijn schild heeft, maar in het begin lijkt dat er totaal niet op en weet Campos dat voor Simon nog veel dieper weg te stoppen dan Robert uit Afterschool. Afijn, Simon zoekt zijn heil in Parijs, maar komt echter niet verder dan doelloos door de nachtelijke straten te zwerven, hier en daar wat wrok te uiten bij Franse jongens die hem lopen te fucken, af te trekken bij neppe-camsex op zijn laptop, en uiteraard ook door maar eens zijn libido van een typische 20-er kwijt te kunnen bij de eerste de beste bordeel, waar hij zich meteen al aangetrokken voelt door een iets oudere prostituee Victoria, waarbij we een experimentele love story van een 20-er voorgeschoteld krijgen, die wel meer lijkt te zien in haar. Hier zou je nog denken van; wat zou er nou mis zijn met Simon, maar dat veranderd al gouw als Victoria een soort van aanval krijgt, en Simon zich daar maar niks van aantrekt en gaat daten met een andere meid die hij in de metro heeft ontmoet, en dan is dit nog maar het topje van de ijsberg. De werkelijke conclusie word maar in een paar flitsbeelden vertoond en die zijn ziek, behoorlijk ziek. Gewoon het idee alleen al!

En dat is waar het bij dit soort films ook om gaat. Dat een onschuldig lijkende jongen gewoon zo gevoelloos en gestoord kan zijn en dat Campos nu ook het op zo'n manier kan neerzetten dat je zoiets niet van hem kan verwachten. Ook die shot bij die urinoir waarbij hij grijnst naar de camera, die voicemail scene bij zijn moeder, en dat stukje bij de douane zijn ook momenten om kippevel te krijgen. Je maakt gewoonweg kennis met een zieke denkwijze van een zieke geest, die ondertussen ook zijn gevoelens ervoor wegstopt.

De film opzich had ook een lekker ijskoud sfeertje en de film moet het kwa locatie's vooral denken aan de donkerste uithoeken van een romantisch Parijs. Ook is alles lekker soundtrackloos waardoor het allemaal weer behoorlijk realistisch aanvoeld. De aanwezige soundtrack's (in bijvoorbeeld een nachtclub) zijn helemaal nog niet zo slecht zoals hierboven beschreven word.

Opnieuw gewoonweg weer een behoorlijke rake film van Campos. Ik ben benieuwd wat zijn volgende project word.

4,5*

Een matige drama/thriller film...

Redelijk verhaal...

Wel gaat over seks/neuken...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Goeie film waarin een net afgestudeerde Amerikaan in Parijs een prostituee ontmoet. Een film met een vrij verontrustende sfeer. Vooral ook omdat je niet weet waar het allemaal naar toe gaat, maar het hoofdpersonage is boeiend waardoor je toch blijft kijken. Een aparte cameravoering met redelijk lange takes.

Ik had eerlijk gezegd nooit gehoord van deze film, maar zag hem toevallig op de zender Film1 (daarvoor vind ik dat wel een leuke zender, want die zenden geregeld films uit welke ik normaliter niet pindakaas maar toch goed zijn).

Hoeveel het verhaal (een puur drama) het verhaal niet echt geweldig is, wist de film me toch te boeien vanwege de sfeer en ook vanwege het vele aanwezige bloot in de vorm van de fraaie Mati Diop (fraai achterwerk). De scene waarbij hoofdrolspeler Brady Corbet in zijn kont werd genomen met een duim van Mati Diop was wel apart.

Ook is de film lekker open en heeft het geen voorspelbaar verloop. Het verhaal is hier en daar wel wat langdradig en soms ook wat traag (zeker in het eerste uur). Ook zijn de dialogen vaak te lang en niet bepaald boeiend. De cast (waar ik nog nooit van gehoord had) is niet hoogstaand, maar ze deden het wel aardig voor een film als deze.

Al met al best een aardige film om eens gezien te hebben, maar het is zeker geen hoogvlieger en waarschijnlijk ben ik hem ook weer snel vergeten.

P.S. het vergelijk met Joran van der Sloot (hij leek er zelfs een beetje op) is nog niet eens zo gek.

Vaardig gemaakte film over een Amerikaanse jongeman die Parijs bezoekt. Ogenschijnlijk een doodnormale jongen, een tikkeltje saai zelfs en wat hem overkomt kan iedereen gebeuren. De manier waarop hij met de zaken om gaat is echter tamelijk bijzonder en pathetisch te noemen.

Tijdens het kijken verontrust zijn gedrag de kijker meer en meer.

Interessante en fijne film voor de zintuigen.

Eigenaardig werkje. Lastig te beoordelen ook. Als drama vind ik het toch net iets te vaag. Als karakterstudie vind ik het net niet helemaal goed uit de voeten komen. En voor een abstract relaas is het weer net iets te nuchter. Het sounddesign werkt storend en overbodig. Kleurgebruik gelukkig zeer creatief mee omgesprongen. Maar wat kan die jongen acteren zeg, niet normaal goed. 3.25*

Fraaie schets van een - voor de verandering - realistische sociopaat. Vond hem nét wel geloofwaardig overkomen. Aanvankelijk heb je nog weinig notie van wat er zich schuilhoud achter zijn façade, mede door zijn nogal klungelige gestalte, maar gaandeweg kom je erachter dat hij 't één en 't ander in z'n schild voert. Sterk acteerwerk van Corbet; de film leunt grotendeels op zijn verdienstelijke prestatie.

Visueel is het ook wel aardig: fraai gekadreerde shots en bij wijlen beklemmende dicht-op-de-huid filmerij wisselen elkaar af. De muziek is echter van wisselende kwaliteit; sommige nummertjes konden er nog mee door, maar van de nogal dissonerende reutelpop die er lukraak tegenaan gesmeten leek te zijn werd ik niet warm of koud. Toch wel een kritiekpuntje in deze verder sterke film.

Kleine 3,5*.

Positieve punten zijn de verontrustende sfeer, het camerawerk en het acteerwerk in een interessant verhaal dat helaas naar het einde toe niet kan brengen waarop je zit te wachten. Je ziet dan wel flitsen van bepaalde gebeurtenissen , maar uiteindelijk blijft het allemaal dan wat braafjes en je hebt precies het gevoel dat de film als geheel niet wordt afgerond. Jammer. Zou toch wat meer gezien willen hebben van Simon. Het camerawerk is prima, vooral de nachtelijke scènes in Parijs, de lange achtervolgingen waarbij de acteurs als het ware de camera in hun nek voelen. Brady speelt zijn rol als Simon goed, maar ook Mati Diop en Constance Rousseau vond ik aardig spelen. Uiteindelijk bleef ik wat op mijn honger zitten. 5/10

Zonderling psychologisch drama wekt interesse met een ongebruikelijk hoofdpersonage, diens zonderlinge relatie met een prostituee en de expliciete - en bewust ongemakkelijke - seksscènes. de net afgestudeerde Simon reist naar Parijs in de hoop zijn emotionele en seksuele frustratie over het einde van een langdurige relatie te verwerken. Regisseur Antonio Campos weet een claustrofobische, beklemmende sfeer te bewerkstelligen maar laat je als kijker uiteindelijk toch gefrustreerd achter omdat het nergens toe leidt. Het valt niet mee om je te identificeren met het zich vaak afstotelijk gedragende hoofdpersonage en hoewel er op Brady Corbets spel weinig valt aan te merken, geeft Campos onvoldoende inzicht in de redenen voor Simons gedrag.

Simon Killer, Qu'est-ce que c'est...

Kan het altijd wel waarderen als een regisseur een afstotelijk hoofdpersonage opvoert, al lijkt Simon in eerste instantie een niet onaardige, wat kleurloze jongen die over een verbroken relatie heen probeert te komen. Hij blijkt al vrij snel niet erg likeable, al vrij vroeg in de film zit hij te zeuren en zich op te dringen, hij is ook nogal creepy en obsessief t.o.v. zijn bedpartners, en zijn ware ik komt steeds meer tevoorschijn achter de façade van de argeloze toerist. De onfortuinlijke Noura komt er te laat achter met een gevaarlijke gek van doen te hebben en hoewel de titel al wel het een en ander weggeeft wordt dat voor de kijker ook pas vrij laat duidelijk. Simon gaat van een wat onhandige zeurpiet naar een onsympathieke bedrieger naar een regelrechte psycho.

Simon Killer speelt zich in Parijs af, dat in niets lijkt op de romantische stad zoals veel (Amerikaanse) regisseurs de Lichtstad portretteren. Een onvriendelijke stad waar je niet lang hoeft te zoeken naar ruzie, met als voornaamste positieve punt dat het een gegarandeerde anonimiteit biedt. De enkele toeristische scenes, bijvoorbeeld die tussen de selfiemakende toeristen in het Louvre, stralen vooral leegheid uit. Prima soundtrack trouwens, de meeste nummers zullen dan wel niet in mijn spotify-lijst terechtkomen, maar in de film paste het allemaal prima.

Campos toont zich een verwant van filmmakers als Haneke en Seidl, die met een weinig vleiende blik de mens met zijn tekortkomingen in het volle licht zetten. Exponenten van de feel bad movie zou je kunnen zeggen, die de naar vrolijk escapisme hunkerende mens keihard terechtwijst- aan de wreedheid van de wereld valt niet te ontsnappen. Geen vrolijke kost dus en ook zeker niet ieders kop thee, maar fijn dat zulke films gemaakt worden, als tegengif voor de Tomhanksificering.

Met een film genaamd Simon Killer verwacht je op zijn minst dat het over een moordenaar gaat of dat er een moord wordt gepleegd. Laat dat nu net het meest opmerkelijk aan deze film zijn. Het gaat over een jongen die manipuleert en bedriegt voor hun persoonlijk gewin. Oftewel een langdradige karakterstudie over de geest van een sociopaat. Want Simon is iemand die vrouwen ziet als een middel om zijn doel te bereiken, in plaats van als mens. Het maakt het tot een eentonige film met veel lange shots en een langzame opbouw, dat werkt natuurlijk niet echt goed. De regisseur gooit er daarom wat gratuite, stomende seksscènes in. Die voor een art-house publiek misschien iets ongemakkelijks opleveren. De film was ook niet echt verschrikkelijk, maar uiteindelijk bleef ik er grotendeels onverschillig onder.