Simon Killer (2012)

Heel veel zin in.

Zaza zeg er iets over!

Goede (2e?) film. In een mooie donkere setting soms dreunend op de bassen van een goed gevonden soundtrack, ontstaat een ergerlijk en triest verhaal. Wat een irritante hoofdpersoon: een humorloos figuur die nogal wat over zich afroept. Daargelaten dat het karakter van deze kerel me niet beviel vond ik zijn acteerwerk soms wat gemaakt overkomen. Gelukkig heeft deze acteur ook genoeg sterke momenten, netals de rest van de cast. Het is een verrassend verhaal: bij voorbaat verre van voorspelbaar, gaandweg voel je wel waar het heen gaat...maar het einde spant de kroon!

Het was me jammer genoeg nog niet gelukt Afterschool te zien, maar dat zal er wel snel van komen. Simon Killer is een erg mooie, subtiele, dreigende en sfeervolle film. Geproduceerd door o.a. Sean Durkin van Martha Marcy May Marlene, en dat is te merken. Het is een film in een zelfde stroming van filmmakers die handheld filmen, en dicht op te huid zitten met subtiel uitgewerkte personages en motivaties.

Ook in Simon Killer wordt er een hoop in het midden gelaten. We vallen eigenlijk midden in het verhaal van een net afgestudeerde twintiger, een niet bepaald sympathiek figuur die duidelijk worstelt met zichzelf. Niet alleen zijn op de klippen gelopen relatie zorgt voor problemen, gaandeweg de film wordt toch wel duidelijk dat hij niet helemaal in orde is. Al blijft het allemaal wel subtiel en wordt eigenlijk nooit echt duidelijk wat nu echt de aard van de problemen is. De titel helpt je eigenlijk de hele film door in een bepaalde richting, maar de film zelf drukt daar geen stempel op.

Verder visueel erg sterk. Zeer los, maar bij vlagen erg gestyleerd, goed camerawerk en effectieve filters. Vond het uitstekend werken. De soundtrack is ook ontzettend fijn, en er zitten een sterke dansscenes in. Het acteerniveau is redelijk goed, vrij naturel, soms wat minder sterk maar dat was te vergeven.

Verdient wel 4*.

Ik word er altijd blij van. Als ik een sterk en veelbelovend debuut zie en de tweede film bevestigd dat talent dan. Campos doet het. De films hebben verwantschap, Campos is geinteresseerd in reacties van mensen op moeilijke situaties en wat voor emoties en verborgen kanten er dan komen bovendrijven. Simon Killer trekt het veel meer naar één persoon toe. Simon. Robert uit Afterschool nam zijn omgeving waar.

Het is wel vaker geprobeerd, maar vaak ook niet goed. Een film maken over iemand bij wie onder de oppervlakte liggende manipulatieve en zeer gewelddadige neigingen komen bovendrijven Simon komt over als een normale Amerikaanse student, hij blijkt op de vlucht voor een pijnlijk geëindigde relatie. Langzaam maar zeker ontvouwt zich zijn echte persoonlijkheid en wat Simon doodeng maakt, is dat hij die neigingen omarmt, ze zijn duidelijk onderdeel van wie hij is.

De film is op een interessante manier ontwikkeld. Er is door Campos en de (wat mij betreft hele sterke) hoofdrolspeler Corbet een synopsis van acht pagina's geschreven. En in Parijs zijn de scenes en de dialogen uitgewerkt. Samen met tweede hoofdrolspeler Mati Diop.

Simon Killer is ook een boeiende donkere stadsfilm. Een film die overigens veel explicietere seksscenes (waaronder de geweldige eerste ontmoeting tussen Campos en Diap) dan geweldsscènes heeft en juist dat werkt erg goed. Stilistisch zijn inmiddels typische Campos-shots te zien. (waarin bijvoorbeeld geen gezichten te zien zijn) Opvallend sterke liedjessoundtrack ook.

Erg goed en Campos blijf ik volgen.

4.0*

YouTube - Antonio Campos and the Case of the Conscious Camera (A Mystery)

Kom er net achter dat er ook een Nederlands nummer in de soundtrack zit, vrij prominent ook. En ik dacht dat de muziek bij de dansscène in de club van Hot Chip was, maar dat was natuurlijk Dance Yrself Clean van LCD Soundsystem Raar dat ik mij daarin vergiste.

Zin om deze te herzien als de blu-ray verschijnt. Hoop dan ook het plot wat beter te volgen, want ik had het een en ander gemist.

Afterschool viel me destijds vies tegen, maar de trailer van Simon Killer ziet er toch erg sterk uit. Benieuwd!

Ik kreeg een reminder wat betreft de Blu-ray review omdat mijn exemplaar net op de post is gegaan. Enorm opgewonden, echt enorm veel zin in hierin. Verwachtingen zijn absurd hoog.

Blu-ray review

Zóóó, Campos komt op de must-see lijst te staan vanaf nu. Beschadigde hoofdpersonen, dreunende soundtrack (opvallend tof afgewisseld met wat alternatieve pop) en zo'n heerlijke dromerige / low-key uitvoering. Uit de losse pols, maar zeer consequent en karakteristiek. Deed regelmatig denken aan Berberian Sound Studio (2012) , o.a dankzij de belichting van bepaalde scenes, het taalconflict en het langzaam vervreemdende personage (al kun je ervoor pleiten dat dit vanaf het begin al het geval is). Wat dat betreft is de rol van Corbet de sleutel in dit duistere drama waarin er, van de zeer visuele sex tot aan de ingetogen storytelling, nog veel tot de verbeelding zal spreken.

Die club scene met het erder genoemde nr van LCD Soundsystem

Hehe, eindelijk weer een film om écht naar uit te kijken!

Eindelijk een review die vooral de vorm omschrijft. De al enorme verwachtingen nog eens vergroot, word nu toch eens tijd dat die Bluray op mijn mat ploft.

Fortune Absoluut! Ontzettend mooie poster trouwens, doet denken aan een soort re-imagining van de Giallo. En er zijn zeker wat 'trekjes' van dat genre terug te vinden.

Naomi Watts, heel benieuwd naar jouw kijk erop! Pik meteen even BSS mee, wil je

Ik wacht al sinds 22 oktober, 2012 15:38 op deze film. Eindelijk mogelijkheden om hem te zien.

IFFR .

Respect voor Campos. Z'n debuut zag ik ruim tweeënhalf jaar geleden en dat vond ik niet veel, maar z'n tweede film, deze Simon killer dus, getuigt van veel bravoure. Er zijn niet veel anderen die het zouden aandurven een film met zo'n nare hoofdpersoon te maken. Een gemiste kans, want dankzij deze hoofdpersoon is de film waar ik al jaren van droom eindelijk daar. Eindelijk een levensecht portret van een psychopaat die voor je in de rij bij de kassa kan staan, die je collega kan zijn, die bij je in de straat kan wonen. En een keer geen geschifte seriemoordenaar is.

Ik vond het bijzonder boeiend om te zien hoe Simon zich in het leven van de Marianne weet te nestelen, als de parasiet die hij is, en ook het moment waarop Marianne realiseert wat de ware aard van Simon is vond ik erg sterk. Zelfs ik als kijker voelde me beetgenomen. Want hoewel ik aanvoelde dat het onverstandig was dat Marianne Simon in huis nam, zat er ik flink naast wat betreft de omvang van de leugens en het gemanipuleer van Simon. Vond ik Simon de eerste minuten nog sympathiek, daarna vond ik 'm vooral meelijwekkend. Maar dat hij zó berekenend is zag ik niet aankomen. Ik kijk er dan ook nu al naar uit om de film te herzien. Bij elke film vallen de tweede keer dingen op die je de eerste keer zijn ontgaan, maar ik denk bij deze film in het bijzonder. En anders is herziening wel de moeite waard omdat de film boordevol details en legendarische scènes zit. Hoe Simon z'n ex bijna onhoorbaar voor cunt uitmaakt na het schrijven van z'n eerste brief, z'n riedeltje over z'n thesis, de tweede keer dat hij om onderdak vraagt, de al eerder aangehaalde dansscène in de nachtclub, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Tot slot nog een speciale vermelding voor de soundtrack. Die is namelijk heerlijk en ondanks het nummer waar McSavah aan refereert, uit 1982, lekker eigentijds. Het is niet de eerste keer dat er wordt gedaan alsof de soundtrack uit muziek bestaat waar de personages op dat moment (op hun mp3-speler) naar luisteren, maar hier werkt het erg goed.

Al met al een fantastische film die ik serieus overweeg in m'n top tien te zetten.

Ik had andere verwachtingen van deze film maar uiteindelijk is het goed bevallen. Denk dat het vooral komt door verschillende opmerkingen die ik heb gehoord dat het ontzettend rauw zou zijn en moeilijk om naar te kijken. Ook mensen die tijdens een screening naar buiten lopen omdat ze er niet meer tegen konden en dergelijke.

Op dat vlak vind ik dat allemaal wel meevallen. Had nergens moeite mee, nou misschien wel met de scene in bed waarbij de rollen van man en vrouw even werden omgedraaid.

De pluspunten is de manier waarop het gefilmd is en de complexiteit van het personage.

Campos filmt soms geen gezichten maar alleen de romp, dat nu een stijlelement is wat hij eigen heeft gemaakt. Voor de rest is het gespeel met geluid erg leuk in deze film. Qua vorm, stijl en inhoud is dat in After School wel beter gedaan.

Het personage zelf is erg goed neergezet. Bijna technisch perfect op een bepaalde manier waarop je niet weet of hij nu een ¨spoiler*gestoorde psychopaat is of een redelijk normale jongeman. Een student met liefdesverdriet die naar Parijs gaat en dan in het begin op een hoffelijke, verlegen manier omgaat met meisjes. Daarna zie je een manipulerende kant van Simon, liegen, bedriegen, amoreel, vreemdgaan, afpersen en een gewelddadige kant.

Op het einde weet je dat Simon goed in de knoopt zit met zichzelf maar of hij nu echt gevaarlijk is, psychopathisch is, blijft onduidelijk en dat is het geweldige van deze film waardoor hij nadat hij afgelopen is wel even blijft hangen. Een soort puzzel waarbij er stukjes ontbreken en je elke scene weer na kan gaan of je iets hebt gemist en daardoor wel zin hebt om hem te herzien. Het compleet begrijpen van Simon is ook niet de bedoeling, het twijfelen over het personage is de bedoeling.

Waar ik bij After School nog dacht aan Hanneke en Van Sant, heeft hij bij deze film meer zijn eigen draai gevonden en een eigen stijl. Geen entertainment dit, maar een eigen creatieve, originele kijk op film. Campus denkt alleen aan eigen visie en niet aan het publiek waardoor dit een regisseur is waar je niet kan wachten op zijn volgende film om te kijken wat hij daarvan maakt.

Zelden zo'n onbegrijpelijk bericht gelezen. Je hebt het zelf al over de "manipulerende kant van Simon, liegen, bedriegen, amoreel, vreemdgaan, afpersen en een gewelddadige kant" en dan acht je het nog mogelijk dat het hier om "een redelijk normale jongeman" gaat?

Je geeft aan dat het de bedoeling is om over het personage te twijfelen, maar waarover dan? Of hij gevaarlijk is? Is je ontgaan dat hij Marianne op een haar na doodslaat? Ik weet niet wat jij verstaat onder "in de knoop zitten", maar "een redelijk normale jongeman" doet dat niet. Onder geen enkele omstandigheid.

Het is een donkere coming-of-age verhaal. Of hij Marianne nou doodslaat is helemaal niet zien, hij slaat haar en dan wordt er geknipt. Op het einde zie je dat ze nog leeft. Wat mij betreft is dat een impulsieve actie waarbij hij vooral van zichzelf baalt. Zijn vriendin is bij hem vreemdgegaan en nu doet hij precies hetzelfde bij haar. Marianne aan de andere kant is een hoer die met andere mannen naar bed gaat voor geld waar hij over heeft gesproken dat hij dat niet goedkeurt of problemen mee heeft. Wat mij betreft zegt hij dat oprecht. Hij baalt dat hij hetzelfde doet als wat zijn vriendin bij hem heeft gedaan. Hij is niet beter dan haar. Maakt dat goed dat hij dan vreemdgaat, nee, maar zij gaat ook met andere mannen naar bed. Hij perst mensen af maar dat zijn getrouwde mannen die naar de hoeren gaan waardoor zijn actie wat mij betreft niet perse door en door slecht maakt. Hij perst amorele mensen af. Zijn liefdesverdriet is oprecht naar mijn gevoel en hij houdt ook wel van zijn vriendin die het heeft uitgemaakt. Of zijn vriendin nog leeft en hoe hij haar behandeld heeft is niet te zien en laten we in het midden. Op het einde als hij zijn moeder belt dan zie je gewoon dat hij compleet in de knoop zit met zichzelf, een schreeuw om hulp naar zijn moeder van dat hij totaal niet meer weet wat hij aan het doen is, hij staat op een soort punt dat hij erachter is gekomen dat hij redelijk verknipt is maar aan de andere kant is hij nog redelijk normaal. Hoe het verder met Simon gaat aflopen...hij zou een complete psychopaat kunnen worden of toch een redelijk normale jongeman. Zijn personages is veel complexer om gewoon te zeggen, ja, Simon is een psychopaat. Als jij zegt dat iedereen die een vrouw slaat meteen gevaarlijk is dan deel ik die eenzijdige visie niet. I hope we can meet soon as the people we know and will become. Dat terzijde kunnen de omstandigheden bij iedereen maken dat je gewelddadig wordt

Ik zie het totaal anders. Simon is een psychopaat, altijd al geweest. Dat is ook niet iets dat je wordt, dat ben je. Hij heeft tot nu toe redelijk normaal gefuctioneerd, zoals veel psychopaten. Maar het komt nu steeds meer aan de oppervlakte drijven en wat me het meest boeit in deze film is hoe dat gebeurt en hoe Simon daarmee omgaat. Hij ontdekt donkere kanten in zichzelf en omarmt ze.

Fortune schreef:
Dat terzijde kunnen de omstandigheden bij iedereen maken dat je gewelddadig wordt

Wat een film zeg. Alleen al die soundtrack

Geweldige film van Campos. Waar hij met Afterschool veel potentie toonde, bevestigt ie dat talent met de veel betere film Simon Killer. Erg zonde dat ik deze tijdens het IFFR heb moeten skippen trouwens, was op het grote doek helemaal geweldig geweest.


Vooral op audiovisueel vlak een genot om te aanschouwen. De trademark shots van Campos komen meerdere malen terug, effectief gebruik van kleurenfilters, veel dynamiek door de handheld aanpak en uitermate sterk gecompleteerd door het sound design. Ook weer zo'n Campos trademark, maar het komt bij Simon Killer zo effectief samen. Zeer sfeervolle stilering. Corbet is ijzingwekkend als Simon en zijn samenspel met Diop is daadwerkelijk om van te watertanden. Het ijzingwekkende van Simon is ook deels op het conto van Campos te schrijven, die heel effectief een beklemmende spanning opbouwt. Diop is ook nog nooit zo mooi geweest.


Lekkere gevarieerde soundtrack (geweldige transities ook naar de mp3 speler IN de film), zeer graphic nudity en ook nog eens op een adembenemende manier op beeld gevangen (dit is nogal een zeer onderschat element) en ook de aard van Simon wordt wel erg subtiel beetje bij beetje door Campos uit de doeken gedaan. Neem bijvoorbeeld Simon's karakter, die in het begin volledig normaal lijkt maar er toch kleine momentjes zijn die argwaan wekken, en dat maakt 'm zo angstaanjagend. Wel jammer van de titel op dit gebied.


Een zeer krachtige stijloefening. Zowel qua vorm als inhoud enorm beklijvend. Zeer bijzondere film met een audiovisuele stijl die het bij herziening nog wel eens naar de volle mep zou kunnen brengen. Laat graag die ruimte nog over voor die herziening binnenkort. Masters of Cinema Bluray is grandioos.

Natuurlijk niet gek dat Constance Rousseau net iets beter blijft hangen

Wat was de working title dan, NW?

Moest gewoon titel zijn. Snap auto correctie soms echt niet. Simon Killer heeft niet eens een working title gehad voor zover ik weet.

Haha, je opmerking wat betreft Rousseau had ik kunnen verwachten natuurlijk .

Ja, de titel is een twijfelgevalletje. Simon manipuleert er op los, maar hij wordt wel heel menselijk neergezet, niet koel en berekenend inderdaad.

Moet toch echt de blu-ray aanschaffen, hoewel het zich lastig gaat meten met de bioscoopervaring. Wil meer inzicht krijgen in de binnenkant van de film, naast de geweldige stijloefening die sowieso blijft staan.

.

@McSavah

Ik snap wat je bedoelt, heb nu ook vooral met volle teugen genoten van de audiovisuele stilering, terwijl er genoeg inhoudelijke lagen in zitten.

Misschien toch nog een voordeeltje dat ik niet naar Lantaren Venster ben gegaan, lijkt me qua ervaring ook pakken minder dan in de bios.

Volwassener dan Campos' debuut, maar ook minder een eigen gezicht en daardoor toch niet noodzakelijk beter. Beetje een 'gezochte' sfeer, Corbet ook beetje vlak, dat wringt wel.

Wel veel gave scènes, maar uiteindelijk toch uiteindelijk een Shame jr. of het diapositief van We Need to Talk about Kevin. Ik zou liever zien dat Campos meer een eigen smoel houdt dan goed doen wat anderen ook (goed) doen.

Blauwdruk arthouse.

Ken Campos verder niet. Maar de film kwam op mij juist wat cliché arthouse over. We filmen je door de straten de hele tijd van achter met handheld camera. Camera staat op statief en we pannen van de ene kant langzaam naar de andere kant, en niet te vergeten de shots waarin we alleen het middenlijf zien.

Toen de film begon met een geinig nummertje en een kleurenfilter over het beeld van Parijs, hoopte ik eigenlijk op wat meer durf op dat terrein. Op bepaalde momenten leek me een wat hectischere montage wel werken. Uiteindelijk begrijp ik de keuze wel. Je wil Simon volgen en dat werkt meestal beter als je ook wat doelloze dingen volgt of hem alleen door de straten ziet lopen. Maar ik vond dit zo typisch. Verhaal werkt dan ook matig mee. De liefde tussen Simon en Marianne was zeker nog wel boeiend. Maar het is net weer wat te depressief en we volgen net weer een wat te vage jongen. En uiteindelijk gebeurde er ook weer net wat te weinig. Ook was wat Campos nou eigenlijk wou vertellen of wou overbrengen me onduidelijk.

2.5 sterren.