Les Rendez-vous de Paris (1995)

Zo'n drieluik spreekt moeilijker aan, maar uiteindelijk zijn dit knappe miniatuurtjes. Ze gaan alle drie over jonge mensen in Parijs. De kleuren van de Franse vlag en een volks accordeonliedje vormen ook een link.

Nummer 1 komt wat moeizaam op gang, maar wordt zeer leuk, vooral met de scène op de markt, de intieme gesprekken tussen de vrouwen onderling, de confrontaties en de wisselende allianties.

Nummer 2 speelt zich af in een omgeving typisch voor Rohmer: parken en het openbaar vervoer. Op vakantie in Parijs zou je die plaatsen aan kunnen doen. Het gaat over twee mensen die toerist spelen in hun eigen stad. Er komt een standbeeld in voor van Galatea met haar minnaar Acis en de jaloerse Polyphemos. Diezelfde driehoeksverhouding is herkenbaar in de levende personages.

Nummer 3 gaat over een schilder die vrouwen beoordeelt op hun opvattingen over kunst. Hij verliest z'n interesse in een Zweedse binnenhuisarchitecte, omdat zij schilderijen slechts als decor ziet en niet als Grote Kunst. Hier krijgen we de meer vervallen straten van Parijs te zien, met gevels met afbladderende verf.

Zoals altijd bij Rohmer gaat het om de dialogen en de psychologische verhoudingen, maar ook de decors mogen er wezen. Zijn jaren '90-thema, de seizoenen, zit er ook in. Aan de kleren te zien is het middendeel in de winter, en de twee buitendelen in de lente of de zomer. Het is niet z'n meesterwerk, maar liefhebbers van deze regisseur zullen er toch plezier aan beleven.